Το καλό με την «υπόθεση Megalopolis» είναι ότι συνοψίζεται εύκολα: Ο μεγαλύτερος Αμερικανός δημιουργός των τελευταίων 50 ετών θέλει εδώ και 40 χρόνια να γυρίσει μια ταινία, η οποία πλέον είχε γίνει το άπιαστο όνειρό του, που λίγοι ίσως πίστευαν πια ότι θα γυριστεί ποτέ. Η ταινία είναι (σχεδόν;) έτοιμη. Και είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα προβληθεί στο φεστιβάλ των Καννών. Ενδέχεται και ως ταινία έναρξης. (Φυσικά αυτό δεν λέει τίποτα για την ταινία, ανεβάζει όμως το πρεστίζ του φεστιβάλ.)
Το πρόβλημα με την ίδια υπόθεση, είναι ότι αν αστοχήσει, μπορεί να αστοχήσει παραδειγματικά. Υπάρχουν οι μεγάλοι, οι αυθεντικοί εκ των οποίων μπορεί και να μην αστοχούν πρακτικά ποτέ και μετά υπάρχει ο τύπος Κόπολα (πώς λέμε τύπος Γουέλς), ο δημιουργός που φλέγεται σε τέτοιο βαθμό που χάνει την αίσθηση του έξω χωροχρόνου, παραδίδεται πλήρως στο όραμά του και η εποχή, αλλά ίσως και η εκτέλεση, χάνουν τελείως κάθε επαφή με τα τρεχόντως εννοούμενα του «αριστουργήματος» – που στο κάτω-κάτω ενδέχεται και να τα έχει σκυλοβαρεθεί κανείς.
Ποια είναι η είδηση: Ένα πρώτο cut της ταινίας προβλήθηκε στο Τορόντο τον Σεπτέμβριο. Μαθεύτηκε τώρα, αν αυτό δίνει ένα μέτρο της μυστικοπάθειες και των εγγράφων (!) που υπογράφηκαν ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή εντύπωση προς τα έξω περί της ταινίας.
Και;
Και, ένας βγήκε από μέσα (και μίλησε στον φίλο μας του word of reel) λέγοντας ότι δεν μπορεί να αναφερθεί στο αν του άρεσε ή όχι, αλλά μπορεί να πει ότι «δεν μοιάζει με τίποτα που να έχω δει ποτέ μου». Και, μετά βγήκε και ο Άνταμ Ντράβερ που ήταν στην προβολή και είπε ότι «είναι τόσο ευφάνταστο και μεγάλο και επικό και τολμηρό. Παίρνει ρίσκο και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο συναρπασμένος. Δεν θα πω τίποτε άλλο….αλλά είναι υπέροχο.»
Τον Αύγουστο δε, ο Κόπολα κατέβηκε προς Ατλάντα μεριά με ένα 30λεπτο επ' ώμου για να το δείξει στον Σπάικ Λι. Τι είπε ο Σπάικ; «OMG amazing».
Τι μαθαίνουμε στ' αλήθεια εδώ; Ως συνήθως περισσότερα για τους θεατές του, παρά για το έργο. Από τη μια σε συγκινεί ότι ένας δημιουργός σαν τον Σπάικ Λι μένει άφωνος στην επιστροφή του «μεγάλου ανδρός» του σινεμά. Από την άλλη, η ταινία εξακολουθει να υπόκειται στις τρομερές δυνάμεις που συνθέτουν τον Κόπολα – και όλοι ξέρουμε ότι στο παρελθόν τον έχουν οδηγήσει σε έργα ποτέ μέτρια μεν, αλλά πολύ συχνά πολύ μακριά από την νοοτροπία κριτικών και θεατών της εποχής τους. Και αν μια ταινία δεν ιδωθεί, πέφτει σε καλλιτεχνικό κώμα, κάτι που έχει συμβεί ουσιαστικά στην (λαμπρή κατ' εμέ) επάνοδο του Κόπολα στην δεκαετία των '00ς. «Κανείς» δεν είδε/πρόσεξε τις ταινίες εκείνες, δεν αποτελούν μέρος της επικυρωμένης μεγαλοφυίας του δημιουργού τους. Βέβαια ταινίες σαν το «Tetro» και το «Youth Without Youth» δεν φαντάστηκαν ότι μπορούν να φτιάξουν σημαντικοί συνάδελφοι και φίλοι του Κόπολα, σε οποιαδήποτε στιγμή της καριέρας τους, πόσο μάλλον στην «δύση» τους, αλλά δεν είναι ώρα για αυτή την συζήτηση. Η ώρα θα έρθει με τον ερχομό του «Megalopolis».
Ραντεβού στις Κάννες.
