Και μόνο που για να την περιγράψει κάποιος χρειάζεται να αναφέρει πως πρόκειται για ένα φιλμ δράσης και φαντασίας με βαμπίρ και Γιάκουζα, γίνεται κατανοητό με τι έχουμε να κάνουμε!
Το υποτυπώδες σενάριο λοιπόν, το οποίο ουσιαστικά υπάρχει για να εξυπηρετεί τις παραπάνω ιδέες πραγματεύεται έναν χαμηλόβαθμο Γιάκουζα, τον Καγκεγιάμα. Αυτός είναι απόλυτα πιστός στον αρχηγό του, τον Καμιούρα, μία θρυλική φυσιογνωμία του υποκόσμου, ο οποίος έχει τη φήμη του ανίκητου.
Αν και ο Καμιούρα τον συμπαθεί, τα υπόλοιπα μέλη της συμμορίας τον χλευάζουν λόγω της ευαισθησίας που έχει στο δέρμα του, η οποία δεν του επιτρέπει να διατηρεί τα περιβόητα τατουάζ της Γιάκουζα.
Κάποια στιγμή, μια ομάδα δολοφόνων επιτίθεται στον Καμιούρα, ο οποίος αποδεικνύεται πως ήταν βρικόλακας. Παρόλα αυτά οι δολοφόνοι καταφέρνουν να τον σκοτώσουν, όμως λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή δαγκώνει τον Καγκεγιάμα, ο οποίος γίνεται κι αυτός βρικόλακας. Στη συνέχεια, ορκίζεται να εκδικηθεί για το θάνατό του αρχηγού του.
Ο Τακάσι Μίικε, από τις πρώτες σκηνές του φιλμ δείχνει το τι θα επακολουθήσει, με το σεξ και την βία να πλημμυρίζουν την οθόνη, ενώ η γενικότερη ασυναρτησία που χαρακτηρίζει το σενάριο είναι φανερή από την αρχή.
Επιπλέον, όσο το φιλμ εξελίσσεται, προστίθενται συνεχώς εξωφρενικοί χαρακτήρες και καταστάσεις, όπως ένα goblin – kappa (είδος τέρατος του νερού) και ένα σάκε μπαρ, στου οποίου το υπόγειο μια ομάδα αλυσοδεμένων γιάκουζα πλέκουν ενώ υπόκεινται σε βασανιστήρια για την κλίση των ποδιών τους. Αποκορύφωμα βέβαια είναι η εμφάνιση του τελικού κακού, ο οποίος είναι ένας τύπος ντυμένος με στολή βατράχου.
Ακόμα, υπάρχουν μια σειρά εξαιρετικά χορογραφημένων σκηνών πολεμικών τεχνών, ιδιαίτερα αυτές όπου πρωταγωνιστεί ο Γιάγιαν Ρουχάν, ο οποίος μάλιστα υποδύεται τον ίδιο χαρακτήρα (Mad Dog), που είχε και στο «Επιχείρηση: Χάος».
Το χιούμορ επίσης είναι διάχυτο, μιας και ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με μια παρωδία, αλλά ενίοτε η κατάσταση ξεφεύγει, με αποτέλεσμα να αγγίζει τα όρια του «αηδιαστικού».
Αυτό που γίνεται φανερό καθ' όλη την διάρκεια της ταινίας είναι πως η φαντασία του Μίικε δεν έχει στερέψει στο ελάχιστον και πως η παντελής έλλειψη μέτρου στα χέρια του έχει μετατραπεί σε τεχνική.
Παρ' όλα αυτά, το «Yakuza Apocalypse» είναι αρκετά ασύνδετο και σε στιγμές μοιάζει να μην είναι πραγματική ταινία, αλλά ένα slide από εικόνες της φαντασίας των ιθυνόντων, οι οποίες δεν έχουν πραγματική σχέση μεταξύ τους. Επιπλέον, η ακραία αίσθηση του χιούμορ του σκηνοθέτη ενίοτε καταντάει κουραστική, ιδιαίτερα σε σκηνές που εμφανίζεται κατά κύματα.
Για τους ηθοποιούς δεν υπάρχουν και πολλά να αναφερθούν, μιας και ουσιαστικά εξυπηρετούν τα μοτίβα που περιγράψαμε παραπάνω. Να αναφέρουμε απλώς πως στον ρόλο του Καμιούρα εμφανίζεται ο Λίλι Φράνκι, ένα ηθοποιός που τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί κυρίως μέσω των δευτερευόντων ρόλων του.
Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με μία από τις πιο παλαβές ταινίες που έχει γυρίσει ποτέ ο Μίικε, κάτι που για τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη πραγματικά σημαίνει πολλά. Δεν πρόκειται όμως για μία από τις καλύτερές του ενώ είναι δεδομένο πως κουράζει σε αρκετές στιγμές της.
