Παραδόξως, και ίσως όχι τόσο τιμητικά για το γυναικείο (και μη) Χόλιγουντ που τυμπανοκρούει τον σεξισμό του που πρέπει να εξαφανιστεί, το βίντεο που ακολουθεί χρησιμοποιεί τέσσερα παραδείγματα ταινιών εκ των οποίων τα τρία έρχονται από Χόλιγουντ ελαφρώς προηγούμενων εποχών. «Άλιεν», «Η Σιωπή των Αμνών» και «Kill Bill» (παραδόξως όχι το προφανές «Θέλμα και Λουίζ») που συνεπικουρούν το «Lady Bird» της Γκρέτα Γκέργουϊγκ.
Φυσικά και ο ρόλος των γυναικών, ειδικότερα εδώ στο γράψιμο των γυναικείων χαρακτήρων, οφείλεται να επαναπροσδιοριστεί ισότιμα. Βλέποντας την προνομιακή σεναριακή θέση της Ρίπλεϊ στο «Άλιεν», εν μέρει σχετιζόμενη με το slasher που εκείνα τα χρόνια ζούσε την ονείρωξή του (δεν αναφέρεται στο βίντεο) ή, τόσο εντυπωσιακά περισσότερο, τον ρόλο της Κλαρίς στην «Σιωπή των Αμνών», αυτή την εξωφρενικά προωθημένη σπουδή στο male gaze (το ανδρικό βλέμμα) των θεωρητικών και της σοβαρής κριτικής (που να σημειωθεί ο προφητικός ρόλος της στην σοβαρή θεμελίωση σημερινών αιτημάτων), καταλαβαίνεις πως η κουβέντα της σημερινής μόδας έχει έμπρακτα εκδηλωθεί σε προγενέστερο σοβαρό σινεμά που δεν κραδαίνει τη σημαία.
Η αναφορά στο «Kill Bill» σημειώνει την ταραντινική βαρύτητα στην μεταλλαγή του ρόλου από θύματος σε θύτη ενώ το «Lady Bird», ορθά, μετουσιώνει σε θέμα ενός φιλμ ένα ολόκληρο είδος γυναικείων χαρακτήρων και σχέσεων που μέχρι χθες έμοιαζαν εντελως εξοστρακισμένοι από την χολιγουντιανή θεματολογία.
