Από τη Δέσποινα Παυλάκη
Κυριακή μεσημέρι, Ταμείο Νομικών, στην οδό Σωκράτους.Το κτίριο μοιάζει εγκαταλειμμένο. Ενας λαχειοπώλης μού μπλοκάρει το δρόμο. Μήπως έκανα λάθος; Η βαριά πόρτα της εισόδου ανοίγει ως δια μαγείας. Στο εσωτερικό επικρατεί νεκρική σιγή…
Ευτυχώς ένας φύλακας με στέλνει στον πέμπτο πριν τραπώ σε φυγή. Κατόπιν μικρής παράκαμψης προς αναζήτηση του ασανσέρ, πέφτω πάνω στο γνώριμο χάος του ελληνικού δημοσίου μείον τους υπαλλήλους. Εχετε νιώσει ποτέ αυτή τη γαργαλιστική αίσθηση ελευθερίας που σε κάνει να θέλεις να χοροπηδήσεις πάνω στην άδεια καρέκλα του διευθυντή; Στον πέμπτο όροφο αρχίζει το κυνήγι του θησαυρού: η Αμερικανίδα παραγωγός που θα με ξεναγήσει στο γύρισμα είναι άφαντη. Παίρνω -απρόσκλητη- θέση πίσω από το μόνιτορ και ξαφνικά τη βλέπω στο πλατό.
Η κ. Σταγκς κάνει ένα μικρό cameo ως αμείλικτη γραφειοκράτισσα που αρνείται στον φτωχό πλην τίμιο Θανάση (Γιώργο Βογιατζή) την πολυπόθητη αμερικάνικη βίζα. Ο Νικ Γκαϊτατζής σκηνοθετεί με χαρακτηριστική άνεση μια καρέκλα πιο πέρα κι εγώ κρυφακούω αόρατη τις κουβέντες του συνεργείου: μπροστά μου η κόρη του Γιώργου Καραμίχου υπόσχεται στο script girl να φάει όλο το φαγητό της. Λίγο πιο πίσω, Ελληνας τεχνικός αγνώστων λοιπών στοιχείων συζητάει με αμερικανό συνάδελφο για τα άγρια νιάτα του σε μουσικό συγκρότημα.
Επικρατεί ένα πολυεθνικό κλίμα απόλυτης ευδιαθεσίας που με κάνει να μη θέλω να αποκαλύψω την ιδιότητά μου, μήπως κι αρχίσουν ξαφνικά να το παίζουν επαγγελματίες! Πρώτο θύμα ο Γιώργος Καραμίχος. Με πληροφορεί διακριτικά ότι ο ρόλος του στην ταινία είναι μικρός, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα αρνηθεί να μου απαντήσει σε τυχόν ερωτήσεις, ακόμα κι αν αφορούν το απρόσμενο ντουμπλάρισμα του Γιώργου Κακανάκη στην «Ιστορία 52»! Αλλαγή βάρδιας με τον ίδιο το σκηνοθέτη, που ως εκ θαύματος μιλάει ελληνικά! Δεν είναι Αμερικανός ο άνθρωπος, απλώς εγκατέλειψε νωρίς τα πάτρια εδάφη για να σπουδάσει κινηματογράφο. Ελα όμως που «…το θέατρο είναι μια όμορφη κυρία που σου δείχνει το δρόμο κι εσύ δεν μπορείς παρά να την ακολουθήσεις». Μόνο που για να την προφτάσεις, πρέπει πρώτα να περάσεις τα σύνορα, κι ο Νικ Γκαϊτατζής αναγκάστηκε να πάει με τα πόδια! Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που έγραψε το «Without Βorders», μια ιστορία για ένα φτωχό μικροπωλητή που εισβάλει στην Αμερική μέσω Μεξικό, προς αναζήτηση της θετής του κόρης.
Η ταινία εκτυλίσσεται σε τρεις διαφορετικές χώρες και, όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο Γιώργος Βογιατζής επιδεικνύοντας το σπασμένο του δάχτυλο, ήταν το πιο εξουθενωτικό πράγμα που του συνέβη ποτέ! Πιο κουραστικό κι από τα διεθνή αυτοκινητικά ταξίδια της νιότης του με την Ειρήνη Παπά -την πιο καλή συνεπιβάτισσα του κόσμου- που του καθάριζε πορτοκάλια για να μην τον πάρει ο ύπνος! Μα είναι να μην φεύγει κανείς χαμογελώντας από ένα τέτοιο γύρισμα; Και το καλύτερο είναι ότι οι συνεντεύξεις έγιναν όντως στο γραφείο του διευθυντή! Αραγε τη Δευτέρα που έρθει για δουλειά, θα περνούσε ποτέ απ το μυαλό του τι γινόταν ενώ αυτός κοιμόταν;
- Without Βorders
Σκηνοθεσία: Νικ Γκαϊτατζής
Υπόθεση: Ασύδοτη Ρωσίδα εγκαταλείπει την κόρη της στα χέρια ταλαίπωρου μικροπωλητή. Πέντε χρόνια μετά επιστρέφει από την Αμερική για να την διεκδικήσει.
Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Βογιατζής, Γιώργος Χωραφάς, Ευγενία Κάπλαν
