Σε τρεις, τουλάχιστον, περιπτώσεις, ο Γουές Κρέιβεν («The Hills Have Eyes», «Ο Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες» και «Scream») εξέλιξε τον τρόμο προς κατευθύνσεις που μόνο ίσως ο Τζορτζ Ρομέρο είχε καταφέρει με την ανάπτυξη του ζόμπι υπο-είδους.
Ο Κρέιβεν συμπεριέλαβε τη θρησκεία, την οικογένεια, τον μεσοαστισμό, τον «πολιτισμό ως πηγή δυστυχίας» και, εκπληκτικά, τον μεταμοντερνισμό του ίδιου του σινεμά τρόμου (και όχι μόνο) ως θέμα και αντικείμενο του σινεμά του, γεννώντας τα «τέρατα» που η παραμόρφωσή των λειτουργιών τους επιφέρει.
