Ποιος να μας το έλεγε, όταν βλέπαμε εκείνο το «Witch», ή εκείνο το «Lighthouse», δυο ταινίες-ασκήσεις (το παραδέχεται και ο ίδιος), ότι λόγω των εισπράξεων του «Nosferatu», η Focus και η βιομηχανία θα έβλεπε στο πρόσωπό του Έγκερς κάποιον που μπορεί να «ξυπνήσει τα τέρατα» και να τους δώσει την επίσημη εκδοχή τους για την τρέχουσα γενιά. Μια διαδικασία φυσική, νομοτελειακή είναι η αλήθεια, και είναι πράγματι μεγάλη τιμή για τον Αμερικανό. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος; Άλλοι θα πουν ναι, άλλοι καθόλου, προσωπικά δεν είδα ακόμα το «Νοσφεράτου», δεν έχω γνώμη.
Το «Werwulf» (έξυπνο, θυμίζει το αριστουργηματικό «Beοwulf» της αγγλικής λογοτεχνίας) θα τοποθετηθεί στην Αγγλία του 13ου αιώνα και, αντίθετα με τις αρχικές βλέψεις του Έγκερς, θα είναι έγχρωμο. Το βγάζει η Focus, που έχει βγάλει όλες τις ταινίες του σκηνοθέτη («Witch», «Lighthouse», «Northman», «Nosferatu») και κρίσιμος στην παραγωγή είναι ξανά ο Κρις Κολούμπους, τον οποίον η κριτική, κάποτε τουλάχιστον, είχε για Ρον Χάουαρντ, αλλά (όπως και στον Ρον Χάουαρντ) η επίδραση είναι μεγάλη και η κριτική οφσάιντ. Και ο Έγκερς το λέει πρώτος μιλώντας για το πόσο ο Κολούμπους έχει επηρεάσει το σκηνοθετικό του βλέμμα.
Το «Νοσφεράτου» είναι η 2η εμπορικότερη ταινία της Focus (πίσω από το «Downton Abbey»), στρογγυλοκαθήμενο στα 90.5 εκατομμύρια δολάρια. Ο Έγκερς το βλέπει ως την ενηλκίωσή του. Σημείο-κλειδί όμως βρίσκει το «Northman» όπου, όπως λέει, «ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσα ότι ξέρω να σκηνοθετώ αντί να προσπαθώ να πείσω ότι ξέρω να σκηνοθετώ».
Με το καλό, είναι μεγάλη η ευθύνη του, καθώς θα πρέπει να μπολιάσει την (mainstream) ματιά του 21ου αιώνα σε ένα υλικό του 19ου (αν και οι Λυκάνθρωποι είναι μια ιστορία φολκλόρ και δοξασίων αιώνων), να φέρει ιστορίες που μάθαμε να ονομάζουμε κλασικές σε ένα κοινό που ακόμα κι αν κάποτε άκουσε γι' αυτές, ή ίσως τις διάβασε κιόλας (εντάξει, audiobook), δεν παύουν να είναι φορείς της εποχής τους, χρόνου μακρινού και ανεπίστρεπτου, όπως άλλωστε ο χρόνος συνηθίζει. Θα έχει ενδιαφέρον, το αναμένουμε.
