Η «Memoria» δεν ήταν εύκολο εγχείρημα για τον φίλο Απιτσατπόνγκ. Χρειάστηκε να φύγει από την Ταϊλάνδη για την μακρινή Κολομβία, χρειάστηκε να κάνει αλλόγλωσση παραγωγή, απαιτήθηκαν πράγματα συνώνυμα του να έχεις κοτζάμ Τίλντα Σουίντον «στο αμάξι σου». Λογικά ο άνθρωπος θέλει να ηρεμήσει λίγο τώρα.
Σε συνέντευξή του λοιπόν μιλά για την επιθυμία του και πάλι μεν για μια ταινία σε διαφορετική χώρα, αλλά πιο ευέλικτα, με μικρότερο προϋπολογισμό και μάλλον με οικεία του πρόσωπα στη διανομή των ρόλων (Τζεντζίρα Πονγκπάς και Σάκντα Καεμπουάντι) – «η παλιοπαρέα», όπως λέει.
«Μετά την Κολομβία θέλω να είμαι κοντύτερα στην πατρίδα. Και να είμαι πιο ελεύθερος, να μην χρειάζονται όλα έλεγχο, να αφήσω τα πράγματα ρεύσουν. Σκεφτόμουν κάτι στη λογική του 'Μυστηριώδες Αντικείμενο το Μεσημέρι', τότε, το 1999, υπήρχε μια ελευθερία στη δουλειά. Ήταν ένα πείραμα. Στην Κολομβία ήταν πιο περίπλοκα, λόγω του μεγέθους της παραγωγής, της γλώσσας. Για την επόμενη ταινία ελπίζω να μην έχω τόσο συγκριμένα πράγματα κάθε επόμενη μέρα να κινηματογραφήσω».
Και προτού σας πούμε και την γνώμη του για το καινούργιο «Avatar» (μην προτρέχεις, μια στιγμή), ο Βιρασετακούν είχε και κάτι να πει περί διάρκειας. Την επόμενη ταινία του την σκέφτεται…άπλετα, σαν υπόθεση τριών-τεσσάρων ωρών, όπως την φανταστεί, όπως την ονειρεύεται, καθώς λέει. «Η προσοχή μας μένει για 90 λεπτά, τα όνειρα κάνουν έναν κύκλο 90 λεπτών, οπότε το να προεκτείνω αυτό το διάστημα είναι μια πρόκληση. Να φτιάξεις ένα ταξίδι ανενόχλητο από την ανθρώπινη βιολογική απαίτηση», λέει χαρακτηριστικά.
Όσο για την ταινία του Κάμερον; «Είναι τόσο απλή, έτσι δεν είναι; Μια κλασική ιστορία, καμμία καινοτομία εδώ, αλλά η τεχνολογία είναι απίστευτη. Σε άλλες CG ταινίες αισθάνεσαι ότι κάτι λείπει, ενώ εδώ μπορείς να ταυτιστείς. Οι χαρακτήρες έχουν αυτά τα πελώρια μάτια, σαν μωρά. Είναι προϊόν μαζικής παραγωγής και το θαυμάζω αυτό, μόνο το Χόλιγουντ μπορεί να το κάνει».
Ωραία πράγματα, απλά, άλλος (και προτιμότερος) κόσμος αυτός ανάμεσα στους δημιουργούς.
