Πόσες γυναίκες σκηνοθέτες γνωρίζετε που να τα κατάφεραν στο Χόλιγουντ τις δεκαετίες του '80 και του '90; Λίγες. Την Πένι Μάρσαλ, την Νάνσι Μέγιερς, την Νόρα Έφρον, λίγο την Τζόντι Φόστερ και προφανώς τις Μπάρμπρα Στρέιζαντ και Κάθριν Μπίγκελοου, αν δεν ξεχνάμε κάποια.
Ο λόγος; Έμμεσα τον αποκαλύπτει η Σιγκούρνι Γουίβερ – που δεν θα την έλεγε κανείς και ελλειμματικά δυναμική και πειθήνια: «Πάντοτε αισθανόμουν απίστευτο σεξισμό εδώ, ένα είδος περιφρόνησης πως θα έπρεπε να με ανεχθούν γιατί είχα κάποια δύναμη και ήμουν αρεκτά έξπυνη ώστε να βάζω στη σειρά κάμποσες προτάσεις. Ω, θα ήταν ωραίο να σκηνοθετούσα, αλλά δεν ήθελα να χρειαστεί να έχω παρτίδες με αυτούς τους ανθρώπους», λέει η Γουίβερ.
Η ηθοποιός θυμάται την αντίδραση ενός στούντιο «που τα πηγαίναμε καλά», όταν τους ζήτησα μια ενίσχυση του θεάτρο μου, του Flea Theater. Μου είπαν «ξέρεις τι θα κάνουμε; Θα σου δώσουμε ένα μπόνους και εσύ πέρασέ το στο θέατρό σου». «Δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα», τους είπα, όμως, και την παραφράζουμε, ήταν τόσο αδιάφοροι που την εξέπληξαν μετά από τόσες ταινίες που είχαν κάνει μαζί. «Πίστευα θα υπήρχε ένας αμοιβαίος σεβασμός.»
«Όταν είσαι στην βιομηχανία θέλουν να ξέρουν, ως γυναίκα, τι είσαι. Είσαι babe, είσαι κωμικός, τι είσαι; Με εμένα δεν ήξεραν τι να κάνουν. Τα κατάφερνα μόνο με σκηνοθέτες εκτός κανόνα που με ζητούσαν επί τούτου. Εγώ ήθελα να κάνω κωμωδία που είναι σπάνια για να είναι καλή, όπως και ρομαντικές ιστορίες που τις λατρεύω. Αλλά δεν με έβλεπαν ποτέ σε τέτοιες ιστορίες. Έμπαινα στο δωμάτιο και αυτοί κάθονταν, το ίδιο και αν ήταν παρών ένας πρωταγωνιστής, επειδή εγώ είμαι ψηλή και αυτοί ήθελαν κάποια πολύ πιο μικρόσωμη.»
Καταθέσεις και μαρτυρίες ζωής από μια ηθοποιό που τελικά όχι μόνο κατάφερε να έχει πίσω της μια πλούσια διαδρομή, αλλά που 40+ χρόνια μετά, ευτύχημα αυτό, όχι απλά εξακολουθεί αλλά διάγει και περίοδο μεγάλης ζήτησης. Αλλά το λυπηρό είναι και για αυτήν και για τόσες πολλές άλλες, τι δυναμικό υπήρχε, τι διάθεση και πώς τελικά μια στενόμυαλη ομάδα ανδρών (η αλήθεια είναι κάποιων γυναικών – Σέρι Λάνσινγκ, ας πούμε) αποφάσιζε σε στερεοτυπικό, αντικαλλιτεχνικό πλαίσιο.
