Ο Βιντόκ είναι ένας χαρακτήρας από εκείνους τους εντελώς μυθιστορηματικούς που λες και περιλαμβάνουν αναρίθμητες ζωές, θεαματικών εξελίξεων και δραματικών αλλαγών βγαλμένες από οργιαστικές φαντασίες. Ο Βιντόκ ήταν λωποδύτης από νεαρότατη ηλικία, από κλεφτάκος του δρόμου (ή και του πατρικού του!) μέχρι παραχαράκτης, κι από φαντάρος, ουσάρος και ψευτοαξιωματικός του γαλλικού στρατού σε πλήθος περιπτώσεων, μέχρι λιποτάκτης διωκόμενος και συλλαμβανόμενος διαρκώς από τις Αρχές.
Ο Βιντόκ ήταν βέβαια ένα μαέστρος των αποδράσεων, κοντά στις 30 φορές δραπέτευσε στη ζωή του (κάπου εκεί ξεκινά και το φιλμ του Ρισέ που θα δούμε από αύριο στις αίθουσες), έμαθε όλα τα κόλπα μέσα, γνώρισε όλες τις φυσιογνωμίες του παρισινού υποκόσμου και οπλισμένος με μια περιλάλητη μνήμη αποφάσισε κάπου εκεί να γίνει πληροφοριοδότης της γαλλικής αστυνομίας.
Βέβαια, μέχρι την μέρα εκείνη των 34 χρόνων του που απαυδισμένος αποφάσισε να αλλάξει τόσο θεαματικά τη ρότα της ζωής του, ο Βιντόκ είχε μπει και βγει πλείστες όσες φορές στο στράτευμα, είχε αλλάξει κάμποσες ταυτότητες για να μην το βρίσκει ο νόμος, είχε διατελέσει πειρατής (!) σε φλαμανδικό καράβι, είχε δραπετεύσει από στρατιωτικό νοσοκομείο ντυμένος καλόγρια, είχε δουλέψει σε τσίρκο τρώγοντας ωμά κρέατα, είχε ακολουθήσει τσιγγάνους από την Βοημία, είχε συνάψει ευάριθμες ερωτικές σχέσεις κι ένα ακόμα πλήθος περιπετειών που δεν έχουν χωρέσει σε κανένα σενάριο και κανένα βιβλίο, πλην ίσως της (τετράτομης) αυτοβιογραφίας του.
Μετά το 1809, όταν και ο Βιντόκ αρχίζει την συνεργασία του με τον Νόμο πια, οι περιπέτειες δεν λιγοστεύουν αλλά ξεκινούν να χαρακτηρίζουν πια μια ριζοσπαστική συνεισφορά στην εγκληματολογία που σήμερα θεωρείται πως ερείζει την πατρότητά της στο έργο του Γάλλου.
Ο Βιντόκ χρησιμοποίησε πρωτόφαντες μεθόδους ηγούμενος ενός τμήματος της Αστυνομίας (που αποτελούνταν ως επί το πλείστον από καταδίκους), άνευ στολής, πλήρους ενσωμάτωσης στον κόσμο του υποκόσμου, μεταμφιέσεων, εισαγωγής καρτελών πλήρους περιγραφής εγκληματιών, μεθόδων αναγνώρισης, βαλλιστικών εξετάσεων, μελέτης τόπων εγκλήματος και γενικώς επιστημονικοποίησης των μεθόδων επίλυσης εγκληματικών πράξεων.
Η φήμη του Βιντόκ, οφειλόμενη σε μια εκπληκτική αποτελεσματικότητα που μέσα σε λίγα χρόνια δημιούργησε την Σουρετέ (η περίφημη υπηρεσία ασφαλείας των Γάλλων) και περιόρισε δραστικά την εγκληματικότητα σ’ ολόκληρο το Παρίσι, εξαπλώθηκε όμως και με απρόσμενους τρόπους. Καλός του φίλος υπήρξε ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ που τον χρησιμοποίησε ως κεντρικό χαρακτήρα του σε αρκετά βιβλία.
Ακόμα και ο Ουγκό στήριξε και τον Ιαβέρη και τον Γιάννη Αγιάννη των «Αθλίων» του πάνω του, ενώ αστυνομικό τον έκανε φημολογείται και ο (επίσης φίλος του) Αλέξανδρος Δουμάς (άλλος επίσης έξαλλος, πολύγαμος γυναικάς αντιστοίχου βεληνεκούς με τον Βιντόκ). Ο Έντγκαρ Άλαν Πόε βάσισε τον Ογκίστ Ντουπέν των «Εγκλημάτων της Οδού Μοργκ» (αν κι εδώ που τα λέμε αυτός είναι αρκετά διαφορετικός από τον ανθρωπότυπο, όπως μας παραδίδεται, του Βιντόκ), ενώ ως πρόσωπο αναφέρεται ακόμα και στον «Μόμπι Ντικ» του Μέλβιλ και τις «Μεγάλες Προσδοκίες» του Ντίκενς!
Αναπόφευκτα, ο Βιντόκ που έκανε εν τέλει και μια σεβαστή περιουσία (που στο τέλος διεκδικούσαν έντεκα γυναίκες!), θα περνούσε στον μύθο και από τις υπόλοιπες τέχνες. Αρχικά το θέατρο, στη συνέχεια οι ταινίες, αξιολογότατη των οποίων αυτή του Ντάγκλας Σερκ «A Scandal in Paris» (1946) με τον Τζορτζ Σάντερς στον ρόλο του Βιντόκ, υπάρχει και μια γαλλική του ’39 («Vidocq») που δεν έχω δει και βέβαια αυτή του Πιτόφ του 2001 με τον Ντεπαρτιέ που έχει τους θιασώτες της.
Επίσης, στην ιστορία των κόμικ ο Βιντόκ εμφανίζεται σαν ήρωας του καρτουνίστα Χανς Κρέσε σε μια σειρά βιβλίων από το 1970 μέχρι τα μέσα του ’90, ενώ και στα βιντεοπαιχνίδια υπάρχει το «Assassin’s Creed Unity» που έχει τον χαρακτήρα του Βιντόκ βοηθητικό με πληροφορίες στο κεντρικό του ήρωα.
Στην ταινία του Ζαν-Φρανσουά Ρισέ «Ο Τυχοδιώκτης του Παρισιού» τον Βιντόκ υποδύεται με το γνωστό του γοητευτικά ελεγχόμενο μένος ο Βενσάν Κασέλ, που κρύβει άριστα στην σκελετωμένη φυσιογνωμία έναν μονήρη άνθρωπο που δεν ανήκει πουθενά, που δουλεύει χωρίς συνεργάτες και διαθέτει μια ιδιοφυία δρόμου χωρίς ανταγωνιστή.
Ο Κασέλ επιβεβαιώνει στα 53 του πως εξακολουθεί ένα άνετος σταρ παράλληλου κυκλώματος που κουβαλά με άνεση ολόκληρο το έργο του σκηνοθέτη που μαζί έφτασαν ψηλά με την διλογία του «Μεσρίν» 11 ολόκληρα χρόνια πριν. Οι δυο τους έχουν ξανασυνεργαστεί στο ριμέικ μιας ταινίας του ‘70, το «Θα Μείνει Μεταξύ μας» του 2015 – που με τη σειρά έχει και άτυπο ριμέικ το «Για Όλα Φταίει το Ρίο» του ’80 με τον Μάικλ Κέιν.
