Στην κριτική του κινηματογράφου υπάρχουν οι «σεναριοκεντρικοί» που δεν βλέπουν σινεμά πέρα από το σεναριογραφημένο – ή, επειδή κι όλοι θέλουν να έχουν πάντα δίκιο, θεωρούν τα πάντα σεναριογραφημένα. Και υπάρχουμε κι οι υπόλοιποι που βάζουμε το σενάριο σε δεύτερη μοίρα, θεωρώντας πως ένας συνδυασμός σκηνοθετικού οράματος και μονταζιέρας κάνει το σινεμά – σινεμά, διαχωρίζοντάς το κιόλας αποφασιστικά από κάθε άλλη, επιφανειακά συγγενική, τέχνη.
Οι μεταβάσεις είναι ένα από τα βασικά πράγματα που χαρίζουν στο σινεμά αρετές αποκλειστικά δικές του, τον ρυθμό, το ύφος, τον τόνο της εντύπωσης, τη μουσικότητα. Στο ακόλουθο σύντομο βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε έναν μάγο των μεταβάσεων (ένας άλλος είναι ο Κόπολα, ένας άλλος ο Κιούμπρικ) που έχει καταφέρει αναρίθμητες φορές να περάσει από την μια σκηνή στην άλλη χαρίζοντας μια εκπληκτικά ρέουσα αίσθηση σε ταινίες, συχνά, ποταμιαίας διάρκειας.
Όπως λέει κι ο ίδιος ο Λιν (συχνά ο ίδιος μοντέρ των ταινιών του!) στο τέλος: «To hell with the photography, it's the cutter».
