Οι ορισμοί της σάτιρας είναι πολλοί και παρότι έχουμε καταλήξει να τσακωνόμαστε ακόμα και για αυτό – πράγμα που αποδεικνύει πόσο μας χρειάζεται η σάτιρα παρεμπιπτόντως – μπορούμε χονδρικά να την ορίσουμε σαν το κοροϊδευτικό τέντωμα μιας πραγματικότητας προς κατευθύνσεις που καταλήγουν να επισημαίνουν, συνήθως κωμικά, τις αντιφάσεις και τις ενδογενείς αδυναμίες της.
Έτσι λοιπόν σατιρίζουμε την οικογένεια, την πολιτική, τις τάξεις, τον εαυτό μας (αυτόν η πολιτική ορθότητα τον παραλείπει) και τόσα άλλα που σηκώνουν σάτιρα ακριβώς επειδή η βαρύτητά τους, η τάση τους για ομφαλοσκόπησή ή, κυρίως, η επίδρασή τους στα ανθρώπινα, έχει αποκτήσει διαστάσεις, συνήθως εξουσιαστικές, που δεν θα έπρεπε να έχει.
Το αγαπητό cinefix, κι ας μας κουφαίνει με κάποιες επιλογές/απουσίες (πάντα ευχάριστο αυτό), χωρίζει τον κόσμο σε αξιοσατίριστα (sic) τμήματα (Θρησκεία, Πολιτική, Τάξεις, Οικογένεια, Καπιταλισμός – μερικά) και διαλέγει την κατ' αυτό καλύτερη ταινία επί του θέματος. Στον δρόμο έχει ως συνήθως αναφέρει μια σωρεία τίτλων, που στην περίπτωση που είχατε ξεμείνει από ιδέες για απόψε, θα σας εμπνεύσουν για μια ωραία, σατιρική βραδιά ώστε να τρέφεται και το χιούμορ μας.
