Ένα πολυσυλλεκτικό παλμαρέ που περιλαμβάνει ταινίες του Ντέρεκ Τζάρμαν, τον «Ορλάντο» της Σάλι Πότερ, συνεργασίες με τους Τζιμ Τζάρμους, Γουές Άντερσον, απροσδόκητο Όσκαρ για το «Μάικλ Κλέιτον» του Τόνι Γκιλρόι και το «Doctor Strange» της Marvel. Αυτά είναι λίγα από τα πολλά που έχει κάνει η Τίλντα Σουίντον.
Ένα χρόνο μετά την συνεργασία της με τον Πέδρο Αλμοδόβαρ στη μικρού μήκους «Η Ανθρώπινη Φωνή», η Τίλντα Σουίντον επιστρέφει φέτος στις Κάννες πρωταγωνιστώντας στο «Memoria» του Απιτσατπόνγκ Βιρασετάκουν και στο «The French Dispatch» του Γουές Άντερσον. Μα πριν από αυτό, δίνει στο Variety μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη.
Όταν σου λέει η Τίλντα Σουίντον να την ρωτήσεις σε έναν αιώνα πάλι αν έχουν αλλάξει τα πράγματα στο Χόλιγουντ, τα πράγματα δε μοιάζουν πολύ καλά. Ισορροπώντας εξαιρετικά ανάμεσα στο mainstream και σ' ένα ιδιοσυγκρασιακό σινεμά, η Σουίντον κατάφερε να δει, να συγκρίνει και να αφουγκραστεί τις διαφορετικές αυτές αντιμετωπίσεις, όταν πρόσφατα δέχτηκε κριτική για τη συμμετοχή της ως Ancient στο «Doctor Strange», έναν ρόλο που στο κόμικ εμφανιζόταν ως Ασιάτης άνδρας.
Κι αν το Όσκαρ της την έκανε ορατή σε περισσότερους σκηνοθέτες και ατζέντηδες, η ίδια δεν το επιζητούσε. Θα επέστρεφε πάντα σε εκείνα που την ενδιέφεραν, όπως το ντοκιμαντέρ «The Seasons in Quincy: Four Portraits of John Berger», ντοκιμαντέρ που συν-σκηνοθέτησε το 2016 για τον φίλο της, Τζον Μπέρτζερ, έναν εξαιρετικό άνθρωπο των γραμμάτων, βραβευμένο ανάμεσα σε άλλα και το βραβείο Booker.
Η Τζοάνα Χογκ του «The Souvenir» θα πει για εκείνη πόσο εντυπωσιακή ήταν στις πρώτες ταινίες του Τζάρμαν και θα θυμηθεί πως θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ποιήτρια καθώς τη γνωρίζει από τα 10 της, ενώ ο Βιρασετάκουν θα την χαρακτηρίσει ως μια εξαιρετική εργάτρια, που μοιράζει σωστά τις ευθύνες και ενδιαφέρεται για την αρμονία της διαδικασίας, μια φιλία που μετράει από το 2004 και τους έφτασε να οργανώσουν το πρόγραμμα του Thai Film Festival On The Rocks Yao Noi.
Πέρα όμως από την γοητευτική, από-άλλο-τόπο φιγούρα της, τι είναι εκείνο που κανείς δε ξέρει, φαντάζεται ή αδιαφορεί να μάθει για την Σουίντον; Οτι λατρεύει το μαγείρεμα, τους ανθρώπους, αλλά κυρίως τις συζητήσεις. «Οι ταινία είναι φύλλα που πέφτουν από τα δέντρο, αλλά το δέντρο είναι η κουβέντα που θα κάνεις».
Προτιμά να βλέπει τις ταινίες ως οικογένειες, κι όχι ως παραγωγές, γι’ αυτό και στο «Memoria» γιόρταζε το καθετί, όπως την αλλαγή ενός location ή τη συμπλήρωση των 100 ρολών του φιλμ.
Με τον Άντερσον, ένα μεγάλο κεφάλαιο στην «ποπ» καριέρα της, θα βρεθούν για πρώτη φορά το 1994 στο φεστιβάλ του Σάντανς, εκείνος είχε επισκεφθεί το φεστιβάλ με το ασπρόμαυρο μικρού μήκους «Bottle Rocket» κι εκείνη με το «Ορλάντο». Θα παραδεχτεί κι αυτός την μεγάλη της αγάπη να βλέπει τα πάντα σαν μια διαφορετική, απολαυστική εμπειρία, ενώ η ίδια θα παραμείνει εντυπωσιασμένη από τον κόσμο που καλεί στις ταινίες του.
Κάτι σαν το «The French Dispatch», που έμεινε ένα χρόνο στον πάγο για να προβληθεί φέτος στο Φεστιβάλ των Καννών.
Σπούδασε Αγγλική Λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, γρήγορα «εξερεύνησε» τον κομμουνισμό και ύστερα συνάντησε τον Τζάρμαν, έναν δηλωμένο ομοφυλόφιλο σκηνοθέτη που δούλεψε μαζί της στα πρώτα της βήματα και συνέχισε με οκτώ συνολικά projects μέχρι τον θάνατό του το 1994. Κι ύστερα ήρθαν τα υπόλοιπα, που ποτέ δεν διαχώρισε, απλά τα ενσωμάτωσε.
Δηλώνει φανατική με το σινεμά – βοήθησε και στη παραγωγή του 15ωρου ντοκιμαντέρ «The Story of Film: An Odyssey» του Μαρκ Κάζινς- και γι’ αυτό λέει αγαπά τις Κάννες, γιατί εκεί βρίσκει κι άλλες ταινίες που δεν φτιάχτηκαν για την τηλεόραση. Εξάλλου είναι από τις λίγες ηθοποιούς που έχουν απαρνηθεί τις τηλεοπτικές σειρές, καθώς η τελευταία της ήταν σχεδόν 30 χρόνια πριν για το BBC, το «Your Cheatin’ Heart» με τον πρώην σύντροφό και πατέρα των δίδυμών της, Τζον Μπερν.
Αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν εκτιμά τον τρόπο με τον οποίο το Netflix για παράδειγμα βοήθησε την «Okja» του Μπονγκ Τζουν-χο, όταν ήταν το «μόνο στούντιο εκεί έξω που του έδωσε χώρο να κάνει οτι θέλει», κατανοώντας τη φάση μετάβασης σχετικά με τη παραδοσιακή γραμμή της κινηματογραφικής διανομής.
Υπέγραψε μαζί με τους Άντερσον, Σκορσέζε, Καρ-Γουάι και Γούντι Άλεν για τη μη σύλληψη του Ρόμαν Πολάνσκι σε φεστιβάλ της Ελβετίας γιατί «κάτι τέτοιο θα επέφερε ενέργειες, των οποίων κανείς δεν θα μπορούσε να υπολογίσει τις συνέπειες». Και αυτό γιατί υποστηρίζει πως τα φεστιβάλ κινηματογράφου πρέπει να είναι ένα ασφαλές μέρος για τον πολιτισμό.
Διαβάστε εδώ περισσότερα για τη συνέντευξη που έδωσε στο Variety.
