Η ταινία του περίοπτου Αυστραλού είχε ανακοινωθεί από το 2018 και τα γυρίσματα προγραμματίζονταν για τον περασμένο Μάρτιο. Χωρίς τον κορονοξενοδόχο όμως, οπότε και η αναβολή. Όμως τώρα, τηρουμένων όλων των υγειονομικών μέτρων, το γύρισμα των προγραμματισμένων 62 ημερών βρίσκεται εν εξελίξει, στην πατρική γη του σκηνοθέτη, και λογαριάζοντας ένα διάλειμμα για τις παράξενες (αλλά τελικά κι όμως αίσιες) φετινές γιορτές, θα συνεχιστεί τον Ιανουάριο με σκοπό την λήξη του στις αρχές της Άνοιξης. Από εκεί και μετά, γοργά κατά τα προγραμματισμένα, ο Μίλερ μπαίνει για μοντάζ και post production με σκοπό η ταινία να βγει τον Σεπτέμβριο που μας έρχεται!
Για την ταινία καθαυτή, ωστόσο, το μυστικό επτασφράγιστο. «Αυτό που μπορώ να πω», λέει ο Μίλερ, είναι ότι δεν θα είναι ένα ακόμα «Fury Road». Είναι πολύ δυνατή οπτικά, αλλά είναι το αντίθετο του Μαντ Μαξ. Είναι σχεδόν ολόκληρη σε εσωτερικά κι έχει πολύ διάλογο. Υπάρχουν σκηνές δράσης αλλά είναι περιστασιακές. Θα μπορούσες να το πεις αντί-Μαντ Μαξ». (Θρήνος στους λάτρεις).
Το παράδοξο, κι εδώ ανοίγεται μια μεγάλη κουβέντα που θίγουμε κατά καιρούς, είναι τα 60 εκατομμύρια του προϋπολογισμού. Αν μια «ταινία δωματίου» (έστω και αν οι φήμες μιλούν για «εκπληκτικά σκηνικά»), φτάνει εκεί, πώς περιμένει το σινεμά να ταΐσει αυτόν τον λευκό ελέφαντα; Ειδικά αυτό το σινεμά, που ξεφεύγει από την προβληματικότατη νόρμα του multiplex χαλασμού, πρέπει να καταφέρνει οικονομικά που θα το βγάζουν ευκολότερα στο πράσινο. Ειδάλλως – και από αυτήν την πλευρά – βαδίζουμε ολοταχώς σε 3.000 χρόνια (κινηματογραφικής) λαχτάρας.
