Ίσως το καλύτερο αμερικανικό horror του 21ου αιώνα, 9 χρόνια μετά την πρώτη του, θα έχει συνέχεια υπογεγραμμένη ευτυχώς από τον εμπνευστή του, Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ.
Τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα ήταν μια εξαιρετική εποχή για το σινεμά του Τρόμου, ιδιαίτερα ακόμα για τις αμερικανικές καταχωρήσεις του. Ειδικές μνείες αξίζουν σε ταινίες όπως το Paranormal Activity, το Session 9, το μεταπλασμένο Ring, το Drag me to Hell, το Others, τo Descent, το Witch, μερικοί μόνο από τους τίτλους των πρώτων χρόνων της χιλιετίας που μαρτυρούν την υπεραιωνόβια υγεία του είδους. Αυτό κράτησε και μπαίνοντας στην δεύτερη δεκαετία, κατά μία έννοια κρατά ακόμη, αλλά όχι στο mainstream. Εκεί ήρθε το 2014 το It Follows, με μια ιδιοφυώς απλή ιδέα, από εκείνες που φωλιάζουν λες σε αρχετυπικούς εφιάλτες που μεταμορφώνονται ποικιλόμορφα συμβολικά για να περιγράψουν μοντέρνες φοβίες. Εν πάση περιπτώσει το It Follows είναι μια πολύ τρομακτική ταινία, ιδίως όσο μεγαλώνει μέσα σου.
Μας γνώρισε επίσης μια ηθοποιό που έκτοτε εξελίσσεται σε ιέρεια ενός είδους που σε λίγα χρόνια θα φέρει παιχνιδιάρικα το όνομά της, Μάικα Μονρό, και έναν δημιουργό που εμείς επιμένουμε ότι είναι μεγάλη κλάση κι ας μην έχει γίνει αυτό που χαλαρά μεταξύ μας λέμε στο χωριό household name. Ο Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ, στα 49 του πια, έκανε έκτοτε μόνο το Μυστικό της Ασημένιας Λίμνης, αλλά είμαστε τέτοιοι που λέμε ότι μας αρκεί. Είναι όμως κρίμα που σε 10 χρόνια έχει αφήσει μόνο δύο ταινίες.
To It Follows δεν έκοψε ειστήρια, αλλά απέκτησε τεράστια φήμη σε κριτικούς και ένα εκλεκτό μικρό κοινό – αρκετό να δικαιολογήσει τον χαρακτήρα του cult. Όχι λοιπόν μυστηριωδώς αποτιμάται ως καλή ιδέα η αναβίωση/μετατροπή σε franchise. Καλή ιδέα βέβαια είναι πράγμα σχετικό, γιατί ο κανόνας του όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερο μπορεί να βλάψει μια δημιουργία του υπέρτατου less is more. Θα επιλέξουμε την εμπιστοσύνη στον δημιουργό. Ξέρει.
Ιδού και ένα πόστερ που κυκλοφόρησε για προθέρμανση:












