Ο Ρένος είναι ένας επαγγελματίας σερβιτόρος που οδηγεί μια απλή και ήσυχη ζωή, μοναχικός και σχολαστικός παρατηρητής με ιδιαίτερη αδυναμία στα φυτά. Η ζωή του όμως θα διαταραχθεί όταν θα βρεθεί αντιμέτωπος με την εξαφάνιση του γείτονά του, Μίλαν.
Όπου Ρένος, ο Άρης Σερβετάλης να υποδύεται σχεδόν ασκητικά έναν άνθρωπο που κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορεί, σε σημείο υπέρμετρης σχολαστικότητας, όταν ένα ακραίο γεγονός θα αλλάξει την καθημερινότητά του. Όλα αυτά στο «Waiter», την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Στηβ Κρικρή που έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και πλέον ετοιμάζεται για την κινηματογραφική της έξοδο αυτή την Πέμπτη.
Εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του ’80, και τοποθετημένο στην Αθήνα του σήμερα, το «The Waiter» είναι μία σπουδή πάνω στην ανθρώπινη φύση, ένα υπαρξιακό neo noir και μία ιστορία δολοφονίας δοσμένη μέσα από τα μάτια του Ρένου. Λίγο πριν την πρεμιέρα της ταινίας τον Νοέμβριο, συναντήσαμε τον πρωταγωνιστή της Άρη Σερβετάλη, λιτό και περιεκτικό, για μια σύντομη κουβέντα γύρω από τον χαρακτήρα που υποδύεται, τις ομοιότητες που έχει με τον εαυτό του και πως αυτή η ταινία τον έκανε να επιστρέψει στο σινεμά μετά από μια εξαετία.
– Ενώ συνεχίζεις κανονικά στο θέατρο, πέρασε ένα διάστημα 6 ετών από την τελευταία παρουσία σου στο σινεμά, σε ταινία μεγάλου μήκους (αυτή ήταν το «L» του Μπάμπη Μακρίδη). Τι είδες στο σενάριο του «Waiter» και σε παρακίνησε;
Είχα γνωρίσει τον Στηβ πριν αρκετά χρόνια, είχε κάνει μια μικρή εμφάνιση στην «Κινέττα» του Λάνθιμου όπου έπαιζα και εγώ. Κάποια στιγμή μου μίλησε για το συγκεκριμένο project και ήταν σε μια περίοδο που έκανα στο θέατρο τον «Σωσία» του Ντοστογιέφσκι, όπου υποδυόμουν έναν ψυχαναγκαστικό χαρακτήρα. Κουβεντιάζοντας μαζί του, ταίριαζε πολύ ο χαρακτήρας που έπαιζα στην παράσταση με τον δικό του και το σκέφτηκα σαν ένα πάντρεμα, μια συνέχεια σε αυτό που έκανα. Το δουλέψαμε και αν και δε μπορούσε να κάνει τελικά την ταινία τη στιγμή που αρχικά ήθελε, παρέμεινα σε αυτήν όταν υπήρχε πλέον η δυνατότητα.
– Ο χαρακτήρας σου αντιμετωπίζει τη ζωή με υπέρμετρη σχολαστικότητα. Είναι αυτό ένα στοιχείο που μπορείς να το ισχυριστείς για τον εαυτό σου;
Όχι, δυστυχώς δεν είμαι καθόλου σχολαστικός, αν και τελευταία είμαι σε μια συχνότητα που θέλω να έχω μια ακρίβεια στα πράγματα και να προσέχω περισσότερο στις λεπτομέρειες. Ο Ρένος θεωρώ πως έχει υπερβεί το μέτρο και ότι ο τρόπος που λειτουργεί είναι ένας αμυντικός μηχανισμός για να αντιμετωπίσει το περιβάλλον. Θα παρομοίαζα αυτόν τον ψυχαναγκασμό σαν ένα είδος ψυχικής κραυγής.
– Η ταινία δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να είναι γυρισμένη οπουδήποτε στην Ευρώπη, δείγμα ενός σινεμά που ξεφεύγει από τα όρια της χώρας. Θεωρείς ότι πλέον, και με τη βοήθεια των φεστιβάλ, μπορούμε να μιλάμε για εθνικές κινηματογραφίες ή βλέπουμε κάτι πιο κοινό;
Αν και υπάρχει μια παράδοση σε χώρες όπως πχ την Πολωνία και τη Ρουμανία, όπουμπορείς να διακρίνεις εθνικά στοιχεία, εμείς είμαστε ακόμη σε ένα μεταβατικό στάδιο, σε αυτή την τάση. Τεχνικά πλέον είμαστε σε πολύ καλό επίπεδο και έχουμε την πρόθεση της διεθνοποίησης, το θέμα έγκειται στις ιστορίες που θέλουμε να παρουσιάσουμε.
– Οι οποίες πιστεύεις ότι εξακολουθούν και πηγάζουν από τη, δεκαετή πλέον, κρίση;
Η κρίση σίγουρα συμβάλλει, αυτό που ζεις καθημερινά αποτυπώνεται σε ένα έργο καλλιτεχνικό, αλλά δε μπορούμε να μιλάμε μόνο για την οικονομική κρίση. Κρίση υπάρχει πάντα, με την έννοια ότι ο κάθε άνθρωπος σε κάθε εποχή μπορεί να περνά εσωτερική κρίση, αμφισβητώντας ξαφνικά πράγματα για τη ζωή του που ως τότε θεωρούσε δεδομένα.
Έχεις αναφέρει σε παλιότερες συνεντεύξεις σου πως μετά την απότομη επιτυχία του «Είσαι το Ταίρι μου» άφησες την υποκριτική για κάποια χρόνια. Έχεις πλέον κατασταλάξει σε αυτήν;
Μου αρέσει να δίνομαι 100% σε αυτό που καταπιάνομαι, χωρίς να σημαίνει απαραίτητα ότι θα κάνω αυτό για πάντα. Όντως για μια περίοδο καταπιάστηκα με την ξυλουργική και δε σκεφτόμουν κάτι άλλο, μετά ήρθε ο κινηματογράφος και το θέατρο όπου πάλι έδωσα και δίνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Είμαι έτοιμος για τα πάντα, όλα μπορούν να αλλάξουν πάλι, η λογική μου είναι όμως η ίδια, να δίνομαι σε αυτό που κάνω.
– Έχεις παίξει σε 2 ταινίες του Γιώργου Λάνθιμου («Κινέττα», «Άλπεις») και έστω και αν βρίσκεται πλέον σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο, θα ήθελες κάποια στιγμή να ξαναβρεθούν οι δρόμοι σας;
Ναι με το Γιώργο έχουμε ακόμη επαφή αλλά το περιβάλλον που κινείται πια δε συγκρίνεται με τις δουλειές που κάναμε εδώ μαζί. Είναι άλλο πράγμα η προσωπική σχέση και άλλο η δουλειά. Δε ξέρω τα μελλοντικά του σχέδια, μακάρι όμως στο μέλλον, αν προκύψει κάτι, να ξανασυνεργαστούμε.
Η ταινία «The Waiter» προβάλλεται στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 4 Απριλίου.
