Γνωστός για την εμμονή του με το μυστήριο και την απέχθειά του να αποκαλύπτει πράγματα πριν την ώρα τους, ο Λιντς είχε επισημάνει δύο λεπτομέρειες για τα καινούρια επεισόδια του «Twin Peaks» ως ένα είδος οδηγού προς τους τηλεθεατές. Το πρώτο ήταν πως περιέγραψε τον νέο κύκλο σαν μια ταινία διάρκειας 18 ωρών, υπονοώντας ότι δεν πρέπει να περιμένουμε τηλεοπτική δομή, δηλαδή cliffhangers σε κάθε επεισόδιο ή υποπλοκές που συντηρούν μια «νεκρή» περίοδο της βασικής πλοκής. Η δεύτερη συμβουλή του Λιντς ήταν πως όποιος ήθελε να φρεσκάρει τη μνήμη του με τα παλιά επεισόδια της σειράς θα ήταν προτιμότερο να προσέξει πιο πολύ την ταινία που έκανε ένα χρόνο μετά το τέλος του δεύτερου κύκλου, το «Fire Walk With Me». Εκεί ο Λιντς, απαλλαγμένος από τις πιέσεις του τηλεοπτικού στούντιο, εντρύφησε κυρίως στις έννοιες και όχι στα γεγονότα, αφαιρώντας επεξηγήσεις και προσθέτοντας μυστήριο.
Το τελευταίο φαίνεται πως θα αποτελεί το αγαπημένο θέμα του σκηνοθέτη μέχρι τη στιγμή που θα αφήσει αυτό τον κόσμο. Η συνεχής αναζήτηση δηλαδή προς ένα σύμπαν γεμάτο μυστήρια για το ποιοι είμαστε, πως βρεθήκαμε εδώ και που καταλήγουμε, χωρίς να είναι απαραίτητο να δοθούν πειστικές απαντήσεις. Το «I like to explore things» που έλεγε χθες δεκάδες φορές ο Λάνθιμος στην συνέντευξη τύπου στις Κάννες, είναι κάτι που Λιντς το έχει κάνει μάλλον μότο του εδώ και δεκαετίες. Απλά, ένας παραγωγός ή ένα στούντιο απαιτούν απαντήσεις, γιατί έχουν επενδύσει ένα σεβαστό ποσό στα οράματα του Λιντς, οπότε πολλές φορές το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει σαν ένας απρόθυμος συμβιβασμός.
Στον τρίτο κύκλο του «Twin Peaks», που ξεκίνησε στις ΗΠΑ τα ξημερώματα της Δευτέρας, συμβαίνει κάτι που δεν το βλέπουμε συχνά, ακόμη και στο πιο ελεύθερο δημιουργικά περιβάλλον της τηλεόρασης – δε μιλάμε καν για τις κινηματογραφικές υπερπαραγωγές. Ένας δημιουργός έχει πλήρη ελευθερία για να φτιάξει κάτι που ταιριάζει μόνο στο δικό του μάτι, χωρίς παρεμβολές και συμβιβασμούς, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε 2 δρόμους: ή θα δώσει το έργο της ζωής του και όποιος θεατής συμφωνεί με τις ιδέες του θα έχει για πάντα μια ισχυρή συντροφιά στην πορεία της ζωής του ή θα παραδοθεί σε ένα λαβύρινθο μονομανίας, μετατρέποντας την αδυναμία του να εξηγήσει το έργο του σε μυστήριο. Βλέποντας κάποιος ειδικά το πρώτο επεισόδιο και αποκωδικοποιώντας το με τους σύγχρονους τηλεοπτικούς όρους, θα νομίσει εύκολα πως βρισκόμαστε στη δεύτερη περίπτωση. Είναι όμως έτσι;
Τα ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα, το ψυχρό, αποφορτισμένο κλίμα (στο οποίο συντελεί και η αναμενόμενη μετάβαση στη ψηφιακή εικόνα) και η απόπειρα αποκοπής από όσα συνέβησαν πριν 25 χρόνια, θα σκοτώσουν τους οπαδούς της νοσταλγίας και η έλλειψη κάποιας υπόσχεσης ότι θα συμβούν πιο συναρπαστικά πράγματα αργότερα θα σκοτώσει τους οπαδούς των σύγχρονων σειρών. Όλο αυτό όμως μοιάζει περισσότερο με μια καλοσχεδιασμένη τακτική: ο Λιντς ξεγράφει το παρελθόν, ξεκίνα την (πολύ) μεγάλου μήκους ταινία του και φαίνεται αποφασισμένος να υπηρετήσει αυτή τη φορά ολοκληρωτικά τις θεμελιώδεις έννοιες του κόσμου του εις βάρος των γεγονότων. Οι ανυπόμονοι θα πουν ό,τι έλεγαν οι αντίστοιχοι όταν έβλεπαν το «Fire Walk With Me», με εμφανή εκνευρισμό γιατί αντί ενός βολικού φινάλε προστέθηκε το ακόμη πιο άβολο παρελθόν των ηρώων. Παρόμοιες καταστάσεις ενδέχεται να συμβούν και εδώ αφού η ένωση των όσων συμβαίνουν μάλλον θα πάρει το χρόνο της, κάτι που σε ένα κοινό που καταναλώνει πλέον μετά μανίας fast track αστυνομικές σειρές, φαίνεται εντελώς ξένο. Απαιτείται υπομονή και εμπιστοσύνη (κάτι που ίσχυε και για την τελευταία ολοκληρωμένη δουλειά του Λιντς ως τώρα, το «INLAND EMPIRE») και άλλωστε ήδη από το δεύτερο επεισόδιο τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται περισσότερο σαφή – δεν αναφέρονται λεπτομέρειες καθώς είναι κρίμα να τις αναλύσουμε πριν το τέλος της σειράς. Το σίγουρο είναι πως ένα εντελώς διαφορετικό τηλεοπτικό καλοκαίρι, μόλις ξεκίνησε.
