Στο ανεκτίμητο «Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies» ο Μάρτυ παρουσιάζει την τυπολογία των σκηνοθετών που διαμόρφωσαν την κινηματογραφική του εκπαίδευση. Η αγαπημένη μου κατηγορία είναι οι smugglers, οι λαθρέμποροι δηλαδή, αυτοί που χρησιμοποίησαν το είδος, τη βιτρίνα του b-movie, για να περάσουν «λαθραία» πολιτικά μηνύματα. Έχοντας μια γενική ιδέα για το τι έχει ειπωθεί και έχει γραφτεί για το «Killer» του Ντέιβιντ Φίντσερ, περίμενα να δω ένα καλοφτιαγμένο θρίλερ, έναν ελάσσονα Φίντσερ και τίποτα παραπάνω. Και ναι, αν μείνεις στη δεξιοτεχνία και απλά αναγνωρίσεις κάποιες αυτοβιογραφικές διαστάσεις, δείχνει έλασσον.
Κι όμως, όπως και στις περιπτώσεις του «Κοριτσιού με το Τατουάζ» και του «Δωματίου Πανικού», ο Αμερικανός σκηνοθέτης λειτουργεί και πάλι σαν smuggler. Όπως και στα δύο αυτά παραδείγματα, πίσω από το είδος κρύβεται μια ταινία της εποχής της, αλλά και για την εποχή της.
Ο ήρωας, ένας πληρωμένος εκτελεστής, θεωρεί ότι είναι άτρωτος, ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο των πραγμάτων και κανείς δεν τον αγγίζει, επειδή τα κάνει όλα τέλεια στη δουλειά του. Μέχρι που ένα λάθος τον καθιστά μη απαραίτητο για την «μηχανή» που τρέχει το 1%. Το αν το λάθος είναι ακούσιο ή είναι μέρος της «επανάστασής» του, το αφήνω πάνω σας, είναι από τα ωραία παιχνίδια που παίζει μαζί μας ο Φίντσερ. Η ουσία είναι ότι έτσι ξεκινά μια διαδρομή με αφετηρία το Παρίσι, την Ευρώπη δηλαδή, συνεχίζεται στο ωραιότερο μέρος που είδε ποτέ ο αποικιοκράτης Κολόμβος και μετά περνά στον Νέο Κόσμο, με στοχευμένες ενδιάμεσες στάσεις και προσεκτικά προσδιορισμένους, εξίσου «άτρωτους» χαρακτήρες, για να φτάσει, όχι τυχαία και πάλι, στο Σικάγο, στο μέρος που διαμορφώθηκε ο θαυμαστός νέος κόσμος μας, όπως τον οραματίστηκαν ο Μίλτον Φρίντμαν και τα παλικάρια του, όπου θα συναντήσουμε έναν εκφραστή του 1%. Εκεί θα αποδειχτεί, τελικά, ότι ο Τάιλερ Ντέρντεν, αν συνέχιζε την «επανάσταση» του, δεν θα ανέτρεπε την τάξη των πραγμάτων, θα ζητούσε απλά ένα κομμάτι από την πίτα για τον εαυτό του. Όπως οι περισσότεροι από εμάς.
Δεν είναι μόνο companion piece του «Fight Club» η ταινία, είναι η άτυπη συνέχειά του, ακάμα και η χρήση του εσωτερικού μονολόγου υποδεικνύει προς αυτή την κατεύθυνση. Απλώς, σε αντίθεση με την ταινία εκείνη, όπου οι ιδέες ήταν στο προσκήνιο και σε πυροβολούσαν, εδώ πρέπει να σκαλίσεις για να τις εντοπίσεις, όπως συνέβαινε και στα σπουδαία b-movies των smugglers, άλλωστε, που δεν διατυμπάνιζαν την σπουδαιότητα τους. Αυτά, εν ολίγοις, έχει πολλά ακόμα η ταινία για να χωνέψεις, ακόμα και όσα τρώει κατά τη διάρκεια ο Φασμπέντερ ή η χρήση των Smiths σχολιάζουν την εποχή μας – θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε άλλη μπάντα, δεν «διαπερνά» η μουσική τον ήρωα, μόνο τη λειτουργικότητά του εξυπηρετεί. Και το καλό με το «Κiller» είναι ότι, ακόμα κι αν όλα αυτά σε προσπεράσουν και το δεις σαν μια «απλή ταινία είδους», είναι μια πολύ καλή ταινία είδους.
