Το «Blind Side» (2009) του Τζον Λι Χάνκοκ σε είκοσι χρόνια από τώρα θα είναι δύσκολη ερώτηση σε κουίζ τηλεπαιχνιδιού – «για ποια ταινία πήρε Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου η Σάντρα Μπούλοκ το 2009»; Πιθανότατα θα το έχουν υπόψη τους και θα το έχουν δει όσοι και το «Butterfield 8» με την Ελίζαμπεθ Τειλορ, για παράδειγμα. Την χρονιά τoυ, όμως, είχε σπάσει ταμεία στις ΗΠΑ, κόβοντας 256 εκατομμύρια δολάρια παρακαλώ. Εδώ, ως αθλητική ταινία, που σπάνια δουλεύουν στις αίθουσες, ειδικά όταν αφορούν αθλήματα σαν το American Football, βγήκε απευθείας στην αγορά του DVD.
Κι εμείς είχαμε ξεχάσει την ύπαρξή του, μας το θύμισε η πρόσφατη αγωγή που κατέθεσε ο πρωταγωνιστής της πραγματικής ιστορίας Μάικλ Όερ, διεκδικώντας χρήματα από την ανάδοχο οικογένειά του, ισχυριζόμενος ότι υπέγραψαν ένα πλουσιοπάροχο συμβόλαιο για αυτούς, εκμεταλλευόμενοι την ιστορία του και αφήνοντάς τον στην απ΄έξω. Οι δικηγόροι του ενάγοντα αμφισβητούν ακόμα και την εγκυρότητα της υιοθεσίας, τον λόγο έχουν τα αμερικανικά δικαστήρια. Στο κινηματογραφικό σκέλος, αρκετοί στα social media, ακόμα και φαν της ταινίας αναθεωρούν, πληροφορούμενοι τις νέες εξελίξεις, oι οποίες αλλάζουν τα πραγματικά γεγονότα στα οποία βασίσηκε η ταινία. Οι χρήστες φτάνουν στο σημείο ακόμα και να απαιτούν η Σάντρα Μπούλοκ να επιστρέψει το Όσκαρ της πίσω, κάτι που προφανώς δεν προβλέπετε από το καταστατικό, δεν θα είχε κανένα έρεισμα και, ας είμαστε σοβαροί, δεν θα συνέβαινε ποτέ επειδή μερικοί παλαβοί βρήκαν το σημερινό τους cause στον θαυμαστό σοσιομιντιακό κόσμο.
Άσχετα από την έκβαση της υπόθεσης, αυστηρά κινηματογραφικά, το μόνο σχόλιο που έχουμε να κάνουμε είναι ότι μια ταινία μυθοπλασίας οφείλει να υπηρετεί τη δική της αλήθεια και όχι την ιστορική αλήθεια.
