Η ταινία του Χίτσκοκ που αγκαλιάζει το Χάος, την Ψυχανάλυση, την γυναικεία συμπεριφορά, δυναμική αλλά και αλληλεπίδραση με το, όχι και τόσο πατριαρχικό, περιβάλλον της. Φιλμ φοβερών συνεπειών, οικολογικών, κοσμογονικών, εσχατολογικών, στοιχειωμένο με την πλαστικότητα του αριστουργήματος που αντέχει σε πολλαπλές προσεγγίσεις/ερμηνείες, ενώ ταυτόχρονα, αγέρωχα, παραμένει μια ταινία που σε ικανοποιεί πλήρως στην «επιφανειακή» ψυχαγωγική της επιφάνεια.
Απολαύστε ένα essay που, μεταξύ άλλων, δείχνει κι έναν δρόμο που η κριτική κινηματογράφου εκμοντερνίζεται μέσω των οπτικών αυτών δοκιμίων που μπορεί να μην βοηθούν το παραδοσιακό διάβασμα ενθαρρύνουν όμως την εκπαίδευση στην ανάγνωση των εικόνων.
