Τέσσερα είναι κυρίως τα στοιχεία που τον κάνουν τόσο ξεχωριστό.
Πρώτον, η ανεξάντλητη έμπνευση του, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή σχεδόν 100 τίτλων σε κινηματογράφο, τηλεόραση και θέατρο, από το 1991, όταν ξεκίνησε στον χώρο. Δεύτερον, η πολυπραγμοσύνη του, η οποία αποδεικνύεται από τα εντελώς διαφορετικά είδη ταινιών που έχει σκηνοθετήσει, οι οποίες ποικίλλουν από ακραία splatter και περιπέτειες με την Yakuza, μέχρι μιούζικαλ, κοινωνικά, ταινίες για παιδιά κα remake κλασικών ταινιών.
Τρίτον, ο τρόπος που χρησιμοποιεί τη βία και τον ερωτισμό μέσα στις ταινίες του. Αλόγιστα, χωρίς φραγμούς, στα όρια του αποκρουστικού, δίνοντας τους όμως και μια σχεδόν λυρική υπόσταση Και τέταρτον και ίσως σημαντικότερο, το ότι τα έργα του στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι είτε αριστουργήματα είτε εκτρώματα. Πολύ σπάνια όμως, αδιάφορα.
Οι παρακάτω είναι 10 από τις πιο χαρακτηριστικές του ταινίες, με μια έμφαση στην ποικιλομορφία, με χρονολογική σειρά.
1. Bodyguard Kiba (1993)
Από τις πιο χαρακτηριστικές βιντεοταινίες του Μίικε, το συγκεκριμένο φιλμ περιλαμβάνει τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά που αργότερα οριοθέτησαν το πρώιμο στυλ του Μίικε.
Ο Τζουνπέι είναι ένας πρώην Γιάκουζα που έχει κλέψει 500 εκατομμύρια γιεν από τον αρχηγό του. Αν και καταφέρνει να ξεφύγει από τα μέλη της συμμορίας που τον κυνηγούν, στο τέλος καταλήγει στη φυλακή. Πέντε χρόνια μετά παίρνει εξιτήριο και προσλαμβάνει τον σωματοφύλακα Κίμπα για να τον προστατεύσει, τάζοντας του ένα μέρος από τα χρήματα που έχει κρύψει. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού, τους επιτίθενται συνεχώς Γιάκουζα καθώς και μαθητές από μια σχολή, οι οποίοι έχουν εξοργιστεί με τις δηλώσεις του Κίμπα πως το καράτε του είναι καλύτερο από το δικό τους. Κάπου στη διαδρομή, οι δυο τους γίνονται φίλοι και ο Τζουνπέι πείθει τον Κίμπα να αναζητήσουν και την κοπέλα του.
Ο Μίικε σκηνοθετεί ένα low-budget φιλμ που δεν σταματάει καθόλου, με την δράση να είναι συνεχής, αν και η γραφική απεικόνιση βίας δεν είναι καθόλου έντονη, τουλάχιστον σε σχέση με τις υπόλοιπες ανάλογες δουλειές του. Στις σύντομες στιγμές που ο ρυθμός επιβραδύνει, κατορθώνει να συμπεριλάβει το θέμα της ανδρικής φιλίας, ακόμα και κάποιες σεναριακές ανατροπές.
2. Αργός Θάνατος (1999)
Πρόκειται για την ταινία με την οποία άρχισε να αποκτά διεθνή φήμη, κυρίως στο cult κοινό.
Ο Σιγκέρου Αογιάμα είναι ένας μεσήλικας, ο οποίος έχει χάσει πρόσφατα τη γυναίκα του και από τότε ζει μία ουσιαστικά αδιάφορη ζωή μαζί με τον 17χρονο γιο του, Σιγκέχικο. Κατόπιν παρότρυνσης του γιου του, ο οποίος ανησυχεί για την τροπή που έχει πάρει η ζωή του πατέρα του, ιδιαίτερα στο ερωτικό κομμάτι, και ύστερα από προτροπή του φίλου και συνεργάτη, Γιοσικάβα, ο οποίος είναι παραγωγός ταινιών, ο Αογιάμα αποφασίζει να συμμετάσχει σε μία κομπίνα ώστε να γνωρίσει γυναίκες. Η κομπίνα αυτή περιλαμβάνει μία ψεύτικη ακρόαση, όπου νέες ηθοποιοί θα δοκιμάζονταν για τον ρόλο της γυναίκας του, με πραγματικό σκοπό όμως να γνωρίσει κάποια, την οποία θα μπορούσε να παντρευτεί. Πολλές και ωραίες γυναίκες περνούν από την ακρόαση, όμως μόνο μία τον συγκινεί πραγματικά, η Ασάμι Γιαμαζάκι.
Εξαιρετική σκηνοθεσία, που χαρακτηρίζεται από την υπομονή, με την οποία ο Miike χτίζει τον τρόμο που εμφανίζεται στο τελευταίο μέρος. Ιδιαίτερα η πρώτη ώρα του φιλμ δε θυμίζει σε τίποτα θρίλερ (ίσως πέρα από μια σκηνή), αλλά μοιάζει περισσότερο με κοινωνικό φιλμ, στο σύνηθες ιαπωνικό στυλ (αργός ρυθμός, λίγοι διάλογοι, ανύπαρκτη μουσική). Με αυτόν τον τρόπο, τα γεγονότα του φινάλε βρίσκουν τον θεατή εντελώς απροετοίμαστο, κάτι στο οποίο σαφώς και στόχευε ο Μίικε. Η σκηνή του ακρωτηριασμού είναι μία από τις πιο φρικτά ρεαλιστικές στιγμές στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου.
3. Ichi The Killer (2001)
Αν ο «Αργός Θάνατος» ήταν η ταινία που τον συνέστησε στο παγκόσμιο cult κοινό, η συγκεκριμένη ήταν αυτή που τον καθιέρωσε.
Ο αρχηγός μιας «οικογένειας» Γιάκουζα εξαφανίζεται μυστηριωδώς με τα υπόλοιπα μέλη να υποψιάζονται πως δολοφονήθηκε. Ο Κακιχάρα, ο δεύτερος στην ιεραρχία και παράλληλα σχιζοφρενής, σαδομαζοχιστής μισάνθρωπος που είναι και ερωτευμένος με τον αρχηγό του, ξεκινάει ένα ταξίδι εκδίκησης, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως βασανισμούς μελών άλλως φατριών, μία πράξη που απολαμβάνει στο έπακρο.
Αποδεικνύεται όμως, πως ο δολοφόνος δεν είναι Γιάκουζα, αλλά ένας διαταραγμένος τύπος, του οποίου την υποβόσκουσα βίαια φύση εκμεταλλεύεται ένας μυστηριώδης χαρακτήρας, ο οποίος κάποια στιγμή τον διατάζει να επιτεθεί στην συμμορία του Κακιχάρα.
Ο Μίικε πήρε το ομώνυμο, εξαιρετικά βίαιο manga και δημιούργησε ένα από τα πιο διφορούμενα φιλμ όλων των εποχών, κυρίως λόγω των διαβόητων χαρακτήρων και της γραφικής απεικόνισης βασανιστηρίων και γενικότερα βίας. Η ταινία σόκαρε της επιτροπές διαβάθμισης σε σημείο που επέτρεψαν μόνο εξαιρετικά λογοκριμένες εκδόσεις της ενώ στην Νορβηγία μέχρι σήμερα, απαγορεύεται η προβολή, η διανομή, ακόμα και η κατοχή της.
4. Shangri La (2002)
H ταινία αποτελεί ένα από τα πρώτα δείγματα της διαφορετικότητας του Μίικε, μιας και στερείται παντελώς της χαρακτηριστικής βίας του σκηνοθέτη. Δεν είναι πολύ γνωστή, μιας και δεν κυκλοφόρησε καν σε dvd στις Η.Π.Α.
Shangri la ονομάζεται ένα μικρό κομμάτι γης δίπλα στη θάλασσα, του οποίου οι κάτοικοι είναι όλοι άστεγοι. Αρχηγός τους είναι ένας τύπος με αφάνα, που φοράει μονίμως μαύρα γυαλιά ηλίου και όλοι αποκαλούν Δήμαρχο. Την περίοδο που ξεκινά να εκτυλίσσεται η ιστορία, οι άστεγοι δέχονται επίθεση από μια ομάδα κακοποιών, οι οποίοι θέλουν να πετάξουν σκουπίδια στην περιοχή τους. Τους άστεγους σώζει ένας περαστικός, που τρέπει τους κακοποιούς σε φυγή δείχνοντας τους το σήμα του, το οποίο αυτοί περνάνε για αστυνομική ταυτότητα μέσα στη νύχτα, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα βιβλιάριο ταχυδρομείου. Λίγο αργότερα γίνεται και αυτός κάτοικος της περιοχής με το όνομα Βοηθός .Την επόμενη μέρα σώζουν από την αυτοκτονία έναν ιδιοκτήτη τυπογραφείου που εξαιτίας της χρεοκοπίας της κύριας εταιρείας χρηματοδότησης του, κινδυνεύει να μείνει στον δρόμο. Όλοι μαζί καταστρώνουν ένα σχέδιο, με απώτερο σκοπό να εκβιάσουν τον διεφθαρμένο πρόεδρο της εταιρίας για να του αποσπάσουν χρήματα, ώστε να μπορέσει να ξαναλειτουργήσει η εταιρία του πλέον επονομαζόμενου Προέδρου.
Ο Μίικε σκηνοθετεί αριστοτεχνικά μια ουσιαστικά συνηθισμένη ιδέα, η οποία ξεχωρίζει από τον τρόπο που χρησιμοποιεί το χιούμορ σε στιγμές που δεν το περιμένεις, όπως πχ όταν μια υποτιθέμενη συμμορία μοτοσικλετιστών πρόκειται να επιτεθεί στην Shangri La, αλλά όταν καταφθάνουν οδηγούν όλοι μικρές αυτόματες μηχανές, η όταν κατά τη διάρκεια μιας είσπραξης χρημάτων από εκβιασμό, ο Δήμαρχος ρωτάει τον εκβιαζόμενο αν θέλει απόδειξη. Ο χαμηλός προϋπολογισμός είναι έκδηλος, αλλά με την βοήθεια του Σο Αϊκάβα, που υποδύεται τον Δήμαρχο, κατορθώνει να φτιάξει μια πολύ όμορφη ταινία.
5. Izo (2004)
To 1865, ο Ίζο συλλαμβάνεται και σταυρώνεται. Τώρα όμως έχει γυρίσει στο σύγχρονο Τόκιο με μόνο στόχο να εκδικηθεί αυτούς που τον σταύρωσαν.
Η ταινία είναι μια αυθεντική ωδή στη βία, με όλα τα χαρακτηριστικά της, σκηνοθεσία, σενάριο και ηθοποιίες, να υπάρχουν απλώς για να προσφέρουν ένα υπόβαθρο στις συνεχείς σφαγές και τα λουτρά αίματος, τα οποία ξεκινούν νωρίς και δεν σταματούν ποτέ.
Παρόλη την ακρότητα της ταινίας, ο Μίικε έχει συμπεριλάβει κάποιους από τους καλύτερους Ιάπωνες ηθοποιούς, συμπεριλαμβανομένων των Τακέσι Κιτάνο και Κεν Ογκάτα, καθώς και τον διάσημο Αμερικάνο παλαιστή Μπομπ Σαπ.
6. Imprint (2006)
Οι παραγωγοί της τηλεοπτικής σειράς «Masters of Horror», μια ανθολογία με παραγωγές από σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο, επέλεξαν τον Μίικε για ένα επεισόδιο, δίνοντας του απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία. Ας πρόσεχαν. Το «Imprint» ήταν τόσο βίαιο, που οι ιθύνοντες του καναλιού Showtime αρνήθηκαν να το προβάλλουν.
Στην Ιαπωνία του 19ου αιώνα, ένας Αμερικάνος δημοσιογράφος αναζητά την χαμένη του αγαπημένη, μία γυναίκα την οποία εγκατέλειψε παρά τις υποσχέσεις του. Η έρευνά του τον οδηγεί σε ένα απομονωμένο νησί, όπου μία πόρνη τον πληροφορεί πως η κοπέλα έχει πεθάνει. Στη συνέχεια, αρχίζει και του περιγράφει την ζωή της αγαπημένης του, μιας δραματική ιστορία βασανιστηρίων και κρυμμένων μυστικών.
Ο Μίικε παρουσίασε μια γκροτέσκα εκδοχή του ιαπωνικού φολκλόρ και μια ιστορία αγάπης που μετατρέπεται σε κάτι παράλογο και κακό. Επιπλέον, αυτό που κάνει το φιλμ τόσο δύσκολο στην παρακολούθηση είναι οι εξαιρετικά γραφικές σκηνές βασανιστηρίων, που δεν αφήνουν τίποτα στην φαντασία. Πέρα από την βία όμως, η ταινία είναι τεχνικά άρτια, κυρίως λόγω των φαντασμαγορικών κουστουμιών και της φωτογραφίας, η οποία δημιουργεί μια αυθεντικά τρομακτική ατμόσφαιρα.
7. Crows Zero (2007)
Η ταινία βασίζεται στο υπερεπιτυχημένο, με πάνω από 32 εκατομμύρια πωλήσεις manga «Crows» του Χιρόσι Τακαχάσι και ήταν ένα σαφέστατο δείγμα της αρτιότητας που θα είχαν στο μέλλον και οι υπόλοιπες μεταφορές του Μίικε.
Το λύκειο Suzuran, γνωστό και ως «School of Crows», έχει τη φήμη του πιο βίαιου σχολείου σε ολόκληρη την Ιαπωνία. Συμμορίες από μαθητές μάχονται συνεχώς με απώτερο σκοπό την απόλυτη κυριαρχία στο σχολείο, πράγμα όμως που δεν έχει καταφέρει κανείς στη μακροχρόνια ιστορία του. Στην περίοδο στην οποία εκτυλίσσεται η ταινία, νούμερο ένα στο σχολείο θεωρείται ο Ταμάο Σεριζάβα, του οποίου η συμμορία βρίσκεται πολύ κοντά στην κατάκτηση του. Τότε όμως εμφανίζεται ένας καινούριος πρωτοετής, ο Τακίγια Γκένζι, γιος ενός αρχηγού των Yakuza, ο οποίος του έχει υποσχεθεί ότι αν κατακτήσει το Suzuran, θα σκεφτεί πολύ σοβαρά να τον κάνει αρχηγό στη θέση του.
Ο Μίικε κατάφερε να διατηρήσει τη βίαιη και slapstick αισθητική του manga και να παρουσιάσει μια σειρά από εκπληκτικές σκηνές μάχης, με την τελική να βρίσκεται ένα επίπεδο ψηλότερα. Σκηνές όπως εκείνη με το ανθρώπινο μπόουλινγκ φανερώνουν και την εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει στο τεχνικό κομμάτι.
8. 13 Δολοφόνοι (2010)
Remake της ομώνυμης ταινίας του 1963, η οποία βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Στην Ιαπωνία του 1830, λίγο δηλαδή πριν την εποχή των Μέιτζι, η οποία ουσιαστικά σήμανε και το τέλος των σαμουράι, ένας νεαρός άρχοντας εν ονόματι Ματσουντάιρα Ναριτσούγκου έχει προκαλέσει την γενική οργή του κόσμου, λόγω της βιαιότητας που τον χαρακτηρίζει και τον σπρώχνει σε δολοφονίες νηπίων, βιασμούς και ακρωτηριασμούς γυναικών και ασύδοτους φόνους. Κανένας όμως δεν μπορεί να τον αγγίξει, μιας και πρόκειται για τον γιο του προηγούμενου Σογκούν και αδερφό του τωρινού. Ένας παλαιός άρχοντας, ο Ντόι Τασιτσούρα, αναθέτει σε έναν έμπιστο σαμουράι, τον Σιμάντα Σινζαέμον, να οργανώσει την δολοφονία του. Αυτός βρίσκει άλλους δέκα σαμουράι, στους οποίους, λίγο αργότερα, προστίθεται και ο ανιψιός του καθώς και ένας περιπλανώμενος κυνηγός.
Ο Μίικε πέρασε μια φάση με remake παλαιότερων ταινιών του είδους, με την παρούσα και το Harakiri που ακολούθησε, προς μεγάλη ευχαρίστηση και των οπαδών του και του είδους γενικότερα. Ουσιαστικά παίρνει την παλιά ιστορία, της προσθέτει βία, αίμα και άφθονο slapstick χιούμορ (δείτε την σκηνή με τον δήμαρχο στην έκδοση χωρίς περικοπές) και την μετατρέπει σε ένα φιλμ που μπορεί να παρακολουθήσει άνετα ο σύγχρονος θεατής. Η ταινία χωρίζεται σε δύο ισόχρονα περίπου μέρη, όπου στο πρώτο δεν υπάρχει καθόλου δράση, πέρα από τις βιαιοπραγίες του Ναριτσούγκου, στις οποίες διακρίνουμε και λίγο από το προσωπικό, ακραίο στυλ του Μίικε ενώ το δεύτερο είναι γεμάτο εντυπωσιακές σκηνές δράσης, όπου γίνεται φανερός και ο μεγάλος προϋπολογισμός της ταινίας. Άλλωστε, σάρωσε τα τεχνικά βραβεία όλων σχεδόν των κινηματογραφικών διοργανώσεων της χώρας.
9. As the Gods Will (2014)
Βασισμένο στο ομώνυμο manga των Μουνεγιούκι Κανεσίρο και Ακέτζι Φουτζιμούρα, η ταινία περιγράφει την περιπέτεια τριών μαθητών, οι οποίοι εμπλέκονται σε ένα παράλογο αλλά θανατηφόρο παιχνίδι, μαζί με άλλους μαθητές.
Ο Μίικε εδώ δεν καθυστερεί καθόλου, μιας και σε μία από τις πρώτες σκηνές, βλέπουμε τον μαθητή Σουν Τακαχάτα να μπαίνει σε μία αίθουσα, όπου μια κούκλα «Ντάρουμα» βρίσκεται πάνω στην έδρα και παίζει μια θανατηφόρα εκδοχή του «1,2,3 Κόκκινο Φως». Οι μαθητές που χάνουν, κυριολεκτικά εκρήγνυνται, σε ένα λουτρό αίματος το οποίο γεμίζει την αίθουσα με κόκκινους βώλους. Όσο περνάει η ώρα, ο Σουν και οι συμμαθητές του συνειδητοποιούν πως έχουν να κάνουν με μια δοκιμασία, αν και εντελώς άδικη. Στη συνέχεια ακολουθούν και άλλες, ενώ κάποια στιγμή στην παρέα του Σουν προστίθενται μια κοπέλα, η Ίτσικα και ένας επικίνδυνος μαθητής, ο Αμάγια.
Ο Μίικε σκηνοθετεί ένα παρανοϊκό φιλμ το οποίο μοιάζει πολύ με βιντεοπαιχνίδι, με τους πρωταγωνιστές να πρέπει να περάσουν μια σειρά δοκιμασιών για να «ανέβουν πίστα». Από την άλλη, το γεγονός πως οι δοκιμασίες αυτές συστήνονται από ζωντανές κούκλες (όπως πχ εκείνη με τις μπάμπουσκες), το διάχυτο slapstick χιούμορ και τα πανταχού παρόντα λουτρά αίματος, πηγαίνουν το φιλμ σε μία άλλη κατεύθυνση, πολύ πιο κοντά στην συνήθη αισθητική του σκηνοθέτη.
10. Over Your Dead Body (2014)
Κατά πάσα πιθανότητα, το πιο «σοβαρό» φιλμ που γύρισε ο Μίικε τελευταία, μέσα σε όλη αυτήν την τρέλα παραγωγών όπως το «As the Gods Will» και το «Yakuza Apocalypse: Ο Σκληρός Πόλεμος του Υποκόσμου». Πρόκειται για μεταφορά της κλασικής ιαπωνικής ιστορία φαντασμάτων «Yotsuya Kaidan».
Το σενάριο ακολουθεί τις πρόβες ενός θεατρικού θιάσου, σε ένα έργο όπου ένας σαμουράι ξελογιάζει μια γυναίκα και στη συνέχεια δολοφονεί τον πατέρα της, ο οποίος ήταν αντίθετος στο γάμο τους, για να κληρονομήσει την περιουσία του. Όταν όμως του προσφέρουν το χέρι της εγγονής μιας άλλης πλούσιας οικογένειας, ο πραγματικός του εαυτός φανερώνεται στην γυναίκα, η οποία τελικά επιστρέφει ως φάντασμα για να τον στοιχειώσει. Στην κανονική ζωή, εντός της ταινίας, η σταρ της παράστασης, Μιγιούκι, έχει χρησιμοποιήσει την επιρροή της για να δώσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον εραστή της, Κόσουκε. Όταν όμως άλλες ηθοποιοί αρχίζουν και φλερτάρουν μαζί του, οι ζωές πλέον αντικατοπτρίζουν τις αντίστοιχες της παράστασης, καθώς τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας σταδιακά εξαφανίζονται.
Πρόκειται για μεταφορά της κλασικής ιαπωνικής ιστορία φαντασμάτων «Yotsuya Kaidan», αν και ο Μίικε συμπεριέλαβε πολλά στοιχεία του προσωπικού του στυλ, όπως πχ με την ηθοποιό που κουτσαίνει και το σχεδόν συνεχές κλάμα ενός μωρού, δημιουργώντας, με αυτόν τον τρόπο, ένα φιλμ εντελώς δικό του. Η ταινία βασίζεται κατά πολλοίς στον Ιτσικάβα Εμπίζο τον Ενδέκατο, έναν ηθοποιό του Καμπούκι, ο οποίος με την χαρακτηριστική φωνή και την γενικότερη παρουσία του, πραγματικά κυριαρχεί στο φιλμ.
