Καλοκαίρι στην πόλη. Εγκλειστος στο μητροπολιτικό τοπίο που αχνίζει, με ανοιχτά παράθυρα από τα οποία δεν μπορείς να διαφύγεις, απλά να παρατηρείς τη μοναξιά του διπλανού. Παράταιρη ηρεμία αλλά και ενέργεια από τον κόσμο που ξεχύνεται στους δρόμους προς αναζήτηση δροσιάς. Τις ήσυχες μέρες του Αυγούστου, οι πόλεις αλλάζουν, «ανοίγουν» παρασύροντας τους κατοίκους σε παράδοξες -για τα αστικά ήθη- εκδηλώσεις οικειότητας. Αν αυτό το καλοκαίρι σε έχει βρει παγιδευμένο στο αποπνικτικό σου διαμέρισμα, δεν είσαι μόνος. Δέκα κινηματογραφικοί ήρωες ξέμειναν στην πόλη τους και σε ξεναγούν στο δικό τους καλοκαίρι…
Από την Πόλυ Λυκούργου και τον Μανώλη Κρανάκη
Νέα Υόρκη, 400 C
Αύγουστος, νοτιοανατολικό Μανχάταν. Αυτό το κομμάτι της πόλης με τα παρακμιακά κτίρια και τις εγκαταλειμμένες αποθήκες μοιάζει παρατημένο. Βομβαρδισμένο. Στο σινεμά η καλοκαιρινή Νέα Υόρκη σφύζει από πιτσιρίκια που σπάνε τους πυροσβεστικούς κρουνούς παίζοντας με το νερό και ξανθιές σεξοβόμβες με ανασηκωμένα φορέματα, εσύ όμως είσαι χαμένο παιδί της μετά-πανκ γενιάς, περιηγητής στην αστική σήψη. Στο δικό σου σινεμά παίζει Νίκολας Ρέι, η δική σου κοπέλα καπνίζει σιωπηλά στο ανοιχτό παράθυρο και κανείς δεν παίζει στο δρόμο σου. Μόνο ένας τύπος το σαξόφωνό του. Τι θα έκανε ο Τσάρλι Πάρκερ στη θέση σου; Θα δραπέτευε, δηλώνοντας ταξιδιώτης σε μόνιμες διακοπές…
Αλι Πάρκερ (Permanent Vacation του Τζιμ Τζάρμους, 1980)
Βάλε στο σέικερ: Τζιν, τόνικ, πάγο και λάιμ
Βάλε στο πικ-απ: «Summer In The City» – The Lovin Spoonful
Βάλε στο μυαλό σου: «Οταν έχει καύσωνα στη Νέα Υόρκη, ξέρεις τι κάνω; Βάζω τα εσώρουχά μου στο ψυγείο». Μέριλιν Μονρόε (7 Χρόνια Φαγούρα)
Μαδρίτη, 410 C
Το καλοκαίρι στη Μαδρίτη αργεί πολύ να σκοτεινιάσει. Και κάνει πολύ ζέστη. Τόση, που οι κρυμμένες επιθυμίες δεν μπορούν πια να αναπνεύσουν κάτω από τις σκιές. Ζωντανεύουν. Και μαζί τους ο πόθος και η απέραντη μοναξιά του. Ο μόνος τρόπος να δροσιστείς είναι να πείσεις τον εργάτη του δρόμου να στρέψει τη μάνικα με το παγωμένο νερό πάνω στο κορμί σου. Και να περιμένεις το ξημέρωμα. Κάποιους τους βρίσκει αγκαλιασμένους, γυμνούς και ιδρωμένους στο κρεβάτι, άλλους μόνους να περιμένουν πάλι την ώρα που θα νυχτώσει. Το καλοκαίρι στη Μαδρίτη είναι -η πιο σωστή λέξη- εξουθενωτικό!
Τίνα Κουιντέρο (Ο Νόμος Του Πόθου του Πέδρο Αλμοδόβαρ, 1987)
Βάλε στο σέικερ: Κόκκινο κρασί, χυμό πορτοκάλι, χυμό λεμόνι, ζάχαρη και πάγο (Shangria Βlush)
Βάλε στο πικ-απ: «Solea» – Μάιλς Ντέιβις και Τζιλ Εβανς
Βάλε στο μυαλό σου: «Η Μαδρίτη βγάζει το δέρμα της το καλοκαίρι». Πέδρο Αλμοδόβαρ
Αθήνα, 440 C
Η Αθήνα το καλοκαίρι ερημώνει. Θυμίζει τη δική σου μοναξιά. Βγαίνεις στο μπαλκόνι και αφουγκράζεσαι την ανία σου. Μετράς τα ελάχιστα ανοιχτά παράθυρα ανάμεσα στα σφαλισμένα παντζούρια όσων την κοπάνησαν. Οι καμικάζι φίλοι σε ξεσηκώνουν για παραλιακές κόντρες, αλλά εσύ απομονώνεσαι πίσω από τις μισόκλειστες γρίλιες. Με το τηλεσκόπιο του παππού που κάποτε έψαχνε για γοργόνες βρίσκεις τη δική σου. Απέναντι. Γίνεσαι σιωπηλός μάρτυρας της συζυγικής της ανίας. Μπερδεύεις την ανοιχτή της μπαλκονόπορτα για ανοιχτή πρόσκληση και εκείνη την νεανική σου ψύχωση για υπόσχεση. Υπόσχεση ότι αυτό το καλοκαίρι κάτι θα αλλάξει. Τελικά, το μόνο που αλλάζει είναι η θερμοκρασία…
Χάρης (Οι Απέναντι του Γιώργου Πανουσόπουλου, 1981)
Βάλε στο ψυγείο: Μπουκάλια μπύρας και βρεγμένα ποτήρια στην κατάψυξη.
Βάλε στο πικ-απ: «Groovin» – The Young Rascals
Βάλε στο μυαλό σου: «Στην καλοκαιρινή Αθήνα η νύχτα μεγαλώνει. Οι ώρες κρατούν περισσότερο από εκείνες της μέρας. Παίρνουν τους ρυθμούς της καρδιάς». Γιώργος Πανουσόπουλος
Ρώμη, 390 C
Στη Ρώμη το καλοκαίρι μπορείς να ζήσεις το δικό σου παραμύθι. Χρειάζεσαι μία βέσπα και μία… πριγκίπισσα. Χρειάζεσαι ένα παγωτό χωνάκι κοντά στην Fontana Di Trevi, ένα φιλί κάτω από την γέφυρα Sant Angelo και μία βόλτα με τα πόδια στο Καπιτώλιο. Χρειάζεσαι Κυριακές με καφέ στη Via Veneto και ένα βραδινό κοστούμι για ένα αυτοσχέδιο υπαίθριο πάρτι. Χρειάζεται να πιστεύεις στον τελικό προορισμό, που είναι πάντοτε η Piazza Del Poppolo, και κυρίως να πιστεύεις πως τα πραγματικά παραμύθια δεν έχουν ποτέ happy end. Στη Ρώμη το καλοκαίρι, βρίσκεσαι ήδη σε διακοπές…
Τζο Μπράντλεϊ (Διακοπές Στη Ρώμη του Γουίλιαμ Γουάιλερ, 1953)
Βάλε στο σέικερ: Ενα απλό μα τόσο αποτελεσματικό Kir Royal
Βάλε στο πικ-απ: «Οn An Evening in Roma» – Ντιν Μάρτιν
Βάλε στο μυαλό σου: «Ποιος ξέρει τι θα σκαρφίστηκε πάλι χθες η Via Veneto για να ικανοποιήσει τους νοσταλγούς της ντόλτσε βίτα»; Φεντερίκο Φελίνι
Ρίο Ντε Τζανέιρο, 380 C
Οταν είσαι παιδί, τα καλοκαίρια τίποτα δεν σε κρατάει στο σπίτι. Σπίτι σου γίνονται οι χωματόδρομοι και οι σκονισμένες αλάνες – εκεί παίζεις ποδόσφαιρο, εκεί τσακώνεσαι, εκεί διαλέγεις ομάδα. Συμμορία. Εκεί, στις πυρακτωμένες φαβέλες του Ρίο, παίρνεις και το βάπτισμα του πυρός, ακονίζεις τις αντοχές σου για το βίαιο μέλλον. Μαθαίνεις ότι για να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου πρέπει να τα κλέψεις. Ή να τα πουλήσεις. Αν είσαι τυχερός, τα καλοκαίρια περνάνε. Μεγαλώνεις. Βρίσκεις καταφύγιο στη σκιά της φωτογραφικής σου μηχανής και παραμένεις παρατηρητής αυτού του πολύχρωμου, ηλεκτρισμένου, αδιέξοδου κολαστηρίου, που κάποτε ήταν απλά η γειτονιά σου…
Μπούσκα-Πε (Η Πόλη Του Θεού του Φερνάντο Μεϊρέλες, 2002)
Βάλε στο σέικερ: 1 κούπα cachaca, 2 κουταλιές καστανή ζάχαρη και 2 φρέσκα λάιμ (Caipirinha)
Βάλε στο πικ-απ: «Desafinado» – Χοάο Ζιλμπέρτο
Βάλε στο μυαλό σου: «Ο ήλιος είναι για όλους. Η παραλία για λίγους» Μπούσκα Πε (Η Πόλη Του Θεού)
Χονγκ Κονγκ, 350 C
Το καλοκαίρι στο Χονγκ Κονγκ μοιάζει με ένα αργόσυρτο ερωτικό ταγκό που δεν τελειώνει ποτέ. Με μία λευκή φανέλα που κολλάει στο δέρμα και έναν ανεμιστήρα που στεγνώνει τον ιδρώτα και διώχνει τον καπνό του τσιγάρου μετά το σεξ. Με μία βροχή ζεστή που καθησυχάζει τις φοβίες της πόλης και σε στέλνει σε αποπνικτικές καντίνες και κλειστά μπιλιαρδάδικα προς αναζήτηση απάντησης. Το καλοκαίρι στο Χονγκ Κονγκ είναι η μοναδική σου ευκαιρία να την πείσεις να σε αγαπήσει ακόμα και αν στα όνειρα της δεν ήσουν εσύ που την έστειλες σε διακοπές, αλλά εκείνο το πυκνό άγριο δάσος στις Φιλιππίνες…
Γιάντι (The Days Of Being Wild του Γουόνγκ Καρ Βάι, 1991)
Βάλε στο σέικερ: Μία παγωμένη Coca-Cola
Βάλε στο πικ-απ: «California Dreamin» – Mamas & The Papas
Βάλε στο μυαλό σου: «Στο Χονγκ Κονγκ καταλαβαίνεις ότι είναι καλοκαίρι, όταν στα εστιατόρια ξεκινούν να φτιάχνουν γουόν τον». Γουόνγκ Καρ Βάι
Παρίσι, 300 C
Στο Παρίσι δεν υπάρχουν μπαλκόνια και βεράντες. Τα διαμερίσματα ιδρώνουν περισσότερο από σένα, το μετρό είναι η θανατική σου καταδίκη και η άσφαλτος καίει περισσότερο από την κάννη του περίστροφου που μόλις εκπυρσοκρότησε. Γι αυτό τα αυτοκίνητα είναι convertible, η λεωφόρος στα Ηλύσια Πεδία μοιάζει με παραλία χωρίς θάλασσα και ο Σηκουάνας με τη μοναδική έξοδο. Στο Παρίσι το καλοκαίρι πεθαίνεις μόνος. Μέσα σε ένα διαμέρισμα ή κοντά στην Παναγία των Παρισίων, με κομμένη την ανάσα ή πριν ακόμη προλάβεις να φτάσεις στο αεροδρόμιο του Ορλί. Μόνιμος κάτοικος μίας πόλης που καίγεται μόνο από ό,τι δεν μπορεί να αντέξει…
Μισέλ Πουακάρ (Με Κομμένη Την Ανάσα του Ζαν Λικ Γκοντάρ, 1959)
Βάλε στο σέικερ: Λεμονάδα και σιρόπι μέντας με παγάκια φτιαγμένα από 7 -UP (Diabolo Menthe)
Βάλε στο πικ-απ: «L ete Ιndien» – Τζο Ντασέν
Βάλε στο μυαλό σου: Αν δεν σου αρέσει η θάλασσα… και δεν νοιάζεσαι για τα βουνά… και δεν σου αρέσει ούτε και η μεγάλη πόλη… να πας να κρεμαστείς». Μισέλ Πουακάρ (Με Κομμένη Την Ανάσα)
Φλόριντα, 410 C
Δεν έχεις γνωρίσει ζέστη αν δεν έχεις βρεθεί καλοκαίρι στη Φλόριντα. Είναι το είδος της επιτακτικής κάψας που εξεγείρει τα πάθη και ενθαρρύνει την τρέλα. Η υγρασία σού θολώνει το βλέμμα και δεν βλέπεις πια καθαρά. Νομίζεις ότι εσύ είσαι ο κυνηγός, αλλά η λευκοντυμένη μαύρη χήρα έχει καμουφλάρει τις διαθέσεις της κάτω από την καυτή της επιδερμίδα. Σε προσκαλεί με ένα κάλεσμα σαν της σειρήνας, αλλά την πραγματική καμπάνα κινδύνου θα την ακούσεις πολύ αργότερα. Προς το παρόν τρέχεις στο πρόσταγμά της και καίγεσαι όπως οι νυχτοπεταλούδες στη φλόγα…
Νεντ Ρασίν (Εξαψη του Λόρενς Κάσνταν, 1981)
Βάλε στο σέικερ: 2 μεζούρες bourbon, 2 τζιντζερέιλ, 1 Cointreau, μία φέτα πορτοκάλι («Summer Βreeze»)
Βάλε στο πικ-απ: «Summer Βreeze» – Isley Βrothers
Βάλε στο μυαλό σου: «Ο καύσωνας στα μέρη μας κάνει τους ανθρώπους να θέλουν να σκοτώσουν». Νεντ Ρασίν (Εξαψη)
Λονδίνο, 230 C
Στο Λονδίνο δεν υπάρχει καλοκαίρι. Υπάρχουν μέρες με ήλιο και μέρες χωρίς ήλιο. Μέρες με βροχή και μέρες χωρίς βροχή. Μία βόλτα στο πάρκο μπορεί να είναι αυτή που θα σου αλλάξει τη ζωή. Η μία ροκ συναυλία που τελειώνει άδοξα στη μέση του δρόμου. Στο Λονδίνο το καλοκαίρι μπορείς να φωτογραφήσεις την απουσία και την απέραντη αστική μοναξιά. Να παρακολουθήσεις έναν «περίεργο» αγώνα τένις. Μόνο που το τσάι δεν πίνεται ποτέ κρύο. Στο Λονδίνο μπορεί να είναι καλοκαίρι μόνο όταν θες εσύ. Αυτό που έχει σημασία είναι να καταφέρεις να στείλεις ολόκληρη την πόλη σε διακοπές…
Τόμας (Blow Up του Μικελάντζελο Αντονιόνι, 1966)
Βάλε στο σέικερ: 1 1/2 δόση Pimms Νο 1, 4 δόσεις Sprite και μία φέτα λεμονιού (Pimms Cup)
Βάλε στο πικ-απ: «Αlways The Sun» – The Stranglers
Βάλε στο μυαλό σου: «Φεύγω γιατί ο καιρός είναι τόσο καλός. Σιχαίνομαι το Λονδίνο όταν δεν βρέχει». Γκράουτσο Μαρξ
Στοκχόλμη, 250 C
Δεν ξέρω πώς είναι τα καλοκαίρια στην Μεσόγειο. Δεν ξέρω τι σημαίνει να καίει το τσιμέντο και να αχνίζει η άσφαλτος στους δρόμους. Στη Στοκχόλμη καταλαβαίνω το καλοκαίρι γιατί η μάνα μου αφήνει το παράθυρο ανοιχτό και με ξυπνάει το φως, μαζί με τις φωνές των παιδιών που παίζουν κουτσό στο δρόμο και τους μουσικούς με τα ακορντεόν. Ολοι όμως φοράμε πανωφόρι. Ακόμα και αν το σκάσουμε με ένα σκαφάκι σε γειτονική παραλία, πάνω από το μαγιό φοράμε το πουλόβερ μας. Ισως ενδόμυχα ξέρουμε ότι το δικό μας καλοκαίρι είναι σύντομο και τελειώνει αιφνιδιαστικά. Οπως και τα όνειρά μας…
Μόνικα (Καλοκαίρι Με Τη Μόνικα του Ινγκμαρ Μπέργκμαν, 1953)
Βάλε στο σέικερ: Βότκα, χυμό ξινόμηλου, μια ιδέα κίτρου («Αpple Μartini»).
Βάλε στο πικ-απ: «Summer Wine» – Nancy Sinatra And Lee Hazlewood
Βάλε στο μυαλό σου: «Δεν είναι να δουλεύεις. Ας φύγουμε να δούμε τον κόσμο» Μόνικα (Καλοκαίρι Με Τη Μόνικα)
