Η πανδημία τους τελευταίους μήνες έχει αφήσει τεράστιο αποτύπωμα στην ζωή μας και έχει κρατήσει σε «απόσταση» τις πολιτιστικές μας διαφυγές. Με το άνοιγμα των κινηματογραφικών αιθουσών αβέβαιο σε παγκόσμια κλίμακα (ελάχιστες αίθουσες αναλογικά παραμένουν ανοιχτές αυτή την στιγμή στον κόσμο), το βρετανικό, κινηματογραφικό περιοδικό Empire έδωσε στον σκηνοθέτη Έντγκαρ Ράιτ («Shaun of the Dead», «Baby Driver») την δυνατότητα να συντάξει ένα τεύχος-γιορτή στην κινηματογραφική εμπειρία.
Εκείνος απευθύνθηκε με την σειρά του σε κραταιά κι αναγνωρίσιμα ονόματα του χώρου, μεταξύ των οποίων ο Τζέιμς Κάμερον, ο Σπάικ Λι, η Πάτι Τζένκις, ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, η Γκρέτα Γκέργουιγκ, ζητώντας τους να μοιραστούν αγαπημένες τους κινηματογραφικές εμπειρίες.
Ανάμεσά τους, ένας από τους σπουδαιότερους του αμερικανικού σινεμά, ο αθεράπευτος σινεφίλ Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο οποίος άδραξε την ευκαιρία για να γράψει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα και να τονίσει την ειδοποιό διαφορά του κινηματογράφου ως χώρου όπου άγνωστοι άνθρωποι μετουσιώνονται σε κοινωνία κάτω από το φως του προβολέα.
Διαβάστε στη συνέχεια το κείμενό του. Αισιοδοξούμε κι εμείς μαζί του.
——————————-
Στην παρούσα υγειονομική κρίση, όπου οι κινηματογραφικές αίθουσες κλείνουν ή η προσέλευση των θεατών είναι δραματικά περιορισμένη λόγω της παγκόσμιας πανδημίας, έχω ακόμα την ελπίδα – στα όρια της βεβαιότητας – πως το κοινό θα επιστρέψει στις ταινίες όταν θα είναι ασφαλές.
Υπήρξα ανέκαθεν αφοσιωμένος στην κινηματογραφόφιλη κοινότητά μας – κινηματογραφόφιλη γιατί έβγαινε από το σπίτι για να πάει στην αίθουσα, κοινότητα γιατί μοιραζόταν το αίσθημα συντροφικότητας με άλλους που είχαν κάνει το ίδιο και κάθονται στις θέσεις δίπλα μας.
Σε μία κινηματογραφική αίθουσα παρακολουθείτε ταινίες παρέα με σημαντικούς ανθρώπους της ζωής σας, αλλά και με την συντροφιά ξένων. Αυτή είναι η μαγεία που βιώνουμε όταν βγαίνουμε από το σπίτι για να δούμε μια ταινία, ένα θεατρικό, μία συναυλία, μία κωμική performance. Δεν ξέρουμε ποιοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κάθονται γύρω μας, αλλά όταν η κοινή εμπειρία μας κάνει να γελάμε ή να κλαίμε ή να επευφημούμε ή να συλλογιζόμαστε παρέα, όταν τα φώτα ανάβουν για να σηκωθούμε από τις θέσεις μας οι άνθρωποι με τους οποίους προχωράμε μαζί προς την έξοδο για τον πραγματικό κόσμο δεν είναι πια εντελώς ξένοι.
Έχουμε γίνει μια κοινότητα, ισότιμη ή περίπου όμοια στην καρδιά και στο πνεύμα, αφού μοιραστήκαμε για μερικές ώρες μια δυνατή εμπειρία. Αυτό το σύντομο διάλειμμα σε μία αίθουσα δεν αναιρεί τα πολλά πράγματα που μας χωρίζουν: φυλή ή τάξη ή πεποιθήσεις ή φύλο ή πολιτική. Αλλά η χώρα και ο κόσμος μας μοιάζουν λιγότερο διχασμένοι, λιγότερο αποκομμένοι, αφού μια κοινωνία ξένων γέλασε, έκλαψε, αναπήδησε στο κάθισμά της μαζί, ταυτόχρονα.
Η τέχνη μας ζητά να αναγνωρίζουμε το «ειδικό» και το «καθολικό» την ίδια στιγμή. Γι' αυτό τον λόγο, από όλα τα πράγματα που έχουν την δυνατότητα να μας ενώσουν, κανένα δεν είναι πιο ισχυρό από την συλλογική εμπειρία των τεχνών.
Στίβεν Σπίλμπεργκ
——————————-
Η νέα ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, η διασκευή του θρυλικού «West Side Story» που αποτελούσε για χρόνια όνειρο ζωής, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες τον Δεκέμβριο του 2021.
