Ήταν, είναι και θα παραμείνει απολαυστικό. Αν μη τι άλλο για τις συζητήσεις, για τις διαφωνίες, έστω κι αν σε συγκεκριμένες σφαίρες οι τελευταίες διεξάγονται κατά έναν αμφιλεγόμενο τρόπο. Οι λίστες είναι έναυσμα και ερεθισμός, στην καλύτερή τους εκδοχή ένας τρόπος να γνωριστούμε και να γνωρίσουμε νέα πράγματα, νέους κόσμους.
Η λίστα του Sight and Sound, όπως ήδη γνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι, προκάλεσε μεγάλου σούσουρο – βασικά λόγω του Νο 1 της – και τώρα είναι εκείνη η ώρα που έχουμε στην διάθεσή μας όλους τους ψηφίσαντες. Εδώ μπορείτε βρείτε αλφαβητικά τα πρόσωπα και τις επιλογές τους.
Αν κάτι είναι σαφές – και οφείλει να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε αυτά τα συλλογικά best of – είναι ότι κάποιοι διαλέγουν να ψηφίσουν…παπικά (νομίζοντας δηλαδή ότι παραδίδουν θέσφατη/αντικειμενική λίστα) και οι περισσότεροι άλλοι ψηφίζουν απλώς τις αγαπημένες τους ταινίες ή, για να είμαστε τίμιοι, τις ταινίες που θέλουν οι ανθρωπότητα να τους θυμάται ως οπαδούς των και αυτές, το μόνο σίγουρο αυτό, που αντλούν από το σακούλι των κινηματογραφικών εμπειριών τους.
Για παράδειγμα – για να πιάσουμε Έλληνες: Ο πρώην διευθυντής του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έγκριτος κριτικός, Μισέλ Δημόπουλος, βάζει αυτές που βλέπετε και την «Μελαγχολία» του Τρίερ, μια εμφανώς παράταιρη προτίμηση σε σχέση με τον μέσες-άκρες κανόνα που έχει προηγηθεί. Μια λίστα, άλλωστε, πρέπει να έχει προσωπικό χαρακτήρα, αλλιώς ψηφίζαμε όλοι τον «Πολίτη Κέιν» και τις άλλες μετρημένες σημαντικές ταινίες και παραδίδαμε πανομοιότυπες λίστες.
Η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη ας πούμε, βάζει αυτή τη λίστα, την περιέχουσα ας πούμε το «Dark Star» του Τζον Κάρπεντερ και συνάγεις απροβλημάτιστα ότι ψηφίζουμε αυτά που γουστάρουμε. Και έτσι πρέπει να είναι. Ως εκ τούτου ο Γουές Άντερσον ψήφισε 10 γαλλικές ταινίες, ο Ρόι Άντερσον 10 αριστουργήματα, ο Κένεθ Μπράνα ψήφισε το «Cloud Atlas», η Σοφία Κόπολα ψήφισε τον «Αταίριαστο» του μπαμπά της, o Πίτερ Γκρίναγουεϊ ψήφισε τον «Μονομάχο», ο Αρμάντο Ιανούτσι δεν βρήκε καν 10 ταινίες να συμπληρώσει ομάδα, ο πολυσχιδής Ντέιβιντ Λόουερι έβαλε και την «Ζαν Ντιλμάν» και τον «Εξωγήινο» στη λίστα του, ο Μάρτιν ΜακΝτόνα έχει μια φανταστική δεκάδα, ο Ντάνιελ Σάινερτ έβαλε ένα βιντεοκλίπ μέσα, ο Σκορσέζε έβαλε 15 ταινίες στην δεκάδα του, ο Γουίτ Στίλμαν έχει μια φανταστική δεκάδα κι αυτός, ο Όλιβερ Στόουν έβαλε δύο ταινίες του Ντέιβιντ Λιν, ο Μπέλα Ταρ από όλον τον Χίτσκοκ διάλεξε την «Φρενίτιδα» και πάει λέγοντας.
Στις λίστες, ειδικά αν απλώς τις διαβάζεις αλλά δεν πηγαίνεις να αποπειραθείς και τις προτάσεις τους, μαθαίνεις περισσότερα για αυτόν που τις καταρτίζει παρά για το αντικείμενό τους. Ή, όπως στην περίπτωση πολλών φετινών αποτελεσμάτων, περισσότερα για την εποχή που αντιπροσωπεύεται και το περιοδικό που καταμετρά, παρά για το ίδιο το σινεμά. Δεν είναι μικρό πράγμα.
