Η Τσιχίρο με τους γονείς της επιστρέφοντας σπίτι, σταματούν σε ένα δάσος, όπου κρυμμένο βρίσκεται ένα καταφύγιο, που είναι γεμάτο λιχουδιές. Όσο οι γονείς της "εξερευνούν" το τραπέζι, η 10χρονη κόρη τους περιπλανιέται στο περίεργο δάσος, όπου συναντάει ένα αγόρι που θα της επισημάνει οτι πρέπει να φύγει από το μέρος πριν νυχτώσει. Όταν όμως εκείνη επιστρέφει στο καταφύγιο, οι γονείς της έχουν μεταμορφωθεί σε γουρούνια και το δάσος τώρα πλέον είναι ένα τεράστιο λουτρό, όπου επισκέπτες έρχονται και φεύγουν.
Σε αυτό το σύμπαν, η Τσιχίρο θα αναμετρηθεί με μάγισσες, απρόσωπα πνεύματα ποταμών, καταπιεσμένες απρόσωπες φιγούρες, περίεργα ζώα και με το νερό. Πολύ νερό.
Η ιδιαίτερη αυτή ταινία του Χαγιάο Μιγιαζάκι που τον έκανε γνωστό ακόμα και σε εκείνους που μέχρι τώρα γνώριζαν απλά το όνομά του, εδραίωσε το anime και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, κάνονας τα Στούντιο Ghibli α θεωρούνται η ιαπωνική απάντηση της Disney.
Και τώρα 15 χρόνια μετά, ένας θαυμαστής της ταινίας στέλνει γράμμα για να μάθει επιτέλους για ποιο λόγο οι γονείς της Τσιχίρο μεταμορφώθηκαν σε γουρούνια, και τι περιείχαν οι μερίδες φαγητού.
Προς έκπληξη της, αλλά και χαράς, το γράμμα απαντήθηκε και για πρώτη φορά μάθαμε μερικές λεπτομέρειες πίσω από την ταινία. Oι απαντήσεις δόθηκαν από έναν σχεδιαστή του Στούνιο που χαρακτηριστικά γράφει πως "οι γονείς του κοριτσιού μεταμορφώθηκαν σε γουρούνια ως μια ένδειξη απληστίας και λαιμαργίας, από την οποία "έπασχε" ο Ιαπωνικός λαός στην οικονομική ύφεση του '80, εκφράζοντας τη γενικότερη απληστία του πραγματικού κόσμου στην παγκόσμια κοινωνία".
Ωστόσο, για το τι ήταν το φαγητό, ήσσονος σημασίας μάλλον θεωρείται, μακριά από τους κοινωνικοπολιτικούς συμβολισμούς της ταινίας, που ακόμα στέγει αγέρωχη και φρέσκια, ικανή για ένα υπέροχο "Ταξίδι στη Χώρα των Θαυμάτων".
