• ΝΕΑ
  • ΤΑΙΝΙΕΣ
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ
  • ΠΡΟΣΕΧΩΣ
  • ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ
  • ATHENS OPEN AIR
  • ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ

  • AIFF 2026
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
  • ΑΤΖΕΝΤΑ
NEWSLETTER
Οι Νύχτες μας πλησιάζουν! Όλα τα νέα του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας εδώ

Η νέα ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ θα έχει θέμα… τον ίδιο

10 Μαρ 2021 | Νέα | 0 comments

Το έκαναν οι Αλμοδόβαρ και Κουαρόν, το ετοιμάζει ο Ινιάριτου και τώρα ο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Η αναφορά στην παιδική ηλικία μοιάζει να είναι καταφύγιο, εστία έμπνευσης, αλλά και «κάτι ακόμα» σε σύγχρονους κινηματογραφικούς δημιουργούς.
ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο απόλυτος Αμερικανός auteur-ψυχαγωγός και δεξιοτέχνης σκηνοθέτης των τελευταίων 50 ετών, γυρίζει στον εαυτό του ως δραματουργική βάση για την ταινία του μετά από το -καιρό έτοιμο- «West Side Story».

Μεγάλο μέρος της φιλμογραφίας του, άλλωστε, απηχεί γεγονότα, εμμονές και φαντασιώσεις της παιδικής του ηλικίας, που θα είναι το κεντρικό θέμα της άτιτλης ακόμα ταινίας, που λογαριάζεται να ξεκινήσει γυρίσματα το καλοκαίρι και σχεδιάζεται να βγει κάποια στιγμή μέσα στο 2022.

Τον ρόλο της μητέρας του αναλαμβάνει η Μισέλ Γουίλιαμς, ενώ ρόλο συν-σεναριογράφου (μιας και ο ίδιος ο Σπίλμπεργκ θα αναλάβει συγγραφικά καθήκοντα για πρώτη φορά μετά το «A.I.») θα έχει ο «κλασικός» συνεργάτης του Τόνι Κούσνερ, που έχει δύο συνεργασίες με τον Σπίλμπεργκ κι έχουν φτάσει και οι δύο στην απονομή των Όσκαρ ως υποψήφιες Σεναρίου («Μόναχο», «Λίνκολν») – ενώ και το «West Side Story» υπογράφεται από τον συγγραφέα.

Γιατί άραγε αυτή η στροφή; Οπωσδήποτε παίζει έναν πρώτο ρόλο η ηλικία. Στα 74 του πια, ο δικός μας Στίβεν πρέπει να αισθάνεται διαφορετικά, το πλήρωμα διαφαίνεται αλλιώς. Ένα «τρομερό παιδί» του σινεμά, το μόνο (μαζί με τον Κόπολα) της έκτακτης γενιάς του Νέου Χόλιγουντ, συναισθάνεται ότι η γενιά του είναι σχεδόν δύο κινηματογραφικές γενιές πίσω, η κάθε ταινία πια μοιάζει να κουβαλά ένα ειδικό βάρος.

Από την άλλη, και ίσως ακόμα περισσότερο, εκείνο που φαινομενικά μοιάζει αυτοαναφορικό και περίκλειστο σε μια προσωπική ματαιοδοξία, μπορεί να είναι, όπως ακριβώς στις περιπτώσεις των Αλμοδόβαρ και Κουαρόν, μια προσπάθεια, ανάμεσα στην νοσταλγία και την λύτρωση, να ιδωθεί ξανά το παρελθόν υπό το πρίσμα της ηλικίας, να αποτιμηθεί η προσωπική αφήγηση, να αποδοθούν τιμές και ευγνωμοσύνη. Σε μια εποχή ολοένα και λιγότερο δυνατόν να γίνει κατανοητή από γηραιότερους δημουργούς (ή και «απλούς» ανθρώπους) στην λαίλαπα των σημείων της, η επιστροφή στο ελεγχόμενο προσωπικό παρελθόν δίνει μια στέρεη λαβή, έναν πρώτο λόγο στους δημιουργούς να επιστρέψουν και να αρθρώσουν εκ νέου ένα σύμπαν που ξέρουν καλύτερα από κάθε άλλον: Το δικό τους.

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ