Από μια πλευρά…όλα. Τα χρόνια έχουν περάσει, η λαϊκή αισθητική δείχνει να προτιμά τους σούπερ ήρωες από τους χαρακτήρες, το franchise στράγγισμα των σίκουελ, πρίκουελ και δεν συμμαζεύεται δεν κάθεται καλά σε μερικούς από εμάς (που είμαστε και στυλοβάτες του Rock), ο Rocky είναι χρυσά γραμμένος στο σελιλόιντ, το streaming είναι πολύ θολό, πολύ παροδικό γι' αυτόν. «The pictures have got smaller», που θα έλεγε και η Γκλόρια Σβάνσον.
Από την άλλη αν υπάρχει ένας άνθρωπος που ξέρει τι κάνει στο περιβάλλον της «συνέχειας», τουλάχιστον με την έννοια της συνάντησης με το κοινό που υπόσχεται να αναταμείψει, αυτός είναι ο Σλάι. Όχι ότι δεν έχει στραβοπατήσει (πολλές φορές και θεαματικά), αλλά ειδικά ο μαχητής από την Φιλαντέλφια, όπως πάντα λέει και ο ίδιος, είναι η απήχηση της καλύτερης πλευράς του, ο άνθρωπος που θα ήθελε και αυτός να είναι. Κι αυτή η δημιουργική σχέση είναι καλός οδηγός, τουλάχιστον από πλευράς αυθεντικότητας.
Τώρα, μέσω του ενεργότατου λογαριασμού του στο Twitter, ο σε λίγους μήνες 75χρονος Σλάι ανακοινώνει ότι παίζει με την ιδέα ενός πρίκουελ, μια σειράς «χρονομηχανής που θα μας πάει στις απαρχές του Ρόκι. Ενός σινεματικού κόσμου γεμάτου από τους χαρακτήρες που αγαπήθηκαν επί σχεδόν 5 δεκαετίες». Για να συνεχίσει: «Στην εποχή της πιο μεταμορφωτικής γενιάς της μοντέρνας Ιστορίας, αυτής του '60. Η προσελήνωση, το Κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων, ο Ψυχρός Πόλεμος και η 'Καταστροφή του Βιετνάμ΄, το Φεμινιστικό Κίνημα και ο Ρόμπερτ 'Ρόκι' Μπαλμπόα στη μέση να ζει μια απλή ζωή εν μέσω μιας σεισμικής εποχής».
Θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον να δούμε τον Σλάι να τεντώνει τους σεναριογραφικούς του μυς μετά από πολλά-πολλά χρόνια. Προικισμένος με ένα stardom δεκαετιών – ο μόνος με Νο 1 ταινία σε πέντε διαδοχικές δεκαετίες – μια προβληματική σχέση με την κριτική, μια συναρπαστική με τις εποχές (και την σοβαρότερη κριτική) κι έναν χαρακτήρα που εκκίνησε από το μηδέν, έφτασε στην αλαζονεία και εδώ και πολλά χρόνια αναπαύεται στην ηρεμία ενός από τους πιο προσφιλείς και οικείους σταρ μιας άλλης εποχής. Ο Σλάι έχει το ταλέντο, τις αποσκευές και την «υψηλή βοήθεια» του δημιουργήματός του, που πάντα εκ του ασφαλούς τον οδηγούσε αν όχι στην υψηλή καλλιτεχνία (σηκώνει συζήτηση το θέμα), οπωσδήποτε στην ακέραιη βιωματική καταγραφή, ενίοτε ίσως ακόμα και ακούσια.
Για να δούμε.
