Ο Ντάουνι έχει ζήσει δέκα ζωές στο χολιγουντιανό κουρμπέτι, ένας θεός ξέρει πώς γλύτωσε από την εξάρτηση, και η Μάρβελ, που μπορεί να της σύρουμε και να την σύρουμε όπου θέλουμε (αντέχει) από καλλιτεχνικής πλευράς, ήταν αυτό που του έσωσε για τα καλά τη ζωή. Από το 2008 μέχρι το 2019 οι ταινίες ήρθαν με ρυθμό πολυ-βολικό και ενδιάμεσα έκανε μόνο μια καλή ταινία (το Tropic Thunder), λίγες κάπως ενδιαφέρουσες (Ο Δικαστής, The Soloist), μια συμπαθή (The Chef) και κάτι Σέρλοκ Χολμς που έχουν τους ακολούθους τους, αλλά δεν είναι το πρώτο που σου έρχεται μιλώντας για κινηματογράφο.
Τώρα επιστρέφει σε μια κανονικότητα κι έναν παλιό γνώριμο. Με τον Σέιν Μπλακ έκαναν μαζί το Kiss Kiss Bang Bang – έκαναν και το 3ο Iron Man, που είχε πλάκα – και τώρα θα κάνουν μια ταινία βασισμένη στον χαρακτήρα του Πάρκερ, που οι σκληροτράχηλοι σινεφίλ γνωρίζουν από το Point Blank του Μπούρμαν με τον μέγα Μάρβιν και το κάτι σαν ριμέικ Payback με τον μέγα Γκίμπσον – άφοβα τα χρίσματα και στους δύο. Ακόμα και ο όχι ακόμα μέγας Τζέισον Στέιδαμ, αλλά τυπάς με όλη του την άνεση, έχει κάνει το Parker, που δεν είναι φοβερό, αλλά δεν είναι και κακό.
Ο Ντάουνι τώρα ετοιμάζει το Oppenheimer για τον Νόλαν, το Sympathizer για τον Παρκ Τσαν-γουκ και σειρά παίρνει η ταινία με τον Σέιν Μπλακ, που για όποιον δεν θυμάται έχει ένα παρελθόν ως σεναρίστας του εκατομμυρίου όταν οι ομότεχνοί του έπαιρναν μετά βίας τα μισά κι έλεγαν ευχαριστώ (εποχή Φονικού Όπλου) ενώ οι λίγες σκηνοθεσίες του έχουν έναν hard boiled αέρα, μια παλιομοδίτικη αύρα, ένα machismo (υπό αίρεση), κάτι τέλος πάντων που τις διαχωρίζει από τον συρμό. Δεν είναι καμμιά σκηνοθετάρα, όπως ίσως κάποιοι στο εξωτερικό φρονούν, αλλά είναι ξεχωριστός κι αυτό στην εποχή του νερόζουμου μετρά λίγο παραπάνω.
Να πούμε τέλος ότι ο Πάρκερ είναι δημιούργημα του Ντόναλντ Γουέστλεϊκ, με το ψευδώνυμο Ρίτσαρντ Σταρκ. Δεν μπορεί να ξεφύγει από το επώνυμο ο Ντάουνι… Αναμένεται πάντως η εκ νέου συνεργασία των δύο ανδρών, ευελπιστώντας ότι είναι αρκετά νωρίς ο χαρισματικός ηθοποιός να περάσει στους βετεράνους.
