Ο κόσμος έχει αλλάξει, από τη μια μέρα στην άλλη τα πράγματα μπορεί να γίνουν επικίνδυνα, ασφυκτικά, ή και σε άλλες περιπτώσεις εύκολα και ήρεμα. Την εβδομάδα αυτή, οι Ταλιμπάν κατέλαβαν το Αφγανιστάν, έχουν πλέον τον έλεγχο εκεί, με τους κατοίκους να προσπαθούν να ξεφύγουν από τον εφιάλτη, που μέρα τη μέρα μοιάζει να γίνεται πιο σκοτεινός.
Η Σαχρμπανού Σαντάτ ζει στο Αφγανιστάν με την οικογένειά της, νιώθει ήδη αποκλεισμένη από τα όποια μελλοντικά κινηματογραφικά της σχέδια και προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να φύγει από τη χώρα. Η ίδια που εκπροσώπησε τη χώρα της και το 2019 στις Κάννες με το «The Orphanage» περιμένει τις εξελίξεις και ένα θετικό μήνυμα που θα της επιτρέψει να πετάξει με ασφάλεια από το αεροδρόμιο της Καμπούλ.
«Το πρόβλημα είναι η μετάβασή μας στο αεροδρόμιο και κυρίως πως θα βρούμε το αεροπλάνο. Το πρώτο σημείο ελέγχου του αερδρομίου έχει ήδη καταληφθεί από τους Ταλιμπάν. Απλά περιμένουμε, γιατί για να φύγεις χρειάζεσαι μια επιστολή με ακριβείς λεπτομέρειες της πτήσης και της θέσης σου, αλλά με το χάος που επικρατεί αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο».
Μέσα σε ούτε 10 μέρες, οι Ταλιμπάν έχουν καταλάβει τις πιο «καίριες» πόλεις του Αφγανιστάν και διατηρούν τον έλεγχο, προκαλώντας πανικό. «Είμαστε σοκαρισμένοι, δεν περιμέναμε οτι θα συμβεί τόσο σύντομα κάτι τέτοιο.» Η ίδια επισημαίνει πως είχε προειδοποιηθεί την προηγούμενη μέρα από την κατάληψη, για να πετάξει, αλλά απέρριψε την πρόταση, επειδή δεν υπήρχαν εισιτήρια για την υπόλοιπη οικογένειά της.
«Ζώντας στο Αφγανιστάν, συνηθίζεις να ακούς συνέχεια πως έρχονται οι Ταλιμπάν, τη μια μέρα είναι εδώ, την άλλη είναι εκεί, πλησιάζουν. Οπότε έχεις άγνοια του κινδύνου, γιατί ζεις με αυτόν τον κίνδυνο και κυρίως σε αυτόν τον κίνδυνο».
Η κατάσταση πανικού εκτός από το αεροδρόμιο φαίνεται και από την προσπάθεια των κατοίκων της Καμπούλ να σηκώσουν όσα περισσότερα χρήματα μπορούν από τις τοπικές τράπεζες. «Από εκεί που έβλεπες 5 με 10 πελάτες ανά τράπεζα, πλέον υπήρχαν 500 άτομα έξω από την τράπεζα. Κι ύστερα τις κατέλαβαν οι Ταλιμπάν και έδιωξαν τους υπαλλήλους».
Όσο για την επόμενη μέρα, όταν το σήμερα μοιάζει πιο αβέβαιο από ποτέ, η Σαντάτ παραμένει αισιόδοξη: «Αν επιβιώσω και έχω την ευκαιρία να γυρίσω περισσότερες ταινίες, το σινεμά μου θα είναι πολύ διαφορετικό. Νιώθω να παρατηρώ, βλέπω την αδικία γύρω μου και πράγματα φρικιαστικά, θέλω να τα θυμάμαι όλα και να τα βάλω μέσα στις ταινίες μου από εδώ και πέρα και να τα μοιραστώ με τον κόσμο εκεί έξω. Αν όντως ζήσω, θα φτιάξω ταινίες με όσα συνέβησαν εδώ».
Οι προηγούμενές της ταινίες μιλούσαν για τη καθημερινότητα των Αφγανών, αλλά τώρα «σκέφτεται διαφορετικά» και θέλει να κάνει ιστορικές ταινίες για να εκπαιδεύσει τον κόσμο πως το Αφγανιστά έγινε αυτό που έγινε σήμερα και πως οι υπόλοιπες χώρες «βοήθησαν» σε αυτό.
«Είναι πολύ σημαντικό για εμάς στο Αφγανιστάν να ξέρουμε την ιστορία της χώρας μας τα τελευταία 100 χρόνια, γιατί κανείς εδώ δεν διαβάζει βιβλία. Κάνεις ταινίες και μαθαίνεις από το παρελθόν, το να γνωρίζεις ιστορία είναι η ελπίδα μας για το Αφγανιστάν».
Όσο για τον θυμό, «ναι υπάρχει, αλλά υπάρχει και μια ενέργεια που βγήκε από όλο αυτό, και πρέπει κάτι να την κάνουμε», εννοώντας ταινίες, μα μέχρι τότε η ελπίδα της βρίσκεται στο αεροδρόμιο.
