Σκέφτεσαι «τίτλοι τέλους» για τον 84χρονο Σέιμουρ Κασέλ, σε πιάνει στεναχώρια αλλά αμέσως μετά ξέρεις πως η στεναχώρια αυτή είναι των οικείων του, εσύ έχεις την κινηματογραφική φιγούρα ολοζώντανη μπροστά σου, μάγκικη και καλοσυνάτη μαζί, με εκείνο το χαρακτηριστικό μουστάκι αλλά κι εκείνα τα παιδικά χαμογελαστά μάτια. Ήταν ωραίος ο τύπος ο Σέιμουρ Κασέλ, ήταν κάτι σαν τον Χάρι Ντιν Στάντον κι ας μην είχε ποτέ ο Κασαβέτης την δημοτικότητα του Βέντερς ώστε να γίνει διασημότερος στο ευρύ κοινό. Είχε όμως αυτή την αύρα ο Κασέλ, αυτή την easy going προσωπικότητα, σα να ‘ταν ο τύπος που όλα τα γυρίσματα ήθελαν να έχουν, μπορεί γιατί έλεγε αστεία, μπορεί γιατί έφερνε τα ναρκωτικά (όπως και όντως είχε συλληφθεί κάπου εκεί στο ’80, ποτέ όλα ρόδινα στις ανοησίες), σίγουρα όμως γιατί ήταν καλός ηθοποιός.
Τίμοθι Κάρεϊ, Τζον Κασαβέτης, Σέιμουρ Κασέλ
Ο Κασέλ στον υπογράφοντα είναι πρώτα απ’ όλα ένα πέρασμα στον «Δάσκαλο για Κλάματα» του Τζέρι Λιούις (όπως και ο «Σαγόνιας» των Τζέιμς Μποντ το ίδιο), μια φάτσα που μου έμενε από τις 70 φορές που είχα δει το έργο μέχρι τα 14. Ο γεννημένος στο Ντιτρόιτ ηθοποιός, που πέρασε κι από τα χέρια της Στέλα Άντλερ, έκανε πολύ τηλεόραση σε όλη του την καριέρα («Twilight Zone», «Φυγάς» με τον Ντέιβιντ Τζάνσεν, «Μπάτμαν» στα ‘60ς), όμως από νωρίς βρέθηκε στην ομήγυρη του Τζον Κασαβέτης, πέρασε από τις «Σκιές» που ήταν και βοηθός παραγωγής (κατάλαβες…) αλλά κόλλησε με τον Πάπα του αμερικανικού underground και δεν ξεκόλλησε ποτέ. Θα ήταν μαζί και στα «Πρόσωπα» (που θα του έδιναν και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ), θα ήταν πρωταγωνιστής σ’ εκείνο το ονειρεμένο «Μίνι και Μόσκοβιτς» μαζί με την Τζίνα Ρόουλαντς, με την αλογοουρά και το μουστάκι του σε πλήρη θρέψη, θα έπαιζε και στην «Νύχτα Πρεμιέρας» και στον «Chinese Bookie», ακόμα και στην «Ερωτική Θύελλα» του ’84, που θα αποχαιρετούσε τον φίλο του που έφευγε χτυπημένος από τον καρκίνο.
Ενδιάμεσα βέβαια τον έβρισκες…παντού. Κοντά στον Κλιντ στο «Coogan’s Bluff», στο κύκνειο άσμα του Καζάν τον «Τελευταίο Μεγιστάνα», στον «Βαλεντίνο» του Κεν Ράσελ, στο «Κονβόι» του Πέκινπα (κατάλαβες ξανά…) και πολλά ακόμα. Στα ‘80ς βολόδερνε, όχι πως ήταν και ποτέ άνεργος πάνω από 200 credits έχει σε 60 χρόνια, αλλά στην επόμενη δεκαετία θα έπαιζε στο ιστορικό, με τον τρόπο του, «In the Soup» του Ρόκγουελ – ύμνος των αμερικανικών indies στην μεγάλη τους ακμή. Εκεί πήρε κι ένα βραβείο ερμηνείας στο Σάντανς και μια νέα άνοιξη συμμετοχών ήταν γεγονός. Από απαραίτητο μέλος των πρώτων ταινιών του Γουές Άντερσον (για να τους χαρίσει λίγο πραγματικά μάγκικο κύρος), μέχρι οδηγός της λιμουζίνας του Ρέντφορντ στην «Ανήθικη Πρόταση», ο Κασέλ ήταν ένας συχνότερος Ρίτσαρντ Φάρνσγουερθ στους διαδρόμους της γυαλιστερής βιομηχανίας, ένας τέλειος τυπάς που ερχόταν από τα χαμαιτυπεία του ’60 να δανείσει λίγη streetwise αληθοφάνεια σε άλφα παραγωγές.
Αντίο φίλε Σέιμουρ, για τύπους σαν εσένα έχει άφθονο χώρο η κινηματογραφική καρδιά μας, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Είναι, στ’ αλήθεια, εύκολο.
