Το πρώτο σοκ με τον Σρέιντερ το περνά κανείς όταν του αρέσουν οι ταινίες του. Διότι τότε πρέπει και να «συμφιλιωθεί» ότι του ίδιου του Σρέιντερ του κάθονται στο λαιμό μερικά ιερά κείμενα του σινεμά.
Σε μια από τις πρόσφατες εξορμήσεις του, στην προώθηση κιόλας του «Master Gardener» που θα βγει σε μια χούφτα αίθουσες στις ΗΠΑ τον Μάιο, ο Σρέιντερ στόλισε μερικά από τα ανέγγιχτα του σινεμά, πρώτα όλων τον Φ.Φ. Κόπολα και την τάση του να πειράζει παλιές ταινίες του και να τις παρουσιάζει εκ νέου. «Νομίζω είναι μια πολύ ολισθηρή λογική. Όλα στη ζωή αλλάζουν και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτό. Όταν άνθρωποι όπως ο Τζορτζ Λούκας παίζουν με τα CGI, δεν αλλάζουν την διανομή τον ρόλων, δεν ξαναγράφουν την ταινία. Πας να κοροϊδέψεις με τα χρώματα. Το έκανε ο Τέρενς Μάλικ, νομίζω έκανε λάθος. Κι ο Κόπολα με την μεγαλύτερη εκδοχή της Αποκάλυψης τα έκανε χειρότερα από το παρελθόν. Νομίζω καλύτερα να τα αφήνεις τα έργα ως έχουν.»
Διασκεδαστικός – αφού δεν σηκώνει σοβαρή συζήτηση το μέγεθος της «Αποκάλυψης» στο final cut του 2019. (Σωστός για το redux!) Καίριος όμως στο ότι οι χαζομάρες με το χρώμα και τα εφφέ (Σπίλμπεργκ, Λούκας, Μάλικ, ένοχοι) είναι ανούσια λίφτινγκ αιώνιων (όσο αιώνιο μπορεί να είναι το σελιλόιντ μας) έργων. Καυστικός και καίριος στο ότι πειράζοντας μια ταινία και μπορεί να τη…χαλάσεις (το έκανε ο Κόπολα στον 3ο «Νονό») και αλλοιώνεις το ιστορικό κι αισθητικό της τεκμήριο. Η ματαιοδοξία της υπογραφής δεν έχει πάντα καλό αποτέλεσμα.
Ο Σρέιντερ ανέφερε το προφανές, ότι οι ταινίες του έχουν μικρότερα budget από αυτά των συναδέλφων του και έβγαλε αγκάθια μιλώντας για την αισθητική τους. «Ποτέ δεν με τράβηξαν τα μεγάλα παιχνίδια όπως τον Τζορτζ, τον Φράνσις και τον Μάρτι. Όταν μπλέξεις μαζί τους οι προϋπολογισμοί εκτοξεύονται. Ούτε μεγάλα πλήθη, ούτε γκαρνταρόμπες, ούτε εκρήξεις», συνόψισε αιχμηρά ο Σρέιντερ. Άδικο έχει ο άνθρωπος; Είναι ίδιος ο Μάρτι του «King of Comedy» με το 1 δις που έχει ξεπεράσει σε κόστος με 4-5 ταινίες ή πρακτικά ότι κάνει τα τελευταία 25 χρόνια; Αν είναι καλύτερος βέβαια ή όχι, αρχίζει την συζήτηση.
«Δεν κάνω χαριτωμενιές», λέει ο Σρέιντερ. «Όχι δεν μου αρέσουν αυτά. Ο Ζακ Τατί τα έκανε και πολλοί τον αγαπούν. Έχουν φαντασία και κάνουν χαριτωμένα. Ο ορισμός για ένα δωμάτιο στην κόλαση είναι να μου δείχνουν μόνο ταινίες του Ζακ Τατί. Και μετά δίπλα να παίζουν το «Prairie Home Companion» (εννοεί, μάλλον αυτό), αλλά τον έχεις ικανό να εκτελεί και την ταινία του Ρόμπερτ Όλτμαν από το 2006 – που αναφέρεται και πάλι βέβαια στο περίφημο αμερικανικό ραδιοφωνικό βαριετέ.
Είναι επίκτητο γούστο ο Σρέιντερ, πάντα οι προβοκάτορες αυτού του τύπου έχουν την πλάκα τους, δεν μπορείς όμως έτσι γενικόλογους και εγωπαθείς που είναι να τους ακούς και για πολλή ώρα. Καλύτερα να βλέπεις τα έργα τους. Μερικοί από δαύτους έχουν αφήσει κάτι. Και τούτος εδώ στα σίγουρα.
