Στο πρόσωπο του Ρίτσαρντ Κέλι μπορείς να συνοψίσεις ένα βασικό πρόβλημα του σύγχρονου Χόλιγουντ. Αυτό που θέλει τους δημιουργούς εκτοπισμένους, αντικατεστημένους από ανθρώπους, όχι λιγότερο ταλαντούχους απαραίτητα, που όμως είναι τα καλά παιδιά των επιτροπών blockbusters που τρέχουν σήμερα το πιο μεγάλο μαγαζί του σινεμά. Ταυτόχρονα εντοπίζεις την απόσταση ανάμεσα στη «δουλειά» και τους περί αυτή (κριτικούς, φεστιβάλ) που ελάχιστη σχέση έχουν μεταξύ τους.
Ο Κέλι έκανε το «Ντόνι Ντάρκο», κριτική και cult κοινό παραμίλησαν (ακόμα το κάνουν), το πράσινο φως άναψε, πήρε έναν μεγαλύτερο προϋπολογισμό, έκανε το «Southland Tales», δεν το είδε κανείς, πήρε έναν μεγαλύτερο, έκανε το «Box», δεν το είδε πρακτικά πάλι κανείς (η ταινία είχε F στο Cinemascore, δυο ντουζίνες έργα μόνο έχουν «καταφέρει» κάτι τέτοιο) και, έκτοτε, αγνοείται η τύχη του. Οι ευκαιρίες σώνονται, κι ένας δημιουργός με οπωσδήποτε κάτι να πει, δεν βρίσκει το άνοιγμα στο φως μιας έστω χαμηλού budget νέας ταινίας. Τώρα δουλεύει ένα prequel του «Southland Tales» και επιθυμεί διακαώς να επιστρέψει στο αδικημένο «Κουτί», που κατά τον ίδιο έχει πάνω από 45 λεπτά σκηνών που αλλάζουν το έργο.
Κατά τον Κέλι, αυτό που είχε μείνει έξω είναι το πιο εγκεφαλικό κομμάτι. «Για μένα αυτή ήταν η μεγάλη στουντιακή μου ταινία. Ο μεγαλύτερός μου προϋπολογισμός, το εύρος, το καστ, επιτέλους δούλευα για ένα στούντιο. Αυτά που είχαν κοπεί ήταν τα πιο εκκεντρικά, εγκεφαλικά του στοιχεία. Τώρα πια νομίζω το κοινό είναι πιο ανοιχτό σε ανάλογα ερεθίσματα», λέει αποφεύγοντας βέβαια να καταφερθεί εναντίον του ακρωτηριασμού του έργου του.
Στην ταινία έπαιζαν οι Τζέιμς Μάρσντεν, Κάμερον Ντίαζ και Φρανκ Λαγκέλα, και η Twilight Zone ιστορία της, βασισμένη σε ιδέα του μεγάλου Ρίτσαρντ Μάθεσον, ήταν ένα κουτί που αν πατήσεις ένα κουμπί του ένας άγνωστος πεθαίνει όμως εσύ κερδίζεις 1 εκατομμύριο δολάρια.
«Έχω τόσα πολλά σχέδια εν εξελίξει», λέει ο Κέλι. «Υπήρξαν πολλες περιπτώσεις που σχέδια ναυάγησαν στο ξεκίνημα, ταινίες που παρολίγο συνέβαιναν. Είναι απογοητευτικό αλλά εγώ εργάζομαι συνέχεια και θωρακίζομαι. Όταν το πρώτο συμβεί, ελπίζω, θα υπάρξει μια συνεχής ροή παραγωγών. Το υλικό υπάρχει».
Είναι ωραίος τύπος ο Ρίτσαρντ Κέλι, το γνωρίζαμε αυτό, η ιστορία βέβαια είναι γεμάτη τέτοιους ωραίους τύπους, δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε και σε αυτόν η νέα χρονιά, στην εποχή της πλατφόρμας τουλάχιστον, να επιφυλάσσει και για εκείνον τον πολυπόθητη ευόδωση.
