Η φράση «βασισμένη σε αληθινά γεγονότα» στον πρόλογο μιας ταινίας προετοιμάζει το κοινό της αίθουσας πως θα δει «ιστορία». Αναμενόμενα λοιπόν και το κοινό αντιδρά όταν ιστορικές φιγούρες, γεγονότα ή αμφιλεγόμενες προσωπικότητες αποτυπώνονται με δημιουργικές ελευθερίες. Κάποιοι δεν μπορούν (πλέον) να υπερασπιστούν τη δημόσια εικόνα τους, άλλοι αναλαμβάνουν να δικαιώσουν μόνοι τον εαυτό τους και κάποιοι απλώς αδιαφορούν.
Το βίντεο του Vugar Efendi συγκρίνει ορισμένα κινηματογραφικά παραδείγματα αληθινής ζωής Vs καλλιτεχνικής απόδοσης, και βρίσκει τις παράλληλες διαδρομές που έχουν αναδημιουργήσει την αλήθεια επιδέξια, όπως στα «Selma», «Jackie» και «Πιάσε με αν Μπορείς».
Από το τηλεπαιχνίδι του «Catch Me If You Can», μέχρι την άψογη ξενάγηση στον Λευκό Οίκο από τη Νάταλι-Τζάκι-Πόρτμαν, έχουν υπάρξει παραδείγματα στον κινηματογράφο που μπορεί να μην είναι τέλεια, αλλά αυτό δεν τα καθιστά λιγότερο εντυπωσιακά.
Κι αυτά είναι λίγα μόνο δείγματα που επιστούν την προσοχή στην λεπτομέρεια που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την επιτυχία του σκηνοθέτη, με τη συνδρομή βέβαια των ερμηνειών, της καλλιτεχνικής διεύθυνσης και των κοστουμιών που ενισχύουν την ψευδαίσθηση της «πιστής αντιγραφής».
