Ζούμε και επίσημα σε έναν κόσμο που υπάρχουν αυτοί χαίρονται που υπάρχει το «Megalopolis» στο σινεμά μας, και αυτοί που δουλεύουν αυτούς αυτούς που χαίρονται.
Ζούμε επίσης σε έναν κόσμο που το ρητό που λέει (και παραφράζω) ότι στην showbiz μπορεί να ζήσεις αρκετά ώστε να δεις τους επικριτές σου να πεθαίνουν και τους υπόλοιπους να σε χειροκροτούν, αναποδογυρίζει στην περίπτωση Κόπολα. Του μεγαλύτερου μάλλον Αμερικανού σκηνοθέτη της τελευταίας 50ετίας που πλέον όχι μόνο μπορεί (σε κάποια Μέσα) να είναι απλά ο μπαμπάς της σπουδαιότερης κόρης του, αλλα και (στα περισσότερα Μέσα) ένας πάλαι ποτέ μεγάλος, ίσως όχι και τόσο μεγάλος (…), που εκπίπτει πλήρως με το όνειρο ζωής που πραγματώθηκε πέρυσι.
Έρχονται και τα ιλαρά Βατόμουρα, τον έχουν υποψήφιο παντού, και τον χρίζουν Χειρότερο Σκηνοθέτη του 2024.
Ο Κόπολα, ίσως και ατυχώς θα πουν κάποιοι, απάντησε δεχόμενος τις υποψηφιότητές του μέσω μια ανάρτησης: «Δέχομαι ενθουσιασμένος τα Βατόμουρα σε τόσες σημαντικές κατηγορίες και την ειδική διάκριση να είμαι υποψήφιος ως χειρότερος σκηνοθέτης, χειρότερος σεναριογράφος και χειρότερος παραγωγός, σε μια εποχή που τόσο λίγοι έχουν το κουράγιο να αντιτεθούν στα κυρίαρχα ρεύματα φιλμοκατασκευής!»
«Στον ερειπιώδη κόσμο μας, όπου η ΤΕΧΝΗ μετριέται με σκορ σαν την επαγγλματική πάλη, επιλέγω να μην ακολουθήσω ανερμάτιστους κανόνες ορισμένους από μια βιομηχανία τόσο τρομοκρατημένη που παρά τον ωκεανό ταλέντων, φτιάχνει έργα που θα είναι ανύπαρκτα σε 50 χρόνια από τώρα.»
«Είναι τιμή μου να στέκομαι δίπλα στον μεγάλο και θαρραλέο Ζακ Τατί που απέμεινε πάφτωχος φτιάχνοντας μια από τις πιο αγαπημένες και μεγαλύτερες αποτυχίες του σινεμά, το PLAYTIME! Συγχαίρω ειλικρινά τους λαμπρούς συναδέλφους μου που συνέβαλαν σε ένα έργο τέχνης, το MEGALOPOLIS, και ας μην ξενάμε ότι το box office είναι μόνο περί των χρημάτων και σαν τον πόλεμο, την βλακεία και την πολιτική δεν έχει πραγματικά θέση στο μέλλον μας.»
Ας μην εμβαθύνουμε στα Βατόμουρα, έναν θεσμό στον οποίον πληρώνεις 500 δολάρια και μπορείς για μια ζωή να ψηφίζεις και χωρίς να βλέπεις τα έργα. Ούτε βέβαια και σε αυτούς που εκ προοιμίου συντάσσονται με την γνώμη των Βατόμουρων, πολύ πριν αυτά κοσμήσουν την ψηφιακή μας ζωή.
Ο Κόπολα έχει το βάρος και το ήθος να ηγείται ακόμα του (βυθισμένου του) σκάφους, το οποίο στο πλήρωμά του έχει μεγάλα ονόματα καλλιτεχνών που περνάνε ντούκου εδώ που βρισκόμαστε. Κάνει ίσως λάθος, και προδίδει την συναισθηματική του φόρτιση, που παίρνει μέρος στην χαώδη αυτή ηλιθιότητα των μίντια, αλλά από την άλλη και αυτός, και το έργο του, και το «Megalopolis», θα είναι εδώ ως ψηφίδες υστεροφημίας για πολύ-πολύ καιρό ακόμα. Κι ακόμα κι αν η ταινία δεν αποδειχθεί κάποτε μία ακόμα στην αλυσίδα των ατυχήσαντων αριστουργημάτων, είμαστε αρκετοί που προτιμούμε έναν κινηματογραφικό κόσμο που μπορεί ακόμα να περιέχει μια ταινία σαν και τούτη. Άλλωστε ανέκαθεν χρειαζόταν δουλειά, περίσκεψη και χρόνος πολλών για μια ανέγερση, και μόλις μια στιγμή ενός για να εξαϋλωθούν όλα. Απλά ο δημιουργός είναι κάτι και ο καταστροφέας τίποτα.
