O ένας είναι βέβαια ο Πολ Τόμας Άντερσον, με γερές γνώσεις πάνω στο σινεμά που προτιμά (κυρίως αυτό του '40) και σαφήνεια οράματος πάνω στην όψη της ταινίας και ο άλλος ο σχεδόν μόνιμος διευθυντής του στην φωτογραφία ο Ρόμπερτ Έλσγουϊτ που για το έργο αυτό κέρδισε και το Όσκαρ Φωτογραφίας.
Στο βίντεο που ακολουθει θα δείτε από τους φακούς, τις dolly (η ειδικά κατασκευή που βάζει την μηχανή πάνω σε ράγες και αποδίδει την οριζόντια κίνηση) και τις steadicam (που είναι ο μηχανισμός που εξαφανίζει τους κραδασμούς με την κάμερα το χέρι), μέχρι κάθε είδος φωτογραφικού εφφέ ή, στην περίπτωση του Άντερσον, όσο το δυνατόν αποφυγής του.
Όλα στην υπηρεσία ενός συγκεκριμένου κλίματος που χρειάζεται να αποδοθεί, που στην ταινία αυτή δεν είναι παρά η κατά δύναμη φυσικότητα μιας ιστορίας που διαδραματίζεται στην αυγή του 20ου αιώνα στις απέραντες, άγονες πετρελαιοπεριοχές της αμερικανικής ηπείρου. Απολαύστε ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για το χρώμα, τις αντανακλάσεις του φωτός (που ο Άντερσον υπεραγαπά), τις αντιθέσεις, τις προτιμότερες ώρες της ημέρας για το γύρισμα του έργου αυτού και για την ελαχιστοποίηση της οφθαλμαπάτης του ειδικού εφφέ.
