Και τι θα πει «αλλάζει λίγκα»;
Θα πει ότι ο Πολ Τόμας Άντερσον, μέχρι σήμερα, κινήθηκε ανέκαθεν με προϋπολογισμούς 15 έως το ανώτερο 40 εκατομμυρίων δολαρίων. Πάμφθηνες ταινίες με τα σημερινά μέτρα, ταινίες που ως οικονομικό μέγεθος επιτρέπουν απόσβεση σε ένα μικρό κύκλωμα. Όπως λέει και ο ίδιος ο PTA, και παραφράζω, μου επιτρέπουν μια μικρή γωνιά για να παίζω με τα παιχνίδια μου, δεν χάνω λεφτά, κανείς δεν με ενοχλεί.
Με το «One Battle After Another», o σε λίγο πια 55 χρονών Άντερσον, αφήνει πίσω του την βιοτεχνική αθωότητα, παύει να βολεύεται στην…μικρομεσαία του λογική και περνάει στο μεγάλο γήπεδο. Δεν είναι βέβαια ένα γήπεδο μεγαλύτερης αξίας. Οι ταινίες του μέχρι σήμερα, 9 τον αριθμό (πάλι η 10η σημαδιακή, 10 ο Λιντς, για την 10η παλεύει ο Ταραντίνο) είναι ένα αλάνθαστο σερί, προσωπικά θα έλεγα ότι κανένας της γενιάς του δεν τον παραβγαίνει.
Τώρα όμως έχουμε να κάνουμε με φιλοδοξία blockbuster. Παίζει ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο. Σ' όλη την ταινία, λέει, τρέχουν. Πρέπει μια «ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον» να ξεπεράσει το μισό δις εισπράξεων για να δει…πράσινη μέρα. Αριθμό του οποίου το 60% δεν έχουν κάνει όλες του οι προηγούμενες μαζί. Γιατί μπαίνει σε αυτή την ιστορία; Γιατί μπορεί. Ας δούμε τουλάχιστον τι ψάρια θα αλιευθούν.
Οι αντιδράσεις στα test screenings είναι θετικές. Η ταινία είναι όσο πιο mainstream θα μπορούσαμε λέει να φανταστούμε για PTA. H ιστορία είναι μια μεταφορά του «Vineland» του Τόμας Πίντσον, με όποιες τροποιήσεις χρειάζονται για να σταθεί το έργο και να επιτελέσει τον οικονομικό σκοπό του. Θα έχει πολλές καταδιώξεις με αυτοκίνητα. Και πολλά stunts.
Παίζει και ο Σον Πεν-ανταγωνιστής και κάνει έναν λευκό φασίστα που του φεύγει η γυναίκα και πάει με τον ΝτιΚάπριο οπότε και αυτός αρχίζει να τους κυνηγάει. Έχει λέει και πολλές πλάκες, ακόμα και σλάπστικ, έχει όμως και πολύ σκοτάδι στις αποχρώσεις σου το έργο. Οι αντιδράσεις λένε ότι ο ΝτιΚάπριο είναι όπως πάντα καλός, αλλά την παράσταση κλέβει ο Πεν. «Επιτέλους», αναφωνούμε, βρήκε ρόλο σε μείζον σχέδιο ο άνθρωπος.
Αν υπάρχει μια σινεφίλ αναφορά είναι διπλή, λένε πάντα οι αναφορές. Τζόναθαν Ντέμι και «Something Willd», όπου αν θυμάστε ο ψυχάκιας Ρέι Λιότα καταδιώκει Τζεφ Ντάνιελς γιατί του πήρε το κορίτσι (Μέλανι Γκρίφιθ), ή έτσι νομίζει τουλάχιστον, είναι η μία. «Repo Man», του Άλεξ Κοξ, είναι η άλλη. Είναι μέρος μιας έξοχης εποχής τα έργα αυτά, «χρόνια της αθωότητας» θα έλεγε κάποιος για να τιτλοφορήσει, κι όχι γιατί το κοινό ζούσε την αθωότητα αυτή, αλλά γιατί αυτά τα έργα ήταν σε μια αδιάσειστη συνέχεια με τους προγόνους τους – κυρίως του '60 και '70 – ή ήταν ολοκαίνουρια στην αίσθηση. Θα πέσει, άραγε, και ο Άντερσον στην λού(μ)πα της νοσταλγίας όπως τόσο χολιγουντιανό σινεμά της εποχής μας;
Στο καστ της ταινίας που βγαίνει στις 8 Αυγούστου (και σε ΙΜΑΧ!) θα βρούμε επίσης τους Ρετζίνα Χολ, Αλέινα Χάιμ, Τεϊάνα Τέιλορ, Τσέις Ινφίνιτι (τρελό όνομα), Σέινα ΜακΧέιλ (aka Junglepussy – κι αυτό δεν πάει πίσω), Γουντ Χάρις. Αναμένεται αγρίως.
