«Αυτονόητο», θα πει κάποιος, «ίσως όχι και τόσο» θα πει κάποιος άλλος, ειδικά με τα τέρατα που απαντάμε κάθε μέρα γύρω μας. Από την άλλη βέβαια, υπάρχει και μια τρίτη άποψη, τι μας νοιάζει πως είναι ένας ηθοποιός εκτός πλατώ. Υπάρχουν όμως πολλοί που τους νοιάζει, ίσως και περισσότερο από το καλλιτεχνικό μέρος. Όπως και να το κάνεις είναι λιγότερο κουραστικό και περισσότερο relevant να μην βλέπεις έργα (εν προκειμένω) αλλά να κουβετιάζεις κουτσομπολιά.
Εν πάση περιπτώσει, απόψεις θα υπάρχουν πολλές, όσοι άνθρωποι, για να έρθουμε εμμέσως και στα της αναφοράς στον Κλιντ Ίστγουντ. Ο οποίος ποτέ δεν μας απασχόλησε με το εκτός πλατώ macho του εδώ που τα λέμε, άσε που τις περισσότερες φορές και το macho του στο σινεμά (το δικό του ιδίως) αντικείμενο μεγάλης κριτικής γίνεται.
Ο Πιτ βέβαια έχει δίκιο. Το να το παίζεις macho έχει πεθάνει, ειδικά δε άμα ως ηθοποιός το κουβαλάς και εκτός δουλειάς. «Είναι εξαντλητικό να είσαι οποιοσδήποτε άλλος από τον εαυτό σου. Εκεί που μεγάλωσα εγώ τουλάχιστον είμαστε ο τύπος Κλιντ Ίστγουντ. Τα κρατάς όλα μέσα σου, είσαι ικανός, αντιμετωπίζεις τα πάντα, δεν δείχνεις αδυναμία. Το βλέπω στον πατέρα μου και στις προηγούμενες γενιές ηθοποιών και, φίλε, είναι εξοντωτικό. Καθώς μεγαλώνω, βρίσκω καταφύγιο στις φιλίες που μπορείς να είσαι εντελώς ο εαυτός σου. Νοιώθω ασφαλής γιατί νοιαζόμαστε για τις αγωνίες μας και για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουμε σαν άνθρωποι. Και αισθανόμαστε και μοιραζόμαστε και την μεγάλη χαρά επίσης.»
Σωστός κι ωραίος ο Μπραντ, αν και δεν είναι απαραίτητα και τόσο κακό να μην μοιράζεσαι διαρκώς τα προβλήματα σου σα να θέλεις να είσαι το επίκεντρο ή να μην προσπαθείς να αντιμετωπίζεις τα πάντα, ή να μην δείχνεις αδυναμίες εκεί που δεν θα αναγνωριστούν. Δεν ξέρουμε και πόση σχέση έχουν όλα αυτά με τον ανθρωπότυπο Κλιντ Ίστγουντ, επίσης, που είναι τόσο ισχυρή Εικόνα του σινεμά που νομίζουμε ότι ξέρουμε και τον άνθρωπο τελικά.
Σε άλλα νέα ο Πιτ, μαζί κι ο Νικ Κέιβ, «διέπραξαν» έκθεση γλυπτών τους στο φινλανδικό μουσείο Sara Hildén. «Περπατώ παρέα με τον πόνο που αισθάνομαι αλλά και μαζί με την χαρά και την ομορφιά», λέει ο αυτοδίδακτος στην τέχνη Πιτ προσθέτοντας ότι «πάντοτε ήθελα να γίνω γλύπτης, πάντα ήθελα να το προσπαθήσω.»
Ο ηθοποιός/παραγωγός πάντως έχει αναπόφευκτα το μερίδιο του βασάνου του, καθώς βρίσκεται εν μέσω πολλαπλών δικαστικών διαμαχών με την πρώην συζυγό του, Αντζελίνα Τζολί, έξι χρόνια μετά την αγωγή της για διαζύγιο στην οποία τον κατηγορεί για ουκ ολίγα. «Πρέπει να είναι κανείς βάναυσα ειλικρινής με τον εαυτό του, να λογαριάζει ποιους μπορεί να έχει πληγώσει και να αναλαμβάνει την ευθύνη του», κλείνει ο Πιτ.
Και θα ακούσουμε αρκετά ακόμα από την προσωπική του διαδρομή, οι υπόλοιποι θέλουμε να δούμε και καμμιά καλύτερη (από το «Bullet Train») ταινία του.
