Το πρόσωπό της δεν ήταν εκείνο που θα μπορούσε να στηρίξει τους ρόλους της «ενζενί α λα '50ς». Στην εποχή που «οι άντρες προτιμούσαν τις ξανθιές», ενώ τριγύρω περπατούσαν μορφές όπως οι Όντρεϊ Χέμπορν, η Γκρέις Κέλι, η Άβα Γκάρντνερ και η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ή ανθούσαν ακόμη οι σταρ του '40 (Λάνα Τέρνερ, Τζόαν Κρόφορντ), η Πάιπερ Λόρι μπορούσε να ελπίζει σε διακοσμητικούς «πρωταγωνιστικούς» ρόλους δίπλα σε ανερχόμενους ή φτασμένους σταρ.
Έτσι κι έγινε. Έπαιξε δίπλα στον Ρόναλντ Ρέιγκαν, τον Ρόρι Καλχούν, τον Τάιρον Πάουερ, τον Τόνι Κέρτις (σε απολαυστικά ναΐφ Τεχνικόλορ θεάματα, απολύτως αδιάφορα σε σημερινούς θεατές), στον Ροκ Χάντσον και άλλους, την σκηνοθέτησε δυο φορές ο Ντάγκλας Σερκ, αλλά και ο Ρούντι Ματέ και κάμποσοι ακόμα. Το 1957 την σκηνοθέτησε και ο Ρόμπερτ Γουάιζ, στο κάλλιστο «Until They Fall» και εδώ, σίγουρα, κάτι συνέβη. Ήταν τελευταίο πρωταγωνιστικό όνομα σε ένα καστ-όνειρο όπου άλλες πρωταγωνίστριες κυρίευαν (Τζιν Σίμονς, Τζόαν Φοντέν), όμως ο κύριος της ταινίας, ο Πολ Νιούμαν, κρατούσε σημειώσεις φαίνεται. Τέσσερα χρόνια μετά, τέσσερα κινηματογραφικά άδεια χρόνια μετά, γιατί ο Λόρι ήδη είχε αρχίσει να ξενερώνει εντελώς με την κατάσταση στην βιομηχανία και τους ρόλους που έπαιρνε και είχε μετακομίσει στη Νέα Υόρκη για σπουδές και ενασχόληση με το θέατρο και την τηλεόραση, ήρθε μια πρόταση. Και τι πρόταση.
Παρτενέρ ισοδύναμη του Πολ Νιούμαν στο κλασικό δράμα του Ρόμπερτ Ρόσεν, «The Hustler», η Λόρι ήταν μεταμορφωμένη σε…Τέιλορ της Βιρτζίνια Γουλφ, αλλά κάμποσα χρόνια πριν, είχε άλλο ύφος, είχε περπατήσει, έπαιζε την αλκοολική με αέρα φτασμένης κλάσης. Στις 9 υποψηφιότητες της ταινίας συμπεριλαμβανόταν και η πρώτη δική της, σε μια πεντάδα γυναικείων ρόλων που δεν ήξερες τι να πρωτοδιαλέξεις (υπήρχε Όντρεϊ που έπαιρνε πρωινό στα Τίφανις, υπήρχε Νάταλι Γουντ με Πυρετό στο Αίμα, το πήρε ο Λόρεν για Ντε Σίκα-Τσαβατίνι, θεούλη μου κανονικά τι γινόταν.)
Κι εκεί που έλεγες μπήκε το νερό στ΄ αυλάκι, η Λόρι σηκώθηκε κι έφυγε και δεν ξανάκανε ταινία για 15 χρόνια. Στα 29 της είχε ανάψει το πράσινο φανάρι, αλλά αυτή, από αχρωματοψία ή απομυθοποίηση της δουλειάς στο Χόλιγουντ, είχε άλλη γνώμη. Η άλλη ιστορία έλεγε ότι δεν ήρθαν ποτέ οι ρόλοι. Κι εκείνη έφυγε με τον άνδρα της ξανά για τη Νέα Υόρκη.
Το 1976 ήρθε, έστω, η «Carrie» και ο Ντε Πάλμα. Στον ρόλο της απολυταρχικής, θρησκόληπτης μάνας η Λόρι μεγαλούργησε – και τυποποιήθηκε, ίσως. Πήρε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, πράγμα εντελώς πρωτοφανές να φεύγεις και να 'ρχεσαι με 15 χρόνια απόσταση και να παίρνεις τέτοια αναγνώριση και ξαναείδε να έρχονται ρόλοι που δεν ήταν ζουμεροί και δεν ήταν σε ανάλογές της ταινίες. Όμως αυτή τη φορά δεν έφυγε. Έμεινε και οικοδόμησε μια κάποια καριέρα. Ποτέ δεν ήταν της ασταμάτητης δουλειάς, προφανώς ως χαρακτήρας δεν μασούσε από αυτό το work ethic (που είναι το μόνο πάντως που σου διασφαλίζει διαδρομή και αναγνωρισιμότητα), παρατηρώντας την ροή της και πάλι υπάρχουν κενά χρόνια που σε βάζουν να ξύνεις το κεφάλι σου. Το 1986, πάντως, ως μητέρα της Μάρλι Μάτλιν στα «Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού», πήρε δικαιότατα την τρίτη και τελευταία της υποψηφιότητα για Όσκαρ.
Έκτοτε, από το '90 και δώθε, την είδαμε βέβαια στο «Twin Peaks», de facto εναρμονισμένη, το είχε είπαμε στο πρόσωπο, ήταν στο «Με Τα Λεφτά των Άλλων» του Τζούισον, παραγκωνισμένη ταινία, έπαιξε σε έναν Αρτζέντο, «Trauma», πέρασε από το «Crossing Guard» του Σον Πεν, έπαιζε και παράλληλα σε αρκετή τηλεόραση στην δεκαετία του '90, δεν συζητήθηκε όμως στ' αλήθεια ποτέ ξανά στον κινηματογράφο – εν αντιθέσει στην τηλεόραση ήταν μόνιμη των Έμμι, πήρε κι ένα το 1987.
Στο πλήθος των ιστοριών της βιομηχανίας αυτή της Πάιπερ Λόρι μένει σαν μια ευκαιρία που χάθηκε για λόγους σύμπτωσης, για λόγους ατυχίας, λάθος επιλογών, οπωσδήποτε ενός χαρακτήρα που δεν ήταν ποτέ με το μαχαίρι στα δόντια. Όμως η σφραγίδα έμεινε, η ερμηνευτική της κλάση διακρίνεται εύκολα ακόμα και στα ελάσσονα που την βλέπεις. Και θα εξακολουθήσεις να την βλέπεις.
Αντίο αγαπημένη μας Σάρα, θα σε συναντήσουμε και πάλι απόψε.
