Αισίως στην όγδοή της συνεργασία με τον Πέδρο Αλμοδόβαρ (ορίστε και μια συνεργασία να προστεθεί κεφαλαιωδώς στις μεγάλες συνεργασίας σκηνοθετών/ηθοποιών της ιστορίας), η Πενέλοπε Κρουζ περπατά στωικά και χαριτωμένα την οδό που βγάζει στην «ιερά τέρατα» κατηγορία των ηθοποιών του σινεμά. Έχει τα βραβεία, πρόσθεσε και ένα πρώτο ερμηνείας στην Βενετία με τις «Παράλληλες Μητέρες», έχει τις ταινίες, τις συνεργασίες, είναι και μούσα ενός μείζονος της εποχής μας (και όχι μόνο)… Δεν είναι μικρό πράγμα για το άγουρο, αξέχαστο κορίτσι που σαν χθες βλέπαμε στο «Χαμόν, Χαμόν» μόλις 29 χρόνια πριν.
Προφανώς κομβικό σημείο της διαδρομής της – και καλά να είναι όλοι τους έχει δρόμο και ταινίες ακόμα – η σχέση με τον Πέδρο, σχέση βαθιά φιλική: «Ξέρω πότε είναι καλά, πότε είναι ανήσυχος. Δεν μπορεί να μου κρυφτεί και δεν μπορώ ούτε κι εγώ. Δεν το επιχειρώ καν.»
Θυμάται όταν πρωτοείδε το «Δέσε Με!»: «Ήταν σαν επανάσταση για μένα. Ήταν επανάσταση να βλέπω κάποιον τόσο ανοιχτόμυαλο και γενναίο στην έκφραση της γνώμης του σε μια εποχή που η πατρίδα μου άλλαζε τόσο. Ήταν μια φιγούρα που αντιπροσώπευε την ελευθερία του λόγου με μια απίστευτη ευφυία και μια γερή δόση χιούμορ».
Η Πενέλοπε μοιάζει να είναι σε μια όμορφη, ισορροπημένη φάση της ζωής της, με προτεραιότητα πλέον τα δύο της παιδιά. Προτιμά πια να γυρίζει στη Μαδρίτη, να σκέφτεται για ταινίες που θα έχουν γυρίσματα στην διάρκεια της σχολικής χρονιάς, να αφήσει πίσω της τον αγχωτικό ρυθμό του παρελθόντος που μπορεί να ξυπνούσε μες τη νύχτα για να απαντήσει σε ένα mail ή να παίζει σε 4-5 ταινίες τον χρόνο.
«Είναι μια ηθοποιός που θέλει τον χρόνο της με τον χαρακτήρα που υποδύεται», λέει ο Αλμοδόβαρ. «Ο Αντόνιο είναι αλλιώς, παίζει με το ένστικτο και την διαίσθηση, όμως εκείνη κερδίζει την αυτοπεποίθησή της με την πρόβα».
Η αναφορά στους δυο τους δεν είναι τυχαία, καθώς υπάρχει στον αέρα μια πιθανότητα να μεταφράσει ο Αλμοδόβαρ εκ νέου τον «Γάμο αλα Ιταλικα» (με την Λόρεν και τον Μαστρογιάνι) και να το κάνει για τους δυο τους. Θα το περιμέναμε με ασυνήθιστη (για ριμέικ) πρεμούρα, αλλά ως γνωστόν και απλά να μαγειρεύουν και να τους κινηματογραφεί ο Αλμοδόβαρ, ωραίο θα είναι. Kαλό είναι άλλωστε να προχωρήσουν, γιατί όπως λέει και η Πενέλοπε με αφορμή την διδακτική περίοδο της πανδημίας, «ο Covid με έσπρωξε να ξεκινήσω και το ντοκιμαντέρ (σ.σ. θα είναι το δεύτερό της), ήταν ένα ακόμα ξυπνητήρι να κάνω τα πράγματα που θέλω να κάνω στη ζωή γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Μην περιμένεις».
Ολόκληρο το κεντρικό θέμα του Variety για την Πενέλοπε και τον Πέδρο, εδώ.
