Η περίπτωση Γκίμπσον. Μια φυσιογνωμία που επί περίπου 15 χρόνια ήταν στην κορυφή του Χόλιγουντ και εν συνεχεία έγινε μαγνητικότερος από ποτέ συλλέγοντας κατά βάση πυρά που λίγοι ομότεχνοι έχουν αντιμετωπίσει. Το πώς στέκεται κανείς απέναντί του εγείρει την γνωστή συζήτηση περί του τι απασχολεί τον καθέναν, ωστόσο ακόμα και «στενά» καλλιτεχνικά να το κρατήσει κανείς ο Γκίμπσον με την άνοδό του σαν σκηνοθέτης έχει διαιρέσει επίσης όσο λίγοι. Και ο βασικός λόγος της διαίρεσης είναι το «Πάθος του Χριστού», πίσω στο 2004.
Το «Πάθος» το είδε σοβαρά πολύς κόσμος, τόσο που από 25 εκατομμύρια που κόστισε να φτάσει τα 600+ στο παγκόσμιο box office, ποσό που ίσως σήμερα φαντάζει μετριοπαθές σε σχέση με αυτά που βλέπουμε, αλλά 1ον) με σημερινά νούμερα είναι πάνω από 1 δις και 2ον) τέτοιες κερδοφορίες, πολύ απλά, δεν υπάρχουν. Φυσικά ευθύνεται ο…Ιησούς, που ασκεί θα έλεγες μια μαγνητική επίδραση σε κάποιον κόσμο. Αλλά ευθύνεται και το φτιάξιμο και οι επλογές της ταινίας. Και αν δεν το έχεις δει, ένα σύντομο κείμενο δεν μπορεί να το στο περιγράψει.
Μέσα σε όλα η ταινία γέννησε και μια αντίδραση περί αντισημιτισμού της. Και μετά ξέσπασε και μια σειρά ασχολίαστης φρενίτιδας με πράξεις και απραξίες του ίδιου του Γκίμπσον, που του κατέστρεψαν την καριέρα και το προφίλ σε κύκλους τουλάχιστον που το προφίλ καταστρέφεται ηδονικά εύκολα. Έκτοτε ο κάποτε χρυσός σταρ είναι κάτι σαν τον τρελό του Χόλιγουντ. Και μόνο πρόσφατα, κάπως, το πράγμα έχει ηρεμήσει, υπήρξε και ένα συγχωροχάρτι με οσκαρικές υποψηφιότητες («Hacksaw Ridge»), αν και μάλλον τα Οσκαρ δεν θα το επανελάμβαναν σήμερα.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Γκίμπσον μίλησε για το σχέδιο της…αναστάσιμης συνέχειας του «Πάθους», μια ταινία που ίσως μόνο θεολόγοι και ο Γκίμπσον μπορούν να φανταστούν πώς μπορεί να είναι. Και αν δει κανείς το κλιπάκι που ακολουθεί, είναι σαφές ότι ο άνθρωπος φλέγεται.
Ο Γκίμπσον ισχυρίζεται πώς έχει δύο σενάρια, ένα δυνατό, δομημένο και ένα παραισθησιακό στην κόλαση και με «τους αγγέλους να πέφτουν», μιλά για το πόσο περίπλοκη και μη γραμμική θα πρέπει να είναι η αφήγησή του και αναφέρει πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό το εγχείρημα, και πόσο «δεν μπορείς να το πάρεις ελαφρά». Ο Τζιμ Καβίζελ επιστρέφει στον ρόλο της ζωής του και η παραγωγή αναμένεται να ξεκινήσει μέσα στο έτος.
Τι δουλειά έχει μια τέτοια ταινία στην σημερινή ατμόσφαιρα; Εικάζοντας κανείς, και με δεδομένη την «λογική Γκίμπσον», η ένταση μιας τέτοιας ταινίας – και καθαυτή και σε σύγκρουση με καιρούς στους οποίους ο δημιουργός λογικά θα επιτεθεί μετωπικά – θα πρέπει να βρίσκεται σε θερμοκρασία βρασμού. Κάτι αυτόχρημα ενδιαφέρον, για κάποιους τουλάχιστον, κάτι δεδομένα (πολύ) διχαστικό, ένθερμο και αυθεντικό, όπως άλλωστε ήταν και η αρχική ταινία. Είναι δεδομένο ότι θα ακουστούν και θα γραφτούν τα…ανάλογα της εποχής μας, από την άλλη όμως, αν ολοκληρωθεί, αυτή θα είναι μια δημιουργία αποφασιστικά βγαλμένη από τα σωθικά ενός τρελού καλλιτέχνη και όχι μιας ομόρρυθμης εταιρείας που δημοσκοπεί τα προϊόντα της πριν τα πλασάρει προσεκτικά στην Αγία Αγορά.
