«Θα προσπαθήσουμε πολύ να προσφέρουμε ένα ασφαλές και ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ απόγευμα για κάθε έναν από εσάς, καθώς και για τα εκατομμύρια των φανς», αναφέρουν οι παραγωγοί σε ένα email προς τους υποψηφίους, προσθέτοντας ότι η απονομή δεν θα είναι απαραιτήτως επίσημου ενδύματος, αλλά δεν πρόκειται να είναι και…casual. (Σφαίρες λαμβάνουν;)
Είναι πράγματι πρόκληση για τους δημιουργούς και αίνιγμα για τον σύγχρονο τηλεθεατή, πώς θα φέρουν εις πέρας το virtual στοίχημα τα φετινά Όσκαρ. Η αναγκαιότητα της ελαχιστοποίησης των παρόντων, οι δύο τοποθεσίες (Dolby Theatre και Union Station στο κέντρο του Λος Άντζελες), ο Στίβεν Σόντερμπεργκ ανάμεσα στους παραγωγούς, ο σκηνοθέτης Γκλεν Βάις που αναλαμβάνει την διεύθυνση του πράγματος υποσχόμενος η εκδήλωση να είναι «σαν ταινία»…
Μόνο εικασίες αυτή τη στιγμή – και ωραία δεδομένα: «Σκοπεύουμε σε μια σύντηξη έμπνευσης και υψηλοφροσύνης το οποίο με απλά λόγια σημαίνει ότι η επισημότητα είναι cool αν πρόκειται να είσαι εκεί, αλλά η επίδειξη καθημερινότητας δεν είναι καθόλου». Ταυτόχρονα, οι ζωντανές συνδέσεις, πέραν του ότι φέρνουν στη μνήμη εποχές που η αισθητική αυτή επιλογή ήταν δεδομένη (η δεκαετία του '50), υπήρξαν μπόνους σε απονομές της πιο σύγχρονης εποχής. Το '91 το βραβείο του Ίρβιν Θάλμπεργκ (αυτόν που περνάει γενεές 14 ο Φίντσερ στο «Mank») δόθηκε στον Τζορτζ Λούκας από το…Διάστημα. Το 2001 ο Άρθουρ Κλαρκ ήταν στην Σρι Λάνκα και ο Τομ Χανκς στην αίθουσα για να δώσουν το Διασκευασμένο Σενάριο, το 2012 η Μισέλ Ομπάμα ήταν στον Λευκό Οίκο και ο Τζακ Νίκολσον στο Dolby Theatre για να το δώσουν στην Καλύτερη Ταινία, ενώ η απονομή του 1990 είχε συνδέσεις με Μπουένος Άιρες (Τσάρλτον Ίστον), Λονδίνο (Γκλεν Κλόουζ, Μελ Γκίμπσον), Μόσχα (Τζακ Λέμον) και Σίδνεϊ!
Βέβαια, θα πει κάποιος – και ο υπογράφων θα συνυπογράψει και με τα δύο χέρια: Τα Όσκαρ ως τελετή είναι οι ηθοποιοί τους, οι παρουσίες. Πιο πάνω αναφέρθηκαν ονόματα και καριέρες (δηλαδή έργα) που έκαναν την παρουσία αξιοσημείωτη, την απονομή διασκεδαστικά περίβλεπτη. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ – και μαζί τους και το πόσο άξια παρακολούθησης είναι πια τα Όσκαρ. Θα μπορέσει το άξιο παραγωγικό σύνολο φέτος να εκτρέψει την πορεία έκπτωσης, «χαλαρότητας», έλλειψης χιούμορ και πληκτικότατης απουσίας σινεφιλικότητας του συνόλου; Είθε και αμήν, μακάρι η μπάλα της απαξίωσης να μην εξαϋλώσει μια από τις χαρές της βιομηχανίας του θεάματος.
