ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΑΙΝΙΑ
Η τέχνη είναι παγκόσμια γλώσσα και οφείλει να αναγνωρίζεται, αλλά και να εορτάζεται, ως τέτοια και στο σινεμά. Μέσα από 88 επίσημες υποβολές για το φετινό Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας και λίγα χρόνια μετά τον ιστορικό θρίαμβο μιας μη-αγγλόφωνης ταινίας στην ιστορία του θεσμού (τα «Παράσιτα» του Μπονγκ Τζουν-χο), η πεντάδα φέτος έχει δυνατά ονόματα σκηνοθετών, μία σημαντική παράλειψη (για την οποία δεν ευθύνονται τα Όσκαρ) και την κορυφαία ταινία της χρονιάς ως φαβορί της κατηγορίας.
Το γερμανόφωνο, αλλά με καταγωγή από το Ην. Βασίλειο, «Ζώνη Ενδιαφέροντος» του Τζόναθαν Γκλέιζερ δεν είναι απλά η μεγάλη επιστροφή του εικονοκλάστη Τζόναθαν Γκλέιζερ («Ερωτικό Κτήνος», «Γέννηση», «Κάτω από το Δέρμα») στο σινεμά, είναι μία ταινία «σημείο αναφοράς», μία συγκλονιστική κατάθεση για το Ολοκαύτωμα που διαφοροποιείται / αποστασιοποιείται από οποιαδήποτε άλλη, μία κινηματογραφική πραγματεία στην ουσία της αλήθειας που «ακούς» αλλά δεν «βλέπεις», ένα αριστούργημα που επισφραγίζει την αξία του Γκλέιζερ ως σημαντικού σύγχρονου δημιουργού. Μετά το Μέγα Βραβείο των Καννών, τα 3 πρόσφατα BAFTA, μία θέση στη λίστα του National Board of Review και 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ, η «Ζώνη Ενδιαφέροντος» θα πιστοποιήσει το «ενδιαφέρον» της Ακαδημίας με μία νίκη στη συγκεκριμένη κατηγορία (έχοντας ελπίδα και στον Ήχο). Παράλληλα, θα δώσει στο Ηνωμένο Βασίλειο το πρώτο του Όσκαρ στην κατηγορία Διεθνούς Ταινίας μετά τα ουαλικά «Hedd Wyn» (1993) του Πολ Τέρνερ και «Solomon & Gaenor» (1999) του Πολ Μόρισον.
Οι ταινίες που κοντράρουν τη «Ζώνη Ενδιαφέροντος», είναι το βραβευμένο με Αργυρό Λέοντα στη Βενετία «Io Capitano» του Ματέο Γκαρόνε που εκπροσωπεί την πρωταθλήτρια της κατηγορίας Ιταλία (14 Όσκαρ συνολικά), οι πραγματικά «Υπέροχες Μέρες» του Βιμ Βέντερς στην καλύτερη στιγμή του εδώ και χρόνια, που έχει την επίσημη βούλα της Ιαπωνίας, το υποδειγματικό, θρίλερ «δωματίων» από την Γερμανία «Στο Γραφείο των Καθηγητών» (το οποίο διαβήκατε πρώτοι στις Νύχτες Πρεμιέρας) και οι «επιζήσαντες» του Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα από την Ισπανία, ο οποίος αφηγείται διακριτικά στην «Κοινωνία του Χιονιού» τη γνωστή ιστορία του αεροπορικού δυστυχήματος στις Άνδεις. Η τελευταία, ίσως κάνει την έκπληξη, με δεδομένο πως ο Μπαγιόνα έχει ήδη χολιγουντιανές εργολαβίες (δικά του τα «Jurassic World: Το Βασίλειο Έπεσε», επεισόδια του τηλεοπτικού «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών») και τις πλάτες του (περσινού νικητή της κατηγορίας) Netflix.
Απούσα από την κατηγορία, η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα «Ανατομία μιας Πτώσης». Η ταινία της Ζιστίν Τριέ δεν επιλέχθηκε επίσημα από την Γαλλία, πήρε όμως την «εκδίκησή» της με πέντε υποψηφιότητες σε δυνατές κατηγορίες (και μεγάλη πιθανότητα για όΣκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου). Πάνος Γκένας
Θα νικήσει: «Ζώνη Ενδιαφέροντος»
Θα θέλαμε να νικήσει: «Ζώνη Ενδιαφέροντος»
ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Aναλυτές και Μπουκμέικερς συμφωνούν ότι οι βασικοί διεκδικητές της κατηγορίας είναι η «Ανατομία μιας Πτώσης» και τα «Παιδιά του Χειμώνα», με την μάχη αμφίρροπη και την πρώτη να έχει ελαφρύ προβάδισμα έναντι των δεύτερων. Η Ζιστίν Τριέ και ο Αρτούρ Αραρί επιστρατεύουν τη φόρμα του δικαστικού δράματος, για να περιγράψουν ταυτόχρονα την «πτώση» μιας σχέσης, να αναδείξουν την (εκ των πραγμάτων) απρόσιτη φύση της αλήθειας και να καταδείξουν τον ψυχαναγκασμό (και τον σκοταδισμό) της άποψης και της παρεπόμενης, εγκληματικά προαποφασισμένης ατομικής και συλλογικής ετυμηγορίας εντός και εκτός δικαστικού μεγάρου. Απέναντί τους έχουν τον Ντέιβιντ Χέμινγκσον και τα «Παιδιά του Χειμώνα». Θα ορκιζόσουν ότι το σενάριο φέρει την υπογραφή του Αλεξάντερ Πέιν. Ο ανθρωποκεντρισμός, η θαυμαστή ισορροπία μεταξύ κωμωδίας και δράματος, οι ζωηροί, οικείοι χαρακτήρες, η εσωτερική και η εξωτερική διαδρομή τους και η γνώση των υλικών και των κανόνων του crowdpleaser είναι στοιχεία που φέρουν όλα τα σενάρια του Ελληνοαμερικανού δημιουργού. Υπάρχει αγάπη της Ακαδημίας και για τις δύο ταινίες, αν και αναλυτές ή ανώνυμες «μαρτυρίες» ψηφοφόρων δίνουν ως μοναδικό σφετεριστή του βραβείου την ταινία του Αλεξάντερ Πέιν.
Είναι κρίμα που θα φύγουν με άδεια χέρια η Σελίν Σονγκ και οι «Περασμένες Ζωές» της, μια ταινία όπου είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις αν το επίτευγμα πιστώνεται πρωτίστως στο σενάριο ή στη σκηνοθεσία – για μας και στα δυο, τα μέλη της Ακαδημίας απεφάνθησαν στο πρώτο. Μια απορομαντικοποιημένη, πλην διόλου κυνική ρομαντική ταινία, ένας αξέχαστος αρσενικός χαρακτήρας, αυτός του συζύγου – μακάρι να βλέπαμε περισσότερους τέτοιους στο πανί αλλά και γύρω μας-, το ασιατικό στοιχείο, το εύρημα της εισαγωγής με τη συζήτηση των παρατηρητών και το αφηγηματικό σχήμα του κύκλου συνθέτουν μια ταινία που κατέγραψε εντός μας μια ολόκληρη «περασμένη ζωή».
Την κατηγορία συμπληρώνουν το «Maestro», που εστίασε στη σχέση του Μπέρνσταϊν με τη σύζυγό του, επέλεξε να σκιαγραφήσει μέσω αυτής την προσωπικότητά του πρώτου και, βασικά, πρόσθεσε ακόμα μια ιστορία αγάπης στην εξελισσόμενη σκηνοθετική φιλμογραφία του Κούπερ, και το «May December», που πιστοποιεί την αγάπη της Ακαδημία για τον Χέινς και το σινεμά του. Δύσκολο θέμα, η επιλογή του στους καιρούς μας συνιστά ΚΑΙ μια πολιτική δήλωση, αλλά για μας την ταινια αναβαθμίζουν ο υπονομευτικός (σκηνοθετικός) τρόπος του Χέινς και το ερμηνευτικό μπρα ντε φερ Τζούλιαν Μουρ και Νάταλι Πόρτμαν, κι ας βρίσκουμε το casting ολίγον εσφαλμένο – δεν μπορεί η μη star εντός της δραματουργίας, η Μουρ, να φαίνεται περισσότερο star από την πραγματική, την Πόρτμαν, όταν μοιράζονται το κάδρο. Γιάννης Βασιλείου
Θα νικήσει: «Ανατομία μιας Πτώσης»
Θα θέλαμε να νικήσει: «Περασμένες Ζωές»
ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
Χρονιά χάρμα οφθαλμών η φετινή γενικότερα, αλλά και ειδικότερα στην κατηγορία του διασκευασμένου σεναρίου, με τον νικητή να έχει διαφανεί από νωρίς, χωρίς αυτό να σημαίνει πως και οι υπόλοιπες υποψηφιότητες δεν διαθέτουν το δικό τους ενδιαφέρον, αν και για εντελώς διαφορετικούς λόγους η μια από την άλλη.
Το «American Fiction» του Κορντ Τζέφερσον αποτελεί ενδεχομένως μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις των φετινών βραβείων, καταφέρνοντας να σκοράρει πέντε οσκαρικές υποψηφιότητες, ανάμεσά τους και αυτή για το καλύτερο, διασκευασμένο σενάριο, βασισμένο στο βιβλίο «Erasure» του Αμερικανού συγγραφέα Πέρσιβαλ Έβερετ. Παρά το γεγονός πως δεν φαίνεται να αποτελεί «κίνδυνο» για τους υπόλοιπους, παραμένει μια υπολογίσιμη δύναμη και φαβορί μετά τη νίκη του στις αντίστοιχες κατηγορίες των βραβείων BAFTA και USC Scripter.
Αν υπάρχει μια ταινία φέτος που προκάλεσε μεγαλύτερη πόλωση μεταξύ των θεατών και από ντέρμπι των «αιωνίων», είναι σίγουρα η «Barbie» της Γκρέτα Γκέργουιγκ. Παραμένει ακόμα περίεργη η απόφαση πρότασής της σε αυτήν την κατηγορία, δεδομένου πως το σενάριο των Γκέργουιγκ και Νόα Μπάουμπαχ αποτελεί original υλικό, παρόλα αυτά η Ακαδημία έκρινε σωστό να της δώσει μια υποψηφιότητα εδώ, αφού η Barbie προϋπάρχει ως χαρακτήρας από τα τέλη της δεκαετίας του ’50, όταν η Ρούθ Χάντλερ – συνιδρύτρια της Mattel – λάνσαρε για πρώτη φορά τη διάσημη κούκλα.
Το «Oppenheimer» του Κρίστοφερ Νόλαν προβλέπεται να σαρώνει σε όλες σχεδόν τις κατηγορίες, με αυτή του διασκευασμένου σεναρίου να αποτελεί πιθανότατα την εξαίρεση. Στην περίπτωση του Νόλαν το σενάριο «τραβάει» από την βιογραφία «American Prometheus: The Triumph and Tragedy of J. Robert Oppenheimer» των Κάι Μπερντ και Μάρτιν Τζ. Σέργουιν, έχοντας όμως απέναντί του τον δυνατότερο αντίπαλο αυτής της κατηγορίας, το «The Zone of Interest» του Τζόναθαν Γκλέιζερ, που εμπνέεται από το ομότιτλο βιβλίο του Μάρτιν Έιμις. Το μεγάλο παιχνίδι πρόκειται να παιχτεί μεταξύ αυτών των δυο.
Τελευταίο, αλλά όχι καταϊδρωμένο το σενάριο του Τόνι ΜακΝαμάρα για το «Poor Things» του Γιώργου Λάνθιμου, μια προσαρμογή του ομώνυμου βιβλίου του Άλισντερ Γκρέυ που εάν κερδίσει θα κάνει την ανατροπή. Αξίζει να αναφέρουμε πως ο ΜακΝαμάρα έχει προταθεί δυο φορές για Όσκαρ και τις δυο για ταινίες του Λάνθιμου. Βαρβάρα Κοντονή
Θα νικήσει: Κορντ Τζέφερσον, «American Fiction»
Θα θέλαμε να νικήσει: Τζόναθαν Γκλέιζερ, «The Zone of Interest»
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Θεωρητικά το παιχνίδι της διεύθυνσης φωτογραφίας είναι ένα…ξενόγλωσσο παιχνίδι στην καρδιά των Όσκαρ. Φέτος ωστόσο υπάρχουν δύο Αμερικανοί στην 5άδα παρότι στ’ αλήθεια θα πρέπει να έψαχνε κανείς πολύ στις λεγόμενες οσκαρικές ταινίες της σεζόν για να βρει γενικώς Αμερικανούς που θα είχαν κι αυτοί πιθανότητες για την φετινή απονομή (ας πούμε ο θρύλος Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον του «Air» και η Καλιφορνέζα Κριστίνα Ντάνλαπ του «American Fiction»).
Μιλώντας για θρύλους, αυτό είναι που δεν έχουμε φέτος. Ουδείς των 5 διεκδικητών έχει βραβευθεί, όλοι τους όμως έχουν υπάρξει υποψήφιοι ολιγάριθμες φορές. Αν πάνε καλά τα πράγματα οι 4/5 είναι μέλλοντες θρύλοι και όλοι τους ανήκουν στην ίδια πάνω-κάτω γενιά.
Να ξεκινήσουμε με τον ηλικιωμένο της πεντάδας και αυτόν που την συμπλήρωσε, τρόπον τινά, πετώντας έξω (λέω εγώ) τον Γούκας (όχι Λούκας) Ζαλ της «Ζώνης Ενδιαφέροντος». Ο Έντουαρντ Λάτσμαν του «El Conde», ο μόνος ψηφιακός της 5άδας, έκανε για την ταινία του Πάμπλο Λαραΐν μια ασπρόμαυρη δουλειά στην φλέβα των μεγάλων εικαστικών αποτελεσμάτων της τελευταίας 15ετίας. Ο τακτικός οπερατέρ του Τοντ Χέινς έχει άλλες δύο υποψηφιότητες στο παρελθόν, μία για την «Κάρολ» και μία για το «Ο Παράδεισος Είναι Μακριά» το 2016 και το 2003 αντίστοιχα.
Δεύτερος στην σειρά των outsider, όλοι outsider είναι φέτος, ο Μάθιου Λιμπατίκ, ο τακτικός συνεργάτης του Ντάρεν Αρονόφσκι, στην 3η του υποψηφιότητα και αυτός, με τις άλλες δύο να είναι για τον «Μαύρο Κύκνο» (2010) και για το «Ένα Αστέρι Γεννιέται» (2018). Η δουλειά του για το «Maestro», σε ασπρόμαυρο αρχικά και έγχρωμο στη συνέχεια, είναι ένα υπόδειγμα χολιγουντιανού στυλιζαρίσματος. Όχι τυχαία, οι δύο μεγάλες στιγμές της ταινίας, του καβγά και του Μάλερ στο Ely Cathedral φέρουν την σφραγίδα του Λιμπατίκ στην εκτέλεση.
Τρίτο outsider ο 58χρονος Μεξικανός Ροντρίγκο Πριέτο, ο μόνος με 4 υποψηφιότητες της 5άδας, τακτικός του Σκορσέζε εδώ και μια 10ετία. Φέτος έκανε και την «Barbie», αλλά αγνοήθηκε, οι προηγούμενες οσκαρικές διακρίσεις του ήταν με το «Brokeback Mountain», το «Babel» και τον «Ιρλανδό». Για τον υπογράφοντα είναι η λάθος ταινία να είναι παρών φέτος, κι αυτός βέβαια τρώει τη θέση του Ζαλ, αλλά και πάλι περί επιτεύγματος μιλάμε στον ιστορικής βαρύτητας καμβά των «Δολοφόνων» του Σκορσέζε.
Τέταρτο outsider ο 53χρονος Ιρλανδός Ρόμπι Ράιαν, μια έκπληξη αλλά και μια έκδηλα λογική παρουσία για τον φωτογράφο του Κεν Λόουτς, αλλά και του Γιώργου Λάνθιμου, αφού πριν το «Poor Things» υπέγραψε και την «Ευνοούμενη» (η μοναδική του ως σήμερα παρουσία στα Όσκαρ), ενώ φωτογραφίζει και την επόμενη δουλειά του Έλληνα μετρ, «A Kind οf Kindness». Η συνεργασία του με την σκηνογραφία της ταινίας εδώ είναι υποδειγματική και ο λόγος που ξεχωρίζει το έργο σε εικαστικό επίπεδο.
Τέλος, το απόλυτο φαβορί, ο 53χρονος Ολλανδο-σουηδός Χόιτ Βαν Χόιτεμα, για χάρη του η Kodak φτιάχνει 65άρι ασπρόμαυρο φιλμ για το «Oppenheimer», το αφύσικο «σκάψιμο» στην φυσιογνωμία σε τόσο ευρύ κάδρο τού πιστώνεται εντελώς, η ταινία είναι η φωτογραφία, το μοντάζ και ο ήχος της, τρεις κατηγορίες στις οποίες δεν θα τεθεί θέμα στις 10 Μαρτίου. Ηλίας Δημόπουλος
Θα νικήσει: Χόιτ Βαν Χόιτεμα, «Oppenheimer»
Θα θέλαμε να νικήσει: Μάθιου Λιμπατίκ, «Maestro»
ΜΟΝΤΑΖ
Το έχουμε γράψει πολλές φορές και θα το γράφουμε μέχρι να βγάλουμε κάλους στα δάχτυλα: το βασικό εργαλείο που καθιστά το σινεμά αυτό που είναι και το διαχωρίζει από το θέατρο – διόλου τυχαία επιλογή- είναι το μοντάζ. Μπορείτε να φανταστείτε την οργή μας για την προ διετίας ύβρη προς τον Θεό του Σινεμά να απονεμηθεί το βραβείο πριν την έναρξη της μετάδοσης της τελετής και να ενταχθεί ειρωνικά σε ένα… μοντάζ μαζί με «κάτι άλλα τεχνικά βραβεία». Για την ιστορία, αυτή η αδιανόητη επιλογή καθόλου δεν είχε βοηθήσει ούτε τη ροή, ούτε την οικονομία του show, παρά τις εξαγγελίες των υπευθύνων.
Οι τελευταίοι έβαλαν μυαλό, αποκαθιστώντας την θέση της κατηγορίας στην τελετή πέρσι και θα πράξουν το ίδιο και φέτος. Με μια γρήγορη αναδρομή στους νικητές της κατηγορίας, τα τελευταία χρόνια θα διαπιστώσεις ότι τα μέλη της Ακαδημίας προτιμούν πιο φαντεζί δουλειές στην κατηγορία, βραβεύουν μοντάζ που (παρα)φαίνεται – ο περσινός κάτοχος του βραβείου είναι «Τα Πάντα Όλα», για παράδειγμα. Μοιραία, φαβορί είναι ο «Οπενχάιμερ». Είναι ίσως και η πρώτη φορά που το μοντάζ της ταινίας δεν έχει προσχεδιαστεί και υπαγορευτεί (σχεδόν) εξ’ ολοκλήρου από τον Νόλαν, ήδη από το στάδιο του σεναρίου. Πρόκειται για μοντάζ που, σε συνδυασμό με τον ήχο και τη μουσική, υπογραμμίζει τα θέματα της ταινίας -και τη στάση του Νολαν προς τον χαρακτήρα, για να προλάβουμε διάφορους καλοθελητές-, για μοντάζ που επιβάλλει έναν ανεπανάληπτο, αδυσώπητο ρυθμό από την αρχή ως το τέλος, για μοντάζ που μας βάζει στο μυαλό του Οπενχάιμερ, για μοντάζ που υπηρετεί την πυκνότητα της αφήγησης με ραφινάρισμα πρώτης κλάσης. Μπορείς να δεις τις ραφές, μα δεν τις αντιλαμβάνεσαι. Σε συνδυασμό με την ευκαιρία να βραβευτεί για αυτή τη θριαμβευτική δουλειά μια γυναίκα μοντέζ, η Τζένιφερ Λέιμ, νομίζουμε ότι τη συγκεκριμένη κατηγορία θα έπρεπε να την κλειδώσει ο ΟΠΑΠ.
Κρίμα για τη δουλειά που έγινε στην «Ανατομία μιας Πτώσης», ειδικά στις σκηνές του δικαστηρίου, με την πανούργα διαδοχή των πλάνων, που μας κάνει να βλέπουμε την ηρωίδα πότε αντικειμενικά και πότε υποκειμενικά, εντάσσοντας τους άλλους στο κάδρο ή/και υιοθετώντας το βλέμμα τους, κρίμα για τον δικό μας Γιώργο Μαυροψαρίδη, που συνδράμει καταλυτικά τη γενικευμένη ευφορία του «Poor Things», κρίμα για την αθόρυβη, κλασικίζουσα δουλειά του Κέβιν Τεντ στα «Παιδιά του Χειμώνα» και κρίμα και για τη Θέλμα μας –τι εννοείς ποια Θέλμα μας;-, που τιθασεύει το υπέρογκο υλικό των «Δολοφόνων του Ανθισμένου Φεγγαριού», φέρνει τους αυτόχθονες στο προσκήνιο και ρίχνει το tempo, για να βοηθήσει τον Σκορσέζε να πετύχει τη μεγάλη αμερικανική τραγωδία που οραματίστηκε. Αν το κατάφερε, άλλη ιστορία. Γιάννης Βασιλείου
Θα νικήσει: «Οπενχάιμερ»
Θα θέλαμε να νικήσει: «Οπενχάιμερ»
ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ και ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΜ
Στη φετινή κατηγορία ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ, οι περισσότερες ταινίες ανοίγουν διάλογο με την Ιστορία. Οι αμφιλεγόμενες, προβοκατόρικες «Τέσσερις Κόρες» διαπλέκουν την τεκμηρίωση με την μυθοπλασία για να αναδείξουν τις παθογένειες του αραβικού κόσμου, το πολιτικά φορτισμένο «Bobi Wine: The People’s President» χρονογραφεί την προεκλογική εκστρατεία του Μπόμπι Γουάιν, του ποπ σταρ και βασικού αντιπάλου του προέδρου της Ουγκαντας Γιοουέρι Μουσεβένι, το βραβευμένο στο Sundance «Eternal Memory» αποτελεί το συγκινητικό πορτρέτο ενός θεματοφύλακα της χιλιανής ιστορίας που χάνει την μνήμη του και το έντονο «To Kill a Tiger» φέρνει σε σύγκρουση τις κοινωνικές αγκυλώσεις και την αναζήτηση της δικαιοσύνης, με αφορμή την υπόθεση βιασμού μιας έφηβης στην επαρχία της Τζαρκάντ στην Ινδία. Μεγάλο φαβορί της κατηγορίας, το Βραβείο Κοινού στο Σάντανς «20 Μέρες στη Μαριουπόλη» του Μστισλάβ Τσερνόφ που συλλαμβάνει μια ιστορική στιγμή σε όλο της το φρικιαστικό μεγαλείο.
Στην κατηγορία ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ, το «The Last Repair Shop» των Κρις Μπαόυερς & Μπεν Πράουντφουτ που διευρύνει την αφήγηση του προ 2ετίας υποψήφιου για Όσκαρ «A Concerto Is a Conversation» φαίνεται πως είναι το φαβορί για το βραβείο, απέναντι στα «Nǎi Nai & Wài Pó» του Σον Γουάνγκ, ο οποίος πριν λίγες εβδομάδες παρουσίασε το «Didi» στο Σάντανς και «The ABCs of Book Banning» της Σίλα Νέβινς, ηγετικής μορφής στο χώρο της τεκμηρίωσης που έχει επιμεληθεί ως παραγωγός περισσότερα από 500 ντοκιμαντέρ (μεγάλου και μικρού μήκους).
Θα νικήσει (μεγάλου μήκους): «20 Μέρες στη Μαριουπόλη»
Θα νικήσει (μικρού μήκους): «The Last Repair Shop»
Μείνετε συντονισμένοι στο ΣΙΝΕΜΑ! Την Κυριακή 10 Μαρτίου οι συντάκτες του cinemagazine.gr θα παρακολουθήσουν την 96η Τελετή Απονομής των Όσκαρ και θα ενημερώνουν διαρκώς σάιτ και σελίδες των social media με νέα και νικητές. Βάλτε κανάτες καφέ και ξενυχτήστε μαζί μας!
