Β' ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Ο «Μπόρατ» σε δραματική ερμηνεία που κέρδισε τις εντυπώσεις, μία ήρεμη δύναμη που δρα καταλυτικά στην ζωή του πρωταγωνιστή, ένας ηθοποιός που κάνει double σε κατηγορίες ερμηνείας και τραγουδιού, δυο δυναμικοί πρωταγωνιστές σε… Β' ρόλο!
Λίγες εβδομάδες πριν την κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση των Η.Π.Α., ο Σάσα Μπάρον Κόεν επέστρεψε ως ο θρυλικός εκπρόσωπος του δοξασμένου κράτους του Καζακστάν και έγινε άλλη μία φορά o σατυρικός, πικρός, ξεκαρδιστικός, αναγκαίος «καθρέφτης» μιας πολωμένης κοινωνίας. Το σίκουελ του «Μπόρατ» του απέφερε μία οσκαρική υποψηφιότητα Διασκευασμένου Σεναρίου, ενώ στην κατηγορία Β' Αντρικού βρίσκεται για την αξιολογότατη εμφάνισή του στον ρόλο του ακτιβιστή Άμπι Χόφμαν για την «Δίκη των 7 του Σικάγου» του Άαρον Σόρκιν. Η οσκαρική υποψηφιότητα τον δικαιώνει πλήρως, αφού η ταινία αποτελούσε «καυτό» κινηματογραφικό σχέδιο στα χαρτιά εδώ και πολλά χρόνια, με τον Κοέν ανέκαθεν ως πρώτη επιλογή στη διανομή. Το φαβορί της βραδιάς, όμως, είναι άλλος.
Ο Ντάνιελ Καλούγια που πρωτογνωρίσαμε στα «Black Mirror», «Sicario: Ο Εκτελεστής» και «Τρέξε!» (για το οποίο υπήρξε υποψήφιος σε Α' Αντρικό), σφραγίζει με μία σαρωτική ενέργεια το «Judas and the Black Messiah» ως ο «μαύρος Μεσσίας» του τίτλου. Στον ρόλο του Φρεντ Χάμπτον, ηγέτη των «Μαύρων Πανθήρων», ο Καλούγια ενσαρκώνει εντυπωσιακά την οργισμένη ένταση απέναντι στην κοινωνική αδικία και εξανθρωπίζει έναν άνθρωπο – σύμβολο. Με σχεδόν όλα τα βραβεία Β' ρόλου από Ενώσεις Κριτικών, Σφαίρες, BAFTA, SAG κ.λ.π. ο Καλούγια είναι δύσκολο (και άδικο) να χάσει.
Την πεντάδα συμπληρώνουν, ο συμπρωταγωνιστής του Καλούγια, Λακίθ Στάνφιλντ, ο «Ιούδας» της ταινίας του Σάκα Κινγκ (αν και θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται στην ακόμα πιο ανταγωνιστική πεντάδα Α' ρόλου), ο Λέσλι Όντομ Τζ., ο ηθοποιός που γνωρίσαμε στο «Χάμιλτον» του Λιν Μανουέλ Μιράντα και διεκδικεί με περισσότερες πιθανότητες το Όσκαρ Τραγουδιού φέτος και ο χαρισματικός ρολίστας Πολ Ράσι ως ο κωφώς μέντορας του Ριζ Άχμεντ στο «Sound of Metal». Μία ήσυχη, ουσιώδης ερμηνεία, που μακάρι να κάνει την έκπληξη. Πάνος Γκένας
Θα νικήσει: Ντάνιελ Καλούγια («Judas and the Black Messiah»)
Θα θέλαμε να νικήσει: Πολ Ράσι («Sound of Metal»)
Β' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
Δυο γιαγιάδες, δυο κόρες και η Μαριόν Ντέιβις. Έτσι ακριβώς μπορεί να περιγραφεί η φετινή πεντάδα της κατηγορίας για τον Καλύτερο Β’ Γυναικείο Ρόλο.
Η Γκλεν Κλόουζ είναι η γιαγιά στο άνευρο «Τραγούδι του Χίλμπιλη» του ικανού διεκπεραιωτή Ρον Χάουαρντ, η Γιαν-Τζανγκ Γιουν είναι η φαμίλια ολόκληρη, ο συνδεκτικός δεσμός στο «Minari» του Λι Άιζακ Τσανγκ, η συγκλονιστική Όλιβια Κόλμαν είναι η θυγατέρα ενός «Πατέρα» που αρχίζει να χάνει το μυαλό του και η πρωτοεμφανιζόμενη – έκπληξη Μαρία Μπακάλοβα είναι η κόρη του «Μπόρατ» στο δεύτερο κεφάλαιο. Και μας μένει η Αμάντα Σέιφριντ, ιδανική ενσάρκωση της ντίβας Μαριόν Ντέιβις στο «Μανκ» του Ντέιβιντ Φίντσερ.
Δύσκολος γρίφος, μα ξεκάθαρος. H Γιαν-Τζανγκ Γιουν, που κέρδισε το BAFTA και το βραβείο του Σωματείου Ηθοποιών, έχει προβάδισμα (αποτελεί επίσης την πρώτη ηθοποιό από την Κορέα που κερδίζει υποψηφιότητα στα Όσκαρ), ενώ την ανατροπή μπορεί να κάνει η τολμηρή Μαρία Μπακάλοβα. Η Γιαν-Τζανγκ Γιουν κερδίζει πόντους στο «Minari» όταν εμφανίζεται στη μέση της ταινίας και την αναβαθμίζει, παρομοίως η Μπακάλοβα παίρνει πάνω της την ταινία και την πηγαίνει σε ένα άλλο επίπεδο με χιούμορ και ενσυναίσθηση του «τι συμβαίνει εδώ πέρα». Η πιο πολυσυζητημένη σκηνή της χρονιάς, η συνάντηση με τον Ρούντι Τζουλιάνι, της ανήκει.
Η Κόλμαν και η Κλόουζ που βρέθηκαν προ διετίας ξανά υποψήφιες στην κατηγορία Α’ Γυναικείου Ρόλου (με την Κόλμαν να επικρατεί στην «Ευνοούμενη») διατηρούν έναν υποστηρικτικό ρόλο, ενώ η υποψηφιότητα για Χρυσό Βατόμουρο στην Κλόουζ, υποβαθμίζει σχετικά την δυναμική της. Και μας μένει εκτός πλάνου η Σέιφριντ, παρότι εμφανίζεται απαστράπτουσα στα εκτυφλωτικά ασπρόμαυρα πλάνα του «Μανκ», διατηρώντας την αίγλη των παλιών χολιγουντιανών σταρ. Ωστόσο, εδώ ανοίγει ένας πλατύς δρόμος για εκείνη, αφού η ερμηνεία της αναγνωρίστηκε ως μία από τις καλύτερες της χρονιάς. Χρήστος Πολίτης
Θα κερδίσει: Γιου-Ζανγκ Γιούν, «Minari»
Θέλουμε να κερδίσει: Γιου-Ζανγκ Γιούν, «Minari» / Ολίβια Κόλμαν, «Ο Πατέρας»
Α' ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φετινές πεντάδες. Τόσο γιατί παρά το στοιχηματικό φαβορί ενδέχεται «έκπληξη» που αν συμβεί θα συζητηθεί, όσο και γιατί εμπεριέχει σειρά χαρακτηριστικών. Εκ των οποίων πρυτανεύει, τουλάχιστον δημοσιογραφικά, το ότι είναι η πιο ποικιλόμορφη πεντάδα όλων των εποχών, με έναν Ουαλό (Χόπκινς – «Ο Πατέρας»), έναν μαύρο (Μπόουζμαν – «Η Θρυλική Μα Ρέινι»), έναν υποψήφιο από την Άπω Ανατολή (Στίβεν Γιουν – «Minari»), έναν Άγγλο (Όλντμαν – «Mank») και έναν Άγγλο πακιστανικής καταγωγής (Άχμεντ – «Ήχος Από Μέταλλο»). Επίσης είναι η σπάνια φορά (5η) που ένας εκ των υποψηφίων της κατηγορίας δεν είναι πια εδώ. Ο πρώτη φορά υποψήφιος Τσάντγουικ Μπόουζμαν, όπως οι Τζέιμς Ντιν (δις υποψήφιος μετά θάνατον!), Σπένσερ Τρέισι, Πίτερ Φιντς και Μάσιμο Τροΐζι πριν από αυτόν (μόνο ο τρίτος κέρδισε), έφυγε τραγικά πρόωρα πριν καν την πρεμιέρα μιας ταινίας. Επίσης, οι παρουσίες των Γιουν και Άχμεντ, αμφότεροι στο ντεμπούτο τους στα Όσκαρ, συνιστούν και την πρώτη φορά που ένας υποψήφιος κατάγεται από Άπω Ανατολή αλλά και την δεύτερη που ένας κατάγεται από την νότια Ασία (η πρώτη είναι ο Μπεν Κίνγκσλεϊ για το «Γκάντι» – καταγωγή από την Ινδία).
Το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου είναι πόσο θα επηρεάσουν εξωκαλλιτεχνικοί παράγοντες την απόφαση. Περί του επιτεύγματος, αλλά και της σημασίας των ρόλων που ερμήνευσε καθένας τους, δεν υπάρχει σοβαρή αντίρρηση – αν και για κάποιους εξ ημών ένας της πεντάδας έπρεπε να κάνει χώρο στον Μαντς Μίκελσεν του «Another Round». Ερώτημα επίσης είναι το αν ο συνταρακτικός χαμός του Μπόουζμαν θα παίξει τον ρόλο του. Σε άλλες εποχές δεν φαίνεται να ήταν παράγων, αν και είναι αμφίβολο ότι ο Πίτερ Φίντς ήταν η ιστορικά προτιμητέα επιλογή στην απονομή του 1977. Τα στοιχήματα και η Ένωση των Ηθοποιών υποδεικνύουν Τσάντγουικ Μπόουζμαν, και δεν μπορείς βέβαια να ψέξεις την επιλογή, που πέρα από ένα ηφαιστειώδες αποτέλεσμα συγκερνά και τα εξωκαλλιτεχνικά κριτήρια. Από την άλλη Χόπκινς και Όλντμαν έχουν τις ταινίες τους πάνω τους, με τον δεύτερο να είναι στην τρίτη του υποψηφιότητα, όλες τους (δικαίως) όψιμες στην τελευταία 10ετία (ένα βραβείο το 2017 στην «Πιο Σκοτεινή Ώρα») και τον πρώτο να είναι στην 6η του, έχει βραβευθεί για την «Σιωπή των Αμνών». Ο Χόπκινς, στα 83 του, είναι ο γηραιότερος στην κατηγορία όλων των εποχών και προφανώς θα σπάσει το ρεκόρ αν το πάρει, ρεκόρ που έχει γενικώς ο Κρίστοφερ ο Πλάμερ για βραβείο στον Υποστηρικτικό Ρόλο. Ηλίας Δημόπουλος
Θα νικήσει: Τσάντγουικ Μπόουζμαν («Η Θρυλική Μα Ρέινι»)
Θα θέλαμε να νικήσει: Άντονι Χόπκινς («Ο Πατέρας»)
Α' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
Η πλεόν απρόβλεπτη κατηγορία για φέτος και εκείνη προς αποφυγή σίγουρου στοιχήματος είναι αυτή του Α' Γυναικείου. Έχουμε και λέμε: η Όντρα Ντέϊ ως Μπίλι Χόλιντεϊ στο «The United Stated vs Billie Holiday» κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα Δραματικής Ερμηνείας, η Βαϊόλα Ντέιβις το βραβείο του Σωματείου Ηθοποιών για την «Θρυλική Μα Ρέινι», η Βανέσα Κίρμπι το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας για το «Θραύσματα μιας Γυναίκας», η Φράνσις Μακ Ντόρμαντ το BAFTA για το «Nomadland» και η Κάρεϊ Μάλιγκαν βραβεία Ενώσεων Κριτικών για το «Promising Young Woman».
Οπότε τι έχουμε εδώ; Κανένα φως στο τούνελ. Έχουμε δυο προωτεμφανιζόμενες, τη Βανέσα Κίρμπι και την Όντρεϊ Ντέι, την Κάρει Μάλιγκαν για δεύτερη φορά υποψήφια και δυο νικήτριες, την Βαιόλα Ντέιβις να σημειώνει ως μαύρη ηθοποιός ιστορικό ρεκόρ τεσσάρων υποψηφιοτήτων και την Φράνσις Μακ Ντόρμαντ να ξεπερνά αν νικήσει τα τρία Όσκαρ της Μέριλ Στριπ, καθώς θα έχει τρία για Α’ Γυναικείο Ρόλο (αναμένεται βέβαια σίγουρο Όσκαρ ως παραγωγός του «Nomadland»)
Ίσως περισσότερο κοντά στο βραβείο βρίσκεται η Όντρα Ντέι. Προσπαθώντας όμως να εξηγήσεις το γιατί, σκέφτεσαι τα εξής: η Βαιόλα Ντέιβις κρατά έναν κατα βάση υποστηρικτικό ρόλο σε διάρκεια εμφάνισης, ΑΛΛΑ τόσο ο τίτλος, όσο και η δράση, γυρνούν γύρω από το όνομα και την παρουσία της, η ΜακΝτόρμαντ κουβαλά το «Nomadland» περισσότερο με την ιδιότητα της συνδημιουργού, η Κίρμπι δεν απέσπασε κάποιο από τα βραβεία των τελευταίων μηνών και η Μάλιγκαν έχασε τις μάχες των Σφαιρών και των BAFTA. Άρα μένει η Ντέι, να παίζει σχεδόν μόνη της σε μια – όχι ιδιαίτερα καλή – ταινία, που ξεπερνά την μίμηση στο ιστορικό πρόσωπο και έχει εκτιμηθεί δεόντως. Το ότι είναι η πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση κερδίζει έξτρα πόντους. Χρήστος Πολίτης
Θα κερδίσει: Όντρα Ντέι, «The United States vs Billie Holiday»
Θέλουμε να κερδίσει: Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, «Nomadland»
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Είναι εκείνη η κατηγορία που κρύβει το πλέον καλοδεχούμενο ρεκόρ στην ιστορία της Ακαδημίας. Ή μάλλον δεν το κρύβει, αλλά έχει βγει (δικαιολογημένα) με μια ντουντούκα και το βροντοφωνάζει.
Με την Κλόι Τζάο για το «Nomadland» και την Έμεραλντ Φενέλ για το «Promising Young Woman», οι γυναίκες που βρέθηκαν ποτέ υποψήφιες για Όσκαρ Σκηνοθεσίας γίνονται 7! Η Λίνα Βερτμίλερ έσπασε πρώτη το οχυρό το 1976 για το «Πασκουαλίνο και οι 7 Καλλονές», χρειάστηκε να περάσουν 17 χρόνια μέχρι η Τζέιν Κάμπιον να το διεκδικήσει για τα «Μαθήματα Πιάνου», κι άλλα 10 για τη Σοφία Κόπολα με το «Χαμένοι στην Μετάφραση». Και ύστερα ήρθε η Κάθριν Μπίγκελοου, η πρώτη που το κέρδισε το 2009 για
το «The Hurt Locker», ενώ η τελευταία υποψηφιότητα πριν τις φετινές, ανήκει (άξια) στην Γκρέτα Γκέργουιγκ για το «Ladybird».
Φέτος λοιπόν έχουμε ιστορικό ρεκόρ με δυο γυναίκες υποψήφιες, ενώ η Κλόι Τζάο λογίζεται ως η πρώτη ασιατικής καταγωγής που μπαίνει στην πεντάδα. Μια πεντάδα που απαρτίζεται από 4 πρωτοεμφανιζόμενους στην κατηγορία και τον Ντέιβιντ Φίντσερ, που μετά το «The Social Network» και την «Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» τριτώνει με το «Μανκ».
Τι έχουμε εδώ; Έχουμε το φαβορί που ακούει στο όνομα Κλόι Τζάο, που έρχεται με φόρα από την Βενετία και έχει ήδη στο ράφι της την Χρυσή Σφαίρα Σκηνοθεσίας, το BAFTA σκηνοθεσίας και τα βραβεία των Σωματείων Σκηνοθετών και Παραγωγών. Όντας και παραγωγός του φιλμ, μοιάζει να έχει ήδη κλειδώσει τη νίκη της, αναγνώριση μιας δημιουργού που ξεκίνησε με ανεξάρτητες και «χαμηλόφωνες» ταινίες, όπως το
«The Rider» (Χρυσή Αθηνά στο ΔΦΚΑ Νύχτες Πρεμιέρας το 2017) και βρέθηκε να περνάει το κατώφλι της Disney για να σκηνοθετήσει για λογαριασμό της Marvel το «The Eternals» με την Αντζελίνα Τζολί.
Στο ενδιάμεσο πρόλαβε να παραδώσει ένα ατόφιο αριστούργημα, αφού το «Nomadland» είναι σαν να ξαναγράφει την ιστορία της σύγχρονης Αμερικής μέσα από την ιστορία μιας γυναίκας που μαθαίνει να ζει δίπλα σε άλλους νομάδες και να χαρτογραφεί μια σχεδόν άγνωστη χώρα, παγωμένη και αφιλόξενη.
Ο Λι Άιζακ Τσανγκ για το «Minari» και η Έμεραλντ Φενέλ για το «Promising Young Woman» απειλούν χαλαρά την Τζάο με δυο ταινίες εκ διαμέτρου αντίθετες – η μια φέρνει στο τραπέζι τους δυνατούς δεσμούς μιας οικογένειας που μεγαλώνει σε μια ξένη Αμερική, η άλλη πυρακτώνει το δίπολο εκδίκηση – συγχώρεση στη φεμινιστκή προσέγγιση μιας έξυπνης ιδέας- ενώ ο Ντέιβιντ Φίντσερ του «Μανκ» παραμένει ο μοναδικός εκπρόσωπος στούντιο στην πεντάδα, με το Netflix να προμοτάρει δυνατά την υποψηφιότητά του.
Η πλέον καλοδεχούμενη προσθήκη, που άφησε εκτός τον Φλόριαν Ζέλερ του «Πατέρα» και (κυρίως) τον Άαρον Σόρκιν της «Δίκης των 7 του Σικάγου», είναι εκείνη του Τόμας Βίντερμπεργκ για τον «Άσπρο Πάτο», μία ταινία που διεκδικεί με αξιώσεις το Όσκαρ Διεθνούς Ταινίας. Χρήστος Πολίτης
Θα κερδίσει: Κλόι Τζάο, «Nomadland»
Θέλουμε να κερδίσει: Κλόι Τζάο, «Nomadland»
ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΙΝΙΑ
Και φτάνουμε στο μεγάλο βραβείο. Το πρώτο μετά την ιστορική νίκη των «Παρασίτων» πέρσι, που αναμένεται να δοθεί και φέτος σε μία ταινία… μη οσκαρική. Για να δούμε τι θα κρύβει ο φάκελος.
Φέτος οι υποψηφιότητες των Όσκαρ θυμίζουν κάπως εκείνες για τις ταινίες του 1996, τότε που είχαν βρεθεί στα βραβεία της Ακαδημίας ταινίες όπως το «Φάργκο», τα «Μυστικά και Ψέματα», το «Δαμάζοντας τα Κύματα», ο «Σολίστας» και ο (θριαμβευτής) «Άγγλος Ασθενής». Μόνο το «Jerry Maguire» είχε τότε τις πλάτες μεγάλου στούντιο. Κάτι αντίστοιχο με το «Μανκ» φέτος.
Οι τονωτικές ενέσεις στους κλάδους των μελών της Ακαδημίας τα τελευταία χρόνια, καθώς και η ιδιαίτερη κινηματογραφικη διανομή λόγω covid, έπαιξαν σίγουρα το ρόλο τους. Η Ακαδημία, έστω και καθυστερημένα, απέδειξε φέτος πως αφουγκράζεται την επικαιρότητα προτείνοντας ταινίες σαν να πρόκειται για ανακλαστικούς καθρέφτες. Κινήματα όπως τα #MeToo και #BlackLivesMatter αντηχούν στις υποψηφιότητες των ταινιών «Promising Young Woman», «Judas and the Black Messiah» και «Η Δίκη των 7 του Σικάγου». Η απαιτούμενη συμπερίληψη, η αυθεντικότητα στην αφήγηση των ιστοριών και δύσκολα, ανθρώπινα θέματα βρήκαν εκπροσώπηση στο «Nomadland», το «Sound of Metal», τον «Πατέρα» και το «Minari». Ακόμα και ο ασπρόμαυρος, σινεφιλικός φόρος – τιμής του Φίντσερ στο «Μανκ», βασίζεται περισσότερο στην άδικη αντιμετώπιση βασανισμένων δημιουργών από το σύστημα, παρά στο παρασκήνιο του «Πολίτη Κέιν».
Ο ξεκάθαρος νικητής είναι όμως ένας. Με 6 υποψηφιότητες και πλήθος βραβείων, το «Nomadland» της Κλόι Τζάο προελαύνει ως η ταινία που χαρτογραφεί την «άγνωστη» Αμερική και βρίσκει προορισμό το οικουμενικό συναίσθημα. Επίκαιρη και άχρονη, μία ταινία-ταξίδι που αναπνέει γενναία στην μεγάλη οθόνη θα κερδίσει το Όσκαρ της πιο εσωστρεφούς χρονιάς. Άξια σημεία των καιρών. Πάνος Γκένας
Θα νικήσει: «Nomadland»
Θα θέλαμε να νικήσει: «Nomadland»
Μείνετε συντονισμένοι στο cinemagazine.gr για την κάλυψη των φετινών βραβείων Όσκαρ με καθημερινά θέματα, νέα, αφιερώματα και προβλέψεις!
