Με 10 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου, η 9η ταινία του Ταραντίνο είναι ένας από τους αντικειμενικούς πρωταγωνιστές της σεζόν που σε λίγες μέρες θα φτάσει στην ακαδημαϊκή της κορύφωση. Για τους σινεφίλ που ξεπερνούν την προσωπική εμμονή με τον cult σκηνοθέτη καταφθάνοντας στο…συνολικό κόλλημα με τις εποχές του σινεμά, με τους ανθρώπους αλλά και τις πόλεις του, το «Κάποτε…» είναι bonanza (…) κανονική, είναι το πιο καλοστημένο λούνα πάρκ/αξιοθέατο/ρομάντσο/ερωτική επιστολή στις χώρες των κινηματογραφικών ονείρων.
Ο Ταραντίνο, έναντι ενός πενιχρού αντιτίμου, σε παίρνει από το χέρι για να σου πει την δική του ιστορία. Και σαν εξονυχιστικός σεναριογράφος που είναι θα την επενδύσει με εξωφρενική ακρίβεια. Ακρίβεια κυριολεκτική και ακρίβεια όμως ρομαντική. Το Λος Άντζελες του 1969, μπορεί να μην περιείχε την ασφάλεια ενός σεναρίου που ελέγχει βέβαια κάθε βήμα μιας διαδρομής. Ο Πολ Ριβίρ, ο Χοσέ Φελισιάνο, τα ηλιόλουστα πικάπ, τα τρέιλερ, τα drive in, τα ράντσα και οι επαύλεις μπορεί να μην ήταν έτσι ακριβώς θέατρα μιας κινηματογραφικής παράστασης με ρομαντικό σκοπό την ανάσταση και την αιώνια αναβίωση μιας εποχής.
Αυτός όμως ήταν ο φετιχιστικά ερωτικός σκοπός του Κουέντιν. Να φτιάξει με υστερική λεπτομέρεια μια πολυεπίπεδη αναπαράσταση του ιδεατού μιας ανάμνησης. Τόσο πολυεπίπεδη που ίσως μόνο ελάχιστοι πλην αυτού μπορούν να συλλάβουν τις αναφορές, τα κλεισίματα του ματιού, τα ραδιοφωνικά διαλείμματα, τα νέον και τους προβολείς, τους τίτλους στις μαρκίζες, τα στριπτιζάδικα, τις λεωφόρους, τα ωτοστόπ, τα κινηματογραφικά σετ, τους κομπάρσους, τους κασκαντέρ, τους «δεύτερους» ηθοποιούς και τις καλλιτεχνικές τους κρίσεις. Όμως όλα αυτά χαρίζουν κύρος αυθεντικότητας και κινηματογραφικό -αποδραστικό- βάρος ανυπολόγιστο. Που, ευτυχώς, εκτιμήθηκαν από κοινό, κριτική κι Ακαδημία.
Αυτά και πολλά ακόμα μπορείτε να απολαύσετε στο ακόλουθο ημίωρο ντοκιμαντέρ που φορτσάρει τις οσκαρικές δυνατότητες της ταινίας (αλήθεια ποιος πρωτοαξίζει περισσότερο φέτος την Σκηνογραφία;) αλλά, ακόμα περισσότερο, φωτίζει τη μεγάλη αλήθεια πως κάποιοι παθιασμένοι άνθρωποι γεννήθηκαν για να κάνουν αυτό που γνωρίζουν και λατρεύουν σε βαθμό που οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε αδιανόητο.
Απόλαυση.
