Το πρωτότυπο «Oldboy» είναι κλασική ποιότητα του μοντέρνου σινεμά, είναι και μετρήσιμος διαδικτυακός όγκος, το λένε τα metrics κάθε φορά που το αναφέρουμε. Πέραν αυτού καθείς και η άποψή του, εκτός βέβαια αν μιλάμε για το αμερικανικό ριμέικ – τι, δεν το θυμάστε; δεν το είδατε; – και περί αυτού μιλά ο Παρκ Τσαν-γουκ, ο άνθρωπος που συνέλαβε κι έφτιαξε την πρώτη ταινία.
«Το είδα και έμεινα με μια πολύ παράξενη αίσθηση», λέει ο Παρκ στο Vulture. «Η ιστορία είναι πολύ παρόμοια, αλλά όλες οι λεπτομέρειες είναι εντελώς διαφορετικές. Έτσι έμοιαζε οικείο και την ίδια στιγμή ανοίκειο. Το έργο καθαυτό είχε ένα σκόπιμο σουρεαλισμό, αλλά σε εμένα ως αρχικό δημιουργό του ήταν εξτρά σουρεαλιστική εμπειρία». Ας είμαστε ευθείς, δεν ήταν τίποτα υπολογίσιμο το ριμέικ, ακόμα και αν δεν συγκαταλέγεσαι στους λάτρεις του πρωτοτύπου. Το ριμέικ, εν γένει, έχει έναν ορίζοντα και μια λειτουργία όταν μεταφέρεται με επίγνωση και βάρος στην κουλτούρα που αντιπροσωπεύει.
Ο Παρκ, σύμφωνα με λεγόμενά του πρόσφατα στο IndieWire, είναι ανοιχτός σε ριμέικ της «Απόφασης Φυγής», και προτείνει μια Μεξικανή femme fatale κι έναν Αμερικανό πρωταγωνιστή, ώστε να καθρεφτιστεί η φυλετική διαφορά του Κορεάτη και της Κινέζας της ταινίας που είδαμε πρώτα στις Νύχτες Πρεμιέρας φέτος.
Και συμφωνώντας τρόπον τινά μαζί μας ο Παρκ δηλώνει: «Όταν κάνεις ένα ριμέικ και λαμβάνεις υπ' όψιν την ειδική κουλτούρα μιας χώρας και την τοπική προοπτική, τότε το κοινό την εκτιμά καλύτερα. Καθώς οι Αμερικανοί διαβάζουν υποτίτλους χρειάζονται χρόνο για να φανταστούν την κατάσταση της ταινίας. Είναι αδύνατον να αντιδράσουν αυτόματα διαβάζοντας υπότιτλους». Και αυτή είναι μια καλή εξήγηση γιατί το «αλλόγλωσσο», ειδικά το μη αγγλόφωνο, ήταν πάντοτε ένα πρόβλημα για το μεγάλο, αναγκαστικά απροπόνητο, μεγάλο κοινό οποιασδήποτε χώρας σε κινηματογράφο γλώσσας πέρα από την καθομιλουμένη του.
