Η αρχή έγινε στις Κάννες. Οι κριτικές είναι καλές, όχι συναρπασμένες, με όλους να μιλούν για μια ταινία που έχει την καρδιά της στη θέση της. Δεν είναι αρκετό αυτό για μια καλή ταινία, είναι όμως μια βασική προϋπόθεση για κάποιους από εμάς. Και καθώς τούτη προλέγεται σαν η τελευταία ταινία του Κεν Λόουτς (γιατί τόση βιασύνη όμως, 87 είναι ο άνθρωπος, αν έχει την υγεία του άλλοι εξακολούθησαν και πολύ πέρα), μια υπερβάλλουσα συγκίνηση διαχέεται. Αν μη τι άλλο δημιουργοί με κοινωνική ευαισθησία στην πράξη, όχι στο πόντιουμ, δεν είναι πολλοί. Ποτέ δεν ήταν.
Η Γέρικη Βελανιδιά είναι μια παμπ στην εξοχική Αγγλία, σε μια περιοχή που υποδέχεται πρόσφυγες. Και ο ιδιοκτήτης της αναπτύσσει μια σχέση με την Γιάρι, που θα είναι μεταμορφωτική. Η φιλία, η κατανόηση και η συμπόνια είναι τα ζητούμενα. Μπορείς να επιμείνεις στα στραβά και τα διαχωριστικά. Απλά τα καλά θα σε αντικρίζουν με ένα παράπονο που δεν τα διάλεξες. Ή τέλος πάντων κάπου εκεί, είμαστε βέβαιοι, θα οδηγήσει την συζήτηση ο Λόουτς.
Στο σενάριο είναι βέβαια ο Πολ Λάβερτι («I, Daniel Blake», «Sorry We Missed You»), το πρώτο απέφερε κι έναν Χρυσό Φοίνικα, τον δεύτερο στην καριέρα του Λόουτς, ο οποίος έχει μια στίβα από βραβεία (μόνο στις Κάννες έχει 16!). Ο πρώτος του Φοίνικας ήταν το 2006 με το «Ο Άνεμος Χορεύει το Κριθάρι».
Το «The Old Oak» θα βγει στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία στις 29 Σεπτεμβρίου, είθε αυτός ο αποχαιρετισμός να είναι αντάξιος ενός ανθρώπου που έχει σφραγίσει το βρετανικό/ευρωπαϊκό/παγκόσμιο σινεμά με τις ανθρωποκεντρικές δημιουργίες του. Όπως και να έρθουν όμως τα πράγματα, όσο καλή και να είναι η τελική δουλειά του μαχητή Κεν Λόουτς, ένα εκ βαθέων shukran (ευχαριστώ) από εμάς είναι δεδομένο.
