Μπορεί το τελευταίο «Jurassic World» να ήταν από τα χείριστα παραδείγματα των επονομαζόμενων legacy sequels, αλλά λεφτά στα ταμεία έφερε. Κοινό και κριτική, πάντως, δεν έμειναν ευχαριστημένοι, αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις, οπότε η όποια συνέχεια απαιτούσε δημιουργικό restart. Χαιρόμαστε που αυτό ανατέθηκε στον Γκάρεθ Έντουαρντς, βρίσκουμε τον «Γκοτζίλα» του τη μοναδική αξιόλογη ταινία από το επονομαζόμενο monsterverse της Warner – πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε Λίγκετι σε υπερπαραγωγή;- και, αν μη τι άλλο, αυτό και το ντεμπούτο του, το «Μonsters» αποδεικνύουν ότι έχει κάτι σπιλμπεργκικό στο DNA του: κάνει ένα βήμα πίσω και μας αφήνει να αισθανθούμε δέος μπρος στο oλοζώντανο τέρας που βλέπουμε μπροστά μας.
Οι παραγωγοί κάνουν προσπάθειες να προσελκύσουν σταρ, τα κατάφεραν με τη Σκάρλετ Γιόχανσον, αλλά επειδή οι Ρούπερτ Φρεντ και Τζόναθαν Μπέιλι δεν αποτελούν ακριβώς κράχτες, χρειάζονται κι άλλους. Για αρχή, φαίνεται να προσπαθούν να πεισουν τον Μαχερσαλα Αλί, ο οποίος έχει μπλέξει με τη Marvel και τις δεκάδες αλλαγές στη δημιουργική κατεύθυνση του «Blade», έμπλεξε και με το Netflix και το «Leave the World Behind» -ασχολίαστο- και τώρα πάει να μπλέξει με κομψόγναθους και πτεροδάκτυλους. Δυστυχώς, φαίνεται ότι θα αργήσουμε να τον ξαναδούμε σε φιλμ τύπου «Moonlight», αλλά μας αρκεί να τον βλέπουμε, κερδισμένοι βγαίνουμε και εμείς και οι ταινίες από την προσήλωση και την ενδιάθετη ευγένειά του.
