Το ότι δεν υπάρχει κανείς ενδιαφερόμενος για την ιστορία του «Megalopolis» που να μην γνωρίζει τι έγινε με το πρώτο τρέιλερ (εν τάχει ένα υλικό που διέσπειρε ψευδώς, υπό μορφή αποφθεγμάτων, μια σειρά κριτικών που υποτιθέμενα είχαν γράψει αρνητικά για προηγούμενα αριστουργήματα του Κόπολα) είναι πειστήριο ότι στην έτσι κι αλλιώς κατά βάση ανήθικη τέχνη της διαφήμισης όχι μόνο όλα είναι επιτρεπτά, αλλά και ότι όσο προκλητικότερος τόσο «καλύτερα». Το πρώτο τρέιλερ μπορεί να αποσύρθηκε, ο διαφημιστής να απολύθηκε, αλλά η ιδέα/πράξη του συζητιούνται ακόμα και η ταινία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ακόμα «διαφημίζεται».
Ο Κόπολα πάντως παίρνει άτυπα ένα μέρος της ευθύνης. «Ήταν λάθος και ατύχημα. Δεν είμαι σίγουρος τι συνέβη τελικά. Εγώ πάντως είμαι αυτός που είπα ότι υπήρχαν κακές κριτικές.»
Τι έκαναν μετά, σε ποιον (ή σε τι, αν ήταν AI), δεν ξέρουμε, ξέρουμε πως ένας σύμβουλος μάρκετινγκ απολύθηκε. Μάλλον θα είναι περιζήτητος τώρα.
Όσο για την ταινία καθαυτή ο Κόπολα είπε στο ET (Entertainment Tonight) κάτι ενδιαφέρον: «Ήθελα να κάνω ένα έργο αυθεντικά δικό μου. Κάποτε όταν έκανα το 'The Rainmaker' από το βιβλίο του Τζον Γκρίσαμ, πήγα και παραιτήθηκα μετά. Κι είπα «ότι θέλω να μελετήσω και να μάθω τι αποτελεί το δικό μου είδος ταινίας, όποιο και αν ήταν αυτό. Και μετά από 14 χρόνια πειραματισμών επ' αυτού, βγήκα κι έκανα τούτο που είναι το δικό μου είδος ταινίας.»
Εν συνεχεία επανέλαβε κάτι που αναφέρει συχνά και τον αντιπροσωπεύει: «Όπως ξέρουμε η τέχνη που λατρεύουμε, η 'Κάρμεν' του Μπιζέ, ο Πικάσο, ο Μονέ, ο Ματίς, είναι τέχνη που στον καιρό της θεωρήθηκε ρίσκο και αποτυχία. Το 'Αποκάλυψη Τώρα' είναι ένα τέλειο παράδειγμα. Όταν βγήκε οι άνθρωποι έλεγαν 'τι διάολο είναι αυτό;' Αλλά αυτό δεν τους σταμάτησε από το να το δουν. Με το 'Megalopolis' δεν μπορείς να βάλεις μια ταμπέλα και αυτό είναι θαυμάσιο. Αυτό είναι το είδος ταινίας που μου αρέσει.»
