«Ήμουν εντελώς μόνος», λέει ο Γκραντ, αναφερόμενος στην μετά «Did You Hear About the Morgans?» εποχή. Εμείς λέμε ότι το flop οφείλεται περισσότερο στην Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, που ποτέ δεν τα κατάφερε στο κινηματογραφικό στερέωμα κουβαλώντας στ' αλήθεια μια ταινία, αλλά δεν έχει και τόση σημασία.
Εν συνεχεία, με τον γνωστό του γκραντικό τρόπο, μειώνει τον εαυτό του: «Οι Γουατσόφσκις μου πρότειναν τον ρόλο γιατί μάλλον θα τους είπαν οι διανομείς στον κόσμο 'χρειαζόμαστε πιο αναγνωρίσιμα ονόματα'. Φέρτε έναν πιο αναγνωρίσιμο εδώ. 'Δεν θέλουμε όντως τον Χιου Γκραντ', θα είπαν, αλλά ας του δώσουμε κάτι λιλιπούτειους ρόλους. Θα το αρνηθούν, αλλά εν μέρει νομίζω αυτό συνέβη.»
Ο Γκραντ ερμήνευσε έξι διαφορετικούς ρόλους και ένας τους ήταν προστεθειμένος από τον ίδιο, αυτός που υποδύεται τον σύζυγο του Μπεν Γουίσο (συνεργάστηκαν ξανά χρόνια μετά στο συμπαθές «A Very English Scandal»). Απόλαυσε ιδιαίτερα την δημιουργία των ρόλων αυτών και του υπενθύμισε μια καλύτερη εποχή, την οποία και νοσταλγεί – όταν έφτιαχνε χαρακτήρες. «Μετά, από σύμπτωση ή λόγω του πώς έδειχνα, με έπαιρναν για πρωταγωνιστή ταινιών ρομαντικών χαρακτήρων. Πήγε καλά, αλλά δεν νομίζω ότι είναι αυτό στο οποίο είμαι καλύτερος – κυρίως γιατί έχει λιγότερη πλάκα για μένα.»
Ο Γκραντ πρόσθεσε την φωνή του στο ρεύμα επανεκτίμησης της ταινίας του 2012: «Πιστεύω είναι θαυμάσιο. Οι Γουατσόφκις είναι οι πιο γενναίοι δημιουργοί στον κόσμο και νομίζω είναι θαυμάσια ταινία. Με πειράζει που όποτε έκανα κάτι εκτός είδους ελαφράς κωμωδίας, η ταινία απέτυχε στα ταμεία. Και το 'Cloud Atlas' δεν βρήκε ποτέ το κοινό που του άξιζε».
Αυτό με το «Cloud Atlas» προξενεί ενδιαφέρον επαναπροβολής, το ρεύμα υπέρ του συνιστά ένα φαινόμενο εν γένει αξιοθαύμαστο όταν συμβαίνει από στόμα σε στόμα. Η ταινία είχε αποτύχει στις ΗΠΑ πλήρως, εμπορικά μιλώντας, είχε βρει ένα κοινό εκτός ΗΠΑ, ωστόσο, που έσωσε εν μέρει την παραγωγή. Οι κριτικές ήταν τυπικές ανάλογου σχεδίου – ήταν και μια εποχή κοντύτερα σε ένα άλλο είδος κριτικής (σκληρότερης) που τέτοια πράγματα «τα τέλειωνε» στην πρώτη μισή ώρα, αδυνατώντας να συλλάβει τον ψυχισμό της – κάτι που είχε συμβεί πρωτύτερα και με μια ταινία σαν το «Fountain» του Αρονόφσκι. Είχε πάντως λάβει και ορισμένες πλήρως υμνητικές.
Εν πάση περιτπώσει, αφού βοήθησε την καριέρα του Γκραντ (πράγμα που δεν φαίνεται πουθενά, πάλι τρία χρόνια τον πήρε να κάνει ταινία μετά), εμείς ευχαριστημένοι είμαστε, τα τελευταία χρόνια είναι αναγεννημένος και φαίνεται να το διασκεδάζει.
