&00
Όταν το κοινό πρωτοείδε την ταινία του Ακίρα Κουροσάβα “Ο Θρόνος του Αίματος” το 1957, οι αντιδράσεις ήταν διχασμένες. Κι αυτό γιατί ο Ιάπωνας σκηνοθέτης παίρνει την “δυτική” ιστορία του Μάκβεθ και τη μεταφέρει στην Ανατολή με ένα μοναδικό τρόπο. Συγκεκριμένα, ο Κουροσάβα όχι μόνο δεν χρησιμοποιεί τους διαλόγους του Σαίξπηρ, αλλά σκηνοθετεί με την μέθοδο του θεάτρου Νο*. Σήμερα, η ταινία αποτελεί ένα από τα κλασικά παραδείγματα όπου η δυτική κουλτούρα συνυπάρχει ειρηνικά με την ανατολική.
Μέσα σε ένα σκηνικό μινιμαλισμό η ταινία ξεκινά-από το τέλος- με τον χορό να άδει την ανθρώπινη φύση, προμηνύοντας τα γεγονότα που πρόκειται να συμβούν εξαιτίας της ανθρώπινης φιλοδοξίας και απληστίας. Μέσα σε ένα τοπίο ομίχλης, αρχίζει σιγά σιγά να διακρίνεται ένας εγκαταλελειμμένος τάφος. Η ομίχλη αρχίζει να διαλύεται και στην θέση του τάφου δεσπόζει τώρα το κάστρο.
Ο βασικός πρωταγωνιστής του Κουροσάβα, Τοσίρο Μιφούνε, υποδύεται τον αρχηγό Βασίζου, ο οποίος νικητής μιας σημαντικής μάχης συνταξιδεύει με τον συμπολεμιστή και φίλο του Μίκι στο δάσος. Εκεί συναντούν μια μάγισσα που προφητεύει τα μελλούμενα.
*Νο: Παραδοσιακό κλασικό θέατρο της Ιαπωνίας το οποίο συνδυάζει χορό, θέατρο, μουσική και ποίηση.
Μην χάσετε λοιπόν την επανέκδοση του αριστουργήματος του Ακίρα Κουροσάβα.
