Σε μια εποχή θριάμβου του μεγάλου χρήματος στο παραγωγικό περιβάλλον των ΗΠΑ, οι δημιουργοί αν όχι απαξιωθεί, έχουν υποχωρήσει στο κινηματογραφικό χρηματιστήριο. Με αυτό εννοώντας ότι αυτό που λέμε «ταινίες επιτροπών» στο Χόλιγουντ έχει επιστρέψει με φόρα. Βέβαια η δουλειά του Χόλιγουντ, δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό, δεν είναι η προαγωγή του κινηματογραφικού βλέμματος, αλλά η βιομηχανική σταθερότητα. Απόρροια αυτής της σταθερότητας είναι και ο κινηματογραφικός πολιτισμός, χωρίς αμφιβολία. Τουλάχιστον ιστορικά. Σήμερα πάντως υπάρχει μια καλή τεκμηρίωση ότι ο κινηματογράφος ως τέχνη απέχει από το Χόλιγουντ περισσότερο από ποτέ.
Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ο Κρίστοφερ Νόλαν και ο Ντενί Βιλνέβ είναι οι προεξάρχουσες αυτών. Καθώς δε είναι οι ταινίες τους που πήραν τον αέρα των συμβόλων στην πανδημική/αντιαιθουσιακή μας περίοδο, ο ρόλος τους ανάγεται σε κάτι ακόμα μεγαλύτερο. Πέρα από την άποψη περί των καθαυτών παραδειγμάτων των τελευταίων δουλειών τους, είτε δηλαδή θεωρείς καλή ταινία το «Tenet» και το «Dune» ή όχι, γεγονός παραμένει ότι η λογική και των δύο βασίζεται σε μια αντίληψη κινηματογραφική και σκοπεύει σε ένα εγχείρημα διατήρησης του σινεμά ως άξονα (τουλάχιστον) της ψυχαγωγίας μας.
Οι δυο τους λοιπόν τα είπαν σε μια συζήτηση στην Ένωση των Σκηνοθετών. Ο Βιλνέβ μίλησε για τις δυσκολίες (η εισπρακτική «αποτυχία» του «Blade Runner 2049») και τις αναφορές (ο «Πόλεμος των Άστρων» – ο αξιομνημόνευτος, όχι τα καινούργια), με ολίγη από «Αποκαλύψη Τώρα» και «Λόρενς της Αραβίας». Και οι δυο τους αλληλοσυγχάρηκαν, λέγοντας ο ένας πόσο αριστούργημα θεωρεί το «Tenet» και ο άλλος πόσο λάτρεψε το «Blade Runner 2049» – ο Νόλαν δεν φαίνεται να έχει δει ακόμα το «Dune».
Την ημίωρη κουβέντα μπορείτε να την ακούσετε ακολούθως, εμείς επαναλαμβάνουμε ότι ένα σχέδιο πραγματικής περιωπής θα ήταν οι δυο τους, μαζί και με όποιον ενδιαφερόμενο ασφαλώς, να έκαναν το ρηξικέλευθο της δημιουργίας μιας νέας United Artists των καιρών μας, μιας εταιρείας παραγωγής των καλλιτεχνών, που πρόσθετα θα είχε («όπως παλιά») και την δική της κινηματογραφική αλυσίδα που θα προέβαλε αποκλειστικά στο σινεμά τις ταινίες, προτού με φυσιολογικούς ρυθμούς περάσουν στην ραστώνη της οικιακής ψυχαγωγίας. Ίσως όμως και να ζητάμε πολλά.
